Υπάρχει ελπίδα

0
39

«Έλθετε τώρα, και ας διαδικασθώμεν, λέγει Κύριος εάν αι αμαρτίαι σας ήναι ως το πορφυρούν, θέλουσι γείνει λευκαί ως χιών εάν ήναι ερυθραί ως κόκκινον, θέλουσι γείνει ως λευκόν μαλλίον.» (Ησαϊας 1:18)

«Τα δε πάντα είναι εκ του Θεού, όστις διήλλαξεν ημάς προς εαυτόν διά του Ιησού Χριστού και έδωκεν εις ημάς την διακονίαν της διαλλαγής, δηλονότι ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών, και ενεπιστεύθη εις ημάς τον λόγον της διαλλαγής. Υπέρ του Χριστού λοιπόν είμεθα πρέσβεις, ως εάν σας παρεκάλει ο Θεός δι” ημών· δεόμεθα λοιπόν υπέρ του Χριστού, διαλλάγητε προς τον Θεόν· διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμεν υπέρ ημών αμαρτίαν, διά να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη του Θεού δι” αυτού.» (2 Κορινθίους 5:18-21)

Ο άνθρωπος που δεν έχει πάρει τη σωτηρία του Χριστού, δεν έχει καμιά βεβαιότητα για το τι θ’ απογίνει με την ψυχή του, κι είναι φυσικό αυτό. Όσο κι αν προσπαθήσει με το δικό του τρόπο, δικαιωμένος ούτε είναι, ούτε νοιώθει μπροστά στο Θεό. Ήταν ένας άνθρωπος θεοσεβής, εκκλησιαζόμενος, υπηρετούσε μάλιστα και στην εκκλησία, έκανε μια ήσυχη, συμμαζεμένη ζωή. Επίσης είχε μια ιδιαίτερη ευαισθησία για τους αλκοολικούς που διέλυαν τα σπίτια τους από το πάθος τους, γι’ αυτό προσπαθούσε και να τους βοηθήσει. Όλα αυτά όμως χωρίς μετάνοια, χωρίς αναγέννηση, χωρίς ποτέ να σταθεί μπροστά στο Σταυρό του Χριστού και να δεχτεί τη λύτρωση δια του Αίματος. Κάποτε αρρώστησε σοβαρά κι ένας πιστός του Χριστού τον επισκέφθηκε στο νοσοκομείο. Είδε την απόγνωση ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. «Και τώρα τι γίνεται; Και τώρα τι κάνουμε;» ήταν οι δυο φράσεις που μονολογούσε ατέλειωτα. Κάπου-κάπου του ξέφευγαν μια-δυο ακόμη. «Τώρα είναι αργά. Τα κρίματα, τα κρίματα…!» Τότε ο άνθρωπος ο πιστός του μίλησε για τον ζωντανό Λυτρωτή, που είναι πάνω από θρησκείες και αγαθοεργίες. Για κανέναν δεν είναι αργά, εδώ στη Γη, ούτε κανείς είναι κουκουλωμένος από τόση αμαρτία, ώστε ο Χριστός να μην μπορεί να την σηκώσει. Μα δεν ωφελεί να κοιτάζεις γύρω στους ανθρώπους, ούτε πάνω σου, ούτε στα έργα σου. Μόνον αν ο Σταυρός Του γίνει και δικός σου, θα πεθάνεις για τον εαυτό σου που τον πίστεψες, για τα έργα σου τα νεκρά που λάτρευες, και θα ζήσεις για Κείνον, με Κείνον, για πάντα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ