«Ενώ δε αυτός απελογείτο ταύτα, ο Φήστος είπε με μεγάλην φωνήν· Μαίνεσαι, Παύλε, τα πολλά γράμματα σε καταφέρουσιν εις μανίαν. Ο δε, Δεν μαίνομαι, είπε, κράτιστε Φήστε, αλλά προφέρω λόγους αληθείας και νοός υγιαίνοντος. Διότι έχει γνώσιν περί τούτων ο βασιλεύς, προς τον οποίον και λαλώ μετά παρρησίας· επειδή είμαι πεπεισμένος ότι δεν λανθάνει αυτόν ουδέν τούτων, διότι τούτο δεν είναι πεπραγμένον εν γωνία. Πιστεύεις, βασιλεύ Αγρίππα, εις τους προφήτας; εξεύρω ότι πιστεύεις. Και ο Αγρίππας είπε προς τον Παύλον· Παρ’ ολίγον με πείθεις να γείνω Χριστιανός. Και ο Παύλος είπεν· Ήθελον εύχεσθαι προς τον Θεόν, ουχί μόνον συ, αλλά και πάντες οι σήμερον ακούοντές με, να γείνωσι και παρ’ ολίγον και παρά πολύ τοιούτοι οποίος και εγώ είμαι, παρεκτός των δεσμών τούτων.» (Πράξεις 26:24-29)

Ένας χριστιανός καθηγητής Πανεπιστημίου κλήθηκε να δώσει μια διάλεξη για την ιστορικότητα της Ανάστασης του Ιησού Χριστού, σ’ ένα Πανεπιστήμιο. Σαν έφτασε εκεί, διαπίστωσε πως οι φοιτητές είχαν διοργανώσει μια δημόσια αντιπαράθεση απόψεων μεταξύ του ιδίου και του πιο φανατικού άθεου του Πανεπιστημίου. Ο άνθρωπος του Θεού μίλησε πρώτος, για την Ανάσταση του Ιησού Χριστού, για την επιστροφή του αποστόλου Παύλου. Και μετά έδωσε την προσωπική του μαρτυρία για το πώς ο Χριστός άλλαξε τη δική του ζωή, όταν ήταν φοιτητής. Κατόπιν πήρε το λόγο ο αθεϊστής καθηγητής. Δεν μπορούσε πειστικά να αντικρούσει τις αποδείξεις της Ανάστασης, γι’ αυτό προσπάθησε να εξηγήσει τη δραματική αλλαγή της συμπεριφοράς του πρώην Σαύλου, ο οποίος από διώκτης των χριστιανών έγινε ο απόστολος των εθνών. Είπε ότι μερικές φορές συμβαίνει οι άνθρωποι να πολεμούν κάτι τόσο φανατικά και να εμπλέκονται ψυχολογικά μ’ αυτό σε τέτοιο βαθμό, που τελικά να το ασπάζονται. Τότε ο πιστός άνθρωπος χαμογέλασε και είπε: «Λοιπόν, φίλε μου, καλά θα κάνεις να προσέχεις, μήπως γίνεις κι εσύ χριστιανός!». Δεν είναι αποτέλεσμα αυθυποβολής ή ψυχολογικής επήρειας η πίστη στο Χριστό. Αυτά δεν έχουν τη δύναμη να αλλάζουν τα βάθη του ανθρώπου, όπως ο Χριστός αλλάζει την καρδιά(2 Κορινθίους 5:17, Γαλάτας 4:!9). Κανένας φανατισμός και καμιά «θρησκευτική» ενασχόληση δεν μπορεί να καταργήσει τα μίση και τα πάθη. Μόνο ο ζωντανός Σωτήρας μας καθαρίζει από κάθε ρίζα πικρίας και χαρίζει απόλυτη ειρήνη(Ρωμαίους 5:1). Αυτό είναι η μόνη πραγματικότητα και η πιο ζωντανή απόδειξη της Ανάστασής Του!