«Έλπιζε επί Κύριον εξ όλης σου της καρδίας, και μη επιστηρίζεσαι εις την σύνεσίν σου· εν πάσαις ταις οδοίς σου αυτόν γνώριζε, και αυτός θέλει διευθύνει τα διαβήματά σου. Μη φαντάζεσαι σεαυτόν σοφόν· φοβού τον Κύριον και έκκλινον από κακού. Τούτο θέλει είσθαι ίασις εις τα νεύρά σου και μυέλωσις εις τα οστά σου. Τίμα τον Κύριον από των υπαρχόντων σου και από των απαρχών πάντων των γεννημάτων σου· και θέλουσιν εμπλησθή αι σιτοθήκαι σου από αφθονίας και οι ληνοί σου θέλουσιν εκχειλίζει από νέου οίνου. Υιέ μου, μη καταφρόνει την παιδείαν του Κυρίου και μη αθύμει ελεγχόμενος υπ’ αυτού. Διότι ο Κύριος ελέγχει όντινα αγαπά, καθώς και ο πατήρ τον υιόν, εις τον οποίον ευαρεστείται.» (Παροιμίες 3:5-12)

Δυο νέοι είχαν πάει εκδρομή σ’ ένα πυκνό δάσος. Νόμιζαν πως ήξεραν το δρόμο, μα σύντομα κατάλαβαν πως είχαν χαθεί σ’ εκείνον τον άγριο τόπο. Ο ένας από αυτούς, πιο σίγουρος για τον εαυτό του, είπε: «Ακολούθησέ με, μου φαίνεται πως αναγνώρισα ένα μονοπάτι». Ο άλλος όμως προτίμησε να συμβουλευτεί το χάρτη και την πυξίδα που είχαν μαζί τους. Έτσι χώρισαν. Το αποτέλεσμα: ο δεύτερος ακολουθώντας το χάρτη με τη βοήθεια της πυξίδας, βρήκε το δρόμο της επιστροφής. Ο πρώτος, μετά από μερικές μέρες βρέθηκε νεκρός στην άκρη του δάσους! Δεν είναι ασφαλές το να νομίζουμε πως τα ξέρουμε όλα. Ορισμένα πράγματα είναι πολύ σοβαρά, και δεν μπορεί να παίζει κανείς  τους. Το να ριψοκινδυνεύεις όλη σου την αιωνιότητα, δεν είναι καθόλου σοφό. Σ’ αυτή τη ζωή, το πιο επικίνδυνο είναι να κάνεις αυτό που νομίζεις, να ακούς τη φωνή της καρδιάς σου ή της λογικής σου και ν’ ακολουθείς τις παρορμήσεις σου, τις σκέψεις σου και τις επιδιώξεις σου. Γιατί όλα αυτά σε οδηγούν μακριά από το Θεό και τα σχέδια της αγάπης Του για σένα. Αυτό ακριβώς είναι η αμαρτία: το να ζούμε για το δικό μας! Ο δρόμος της ζωής είναι ένας: ο Ιησούς Χριστός ο Κύριος. Η πυξίδα είναι μία: ο άγιος Λόγος του Θεού, η Αγία Γραφή. Όλοι οι άλλοι δρόμοι, οι δικοί μας, όσα κι αν υπόσχονται, όσο κι αν προσπαθούμε να τους διορθώσουμε, οδηγούν στο θάνατο.