«Πλην εκείνα, τα οποία ήσαν εις εμέ κέρδη, ταύτα ενόμισα ζημίαν διά τον Χριστόν· μάλιστα δε και νομίζω τα πάντα ότι είναι ζημία διά το έξοχον της γνώσεως του Ιησού Χριστού του Κυρίου μου, διά τον οποίον εζημιώθην τα πάντα, και λογίζομαι ότι είναι σκύβαλα διά να κερδήσω τον Χριστόν και να ευρεθώ εν αυτώ μη έχων ιδικήν μου δικαιοσύνην την εκ του νόμου, αλλά την διά πίστεως του Χριστού, την δικαιοσύνην την εκ Θεού διά της πίστεως, διά να γνωρίσω αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού και την κοινωνίαν των παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος με τον θάνατον αυτού, ίσως καταντήσω εις την εξανάστασιν των νεκρών. Ουχί ότι έλαβον ήδη το βραβείον ή έγεινα ήδη τέλειος, τρέχω όμως κατόπιν, ίσως λάβω αυτό, διά το οποίον και ελήφθην υπό του Ιησού Χριστού. Αδελφοί, εγώ δεν στοχάζομαι εμαυτόν ότι έλαβον αυτό· αλλ’ εν πράττω· τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω προς τον σκοπόν διά το βραβείον της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού. Όσοι λοιπόν είμεθα τέλειοι, τούτο ας φρονώμεν· και εάν φρονήτε τι άλλως πως, και τούτο θέλει αποκαλύψει εις εσάς ο Θεός. Πλην εις εκείνο, εις το οποίον εφθάσαμεν, ας περιπατώμεν κατά τον αυτόν κανόνα, ας φρονώμεν το αυτό.» (Φιλιππησίους 3:7-16)

Είναι το μεγάλο ζητούμενο στις μέρες μας. Όλοι αυτό ζητούν, όλοι αυτό ποθούν. Και «πιστοί» και άπιστοι και χριστιανοί και μη. Εκτός από τους λίγους, το «μικρό ποίμνιο» που έχει καταλάβει πόσο τραγικό είναι αυτό το κατασκεύασμα, πόσο επικίνδυνο, πόσο σατανικό. Ένας Χριστός που να μη κοστίζει σ’ αυτόν που Τον δέχεται. Ένας Χριστός που να μη ζητάει, να μη ενοχλεί, να μην ξεβολεύει. Ένας Χριστός που να μη κάνει για όλες τις απαιτήσεις, που να ταιριάζει σε όλες τις ζωές χωρίς να τις αναστατώνει. Αν θέλει μια εκκλησία να γεμίσει εύκολα και γρήγορα, αυτόν τον Χριστό θα προσφέρει στους ανθρώπους. ΑΝ θέλεις κάποιο έργο, κάποια υπηρεσία να απλωθεί γρήγορα, να γίνει αποδεκτή από πολύ κόσμο, αυτόν τον Χριστό να προσφέρεις. Δεν θα έχεις προβλήματα ούτε αντιρρήσεις. Το πιο σημαντικό μέρος είναι ο Σταυρός του Ιησού Χριστού, το μήνυμα της σταύρωσης. Η μεταφορά αυτής της θυσίας μέσα μας, πάνω μας, η ταύτισή μας μαζί Του ώστε «να μη ζούμε πλέον εμείς, να μη ζούμε για τους εαυτούς μας οι ζωντανοί» (2 Κορινθίους 5:!5). Πολλοί χριστιανοί το έχουν λύσει το θέμα εύκολα. Έχουν στη ζωή τους, στη σκέψη τους το σταυρό του Ιησού Χριστού για Κείνον. Εκείνος πέθανε για τις αμαρτίες μας, Εκείνος τιμωρήθηκε, Εκείνος χτυπήθηκε για να σωθούμε εμείς. Όμως όχι, αυτό δεν είναι το μήνυμα της Καινής Διαθήκης. Ο σταυρός του Ιησού Χριστού πρέπει να μεταφερθεί μέσα μας για να ισχύει και για μας, να γίνει δικός μας, να ταυτιστούμε μ’ αυτόν δια της πίστεως (Ρωμαίους 6:4). Αυτό λέγεται «εσωτερική σταύρωση» και είναι η σωτηρία μας, η λύτρωσή μας, η απελευθέρωσή μας από τη δύναμη της αμαρτίας(Ρωμαίους 6:18,22, 7:24-25). Αυτό είναι που δεν θέλουν οι πολλοί, οι πάρα πολλοί γύρω μας. Ένας φτηνός Χριστός που να μην κοστίζει, να είναι για όλους, χωρίς να τους αναστατώνει. Δεν είναι όμως έτσι απλά τα πράγματα. Αυτός ο Χριστός δεν είναι ο αληθινός, αυτή η σωτηρία δεν είναι η πραγματική, αυτή η πίστη σ’ ένα τέτοιο Χριστό δεν θα φυτρώσει ποτέ σε ζωή αγιασμένη(1 Πέτρου 1:15-16, 1 θεσσαλονικείς 4:3), λυτρωμένη(1 Πέτρου 1:18-19). Και τελικά ένας τέτοιος Χριστός είναι προϊόν καρδιάς πονηρής, μοιρασμένης, συμβιβασμένης και δεν έχει την ευλογία του Θεού. Και ό,τι δεν είναι ευλογημένο δεν μπορεί, είναι καταραμένο.