Με τα χείλη!

0
97

«Εκείνος δε αποκριθείς προς αυτόν, λέγει· Ω γενεά άπιστος, έως πότε θέλω είσθαι μεθ” υμών; έως πότε θέλω υπομένει υμάς; φέρετε αυτόν προς εμέ. Και έφεραν αυτόν προς αυτόν. Και ως είδεν αυτόν, ευθύς το πνεύμα εσπάραξεν αυτόν, και πεσών επί της γης εκυλίετο αφρίζων. Και ηρώτησε τον πατέρα αυτού· Πόσος καιρός είναι αφού τούτο έγεινεν εις αυτόν; Ο δε είπε· Παιδιόθεν. Και πολλάκις αυτόν και εις πυρ έρριψε και εις ύδατα, διά να απολέση αυτόν· αλλ” εάν δύνασαί τι, βοήθησον ημάς, σπλαγχνισθείς εφ” ημάς. Ο δε Ιησούς είπε προς αυτόν· Το εάν δύνασαι να πιστεύσης, πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα. Και ευθύς κράξας ο πατήρ του παιδίου μετά δακρύων, έλεγε· Πιστεύω, Κύριε· βοήθει εις την απιστίαν μου.» (Μάρκος 9:19-24)

Μια τυφλή κοπέλα είχε μια Αγία Γραφή γραμμένη στη γλώσσα Μπράιγ, για τυφλούς, που διαβάζεται με την αφή. Την αγαπούσε πολύ. Την διάβαζε και παρηγοριόταν η ψυχή της. Δούλευε όμως σε μια χειρωνακτική εργασία και τα ακροδάχτυλά της σκλήρυναν. Έτσι μια μέρα ανακάλυψε ότι δεν μπορούσε πια να μελετήσει την αγαπημένη της Γραφή. Πάνω στην απελπισία της πήρε ένα ξυραφάκι και προσπάθησε να κόψει τους ρόζους. Μα δεν γινόταν τίποτα. Απογοητευμένη αγκάλιασε την Αγία Γραφή και κλαίγοντας έλεγε: «Αντίο καλή μου Γραφή. Με παρηγορούσες και με φώτιζες τα μάτια της ψυχής μου, αλλά τώρα πρέπει να σε αποχαιρετήσω!» Και καθώς ακούμπησε το Βιβλίο με τα χείλη της, συνειδητοποίησε ότι μπορούσε να τη διαβάζει με τα χείλη! Η χαρά της ήταν απερίγραπτη. Το εδάφιο μάλιστα που μόλις είχε αγγίξει έλεγε: «πάντα είναι δυνατά εις τον πιστεύοντα..» Δεν υπάρχουν εμπόδια για το Θεό. Ούτε γι’ αυτόν που πιστεύει στο Θεό. Αρκεί να θέλεις. Αρκεί να μην απελπιστείς. Αρκεί να μπορείς να πιστέψεις στον Παντοδύναμο Κύριο. Ο ταλαίπωρος πατέρας απευθύνθηκε στον Κύριο με μια σπαρακτική φράση: αν μπορείς να κάνεις κάτι, βοήθησέ μας, σπλαχνίσου μας! Δεν ήταν σίγουρος ούτε για την αγάπη του Κυρίου ούτε για τη δύναμή Του. Μα ήθελε, πονούσε, πιανόταν από πάνω Του απελπισμένα. Ο Κύριος του τα αντιστρέφει: αν μπορείς εσύ να πιστέψεις, όλα είναι δυνατά σ’ αυτόν που πιστεύει. Τότε ο άνθρωπος ξέσπασε με δάκρυα: Πιστεύω Κύριε, βοήθησέ με στην απιστία μου. Πόση ειλικρίνεια και ταπεινή αναγνώριση της αδυναμίας του ακόμη και να πιστέψει! Ο Κύριος τίμησε αυτήν την πίστη που τρεμόσβηνε. Ελευθέρωσε το παιδί του, το γιάτρεψε!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΜε τα παιδιά μας!
Επόμενο άρθροΕπιείκεια

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ