«Ενώ δε ελάλουν ταύτα, αυτός ο Ιησούς εστάθη εν μέσω αυτών και λέγει προς αυτούς· Ειρήνη υμίν. Εκείνοι δε εκπλαγέντες και έμφοβοι γενόμενοι ενόμιζον ότι έβλεπον πνεύμα. Και είπε προς αυτούς· Διά τι είσθε τεταραγμένοι; και διά τι αναβαίνουσιν εις τας καρδίας σας διαλογισμοί; ίδετε τας χείρας μου και τους πόδας μου, ότι αυτός εγώ είμαι· ψηλαφήσατέ με και ίδετε, διότι πνεύμα σάρκα και οστέα δεν έχει, καθώς εμέ θεωρείτε έχοντα. Και τούτο ειπών, έδειξεν εις αυτούς τας χείρας και τους πόδας. Ενώ δε αυτοί ηπίστουν έτι από της χαράς και εθαύμαζον, είπε προς αυτούς· Έχετε τι φαγώσιμον ενταύθα; Οι δε έδωκαν εις αυτόν μέρος οπτού ιχθύος και από κηρήθραν μέλιτος.  Και λαβών ενώπιον αυτών έφαγεν. Είπε δε προς αυτούς· Ούτοι είναι οι λόγοι, τους οποίους ελάλησα προς υμάς ότε ήμην έτι μεθ’ υμών, ότι πρέπει να πληρωθώσι πάντα τα γεγραμμένα εν τω νόμω του Μωϋσέως και προφήταις και ψαλμοίς περί εμού. Τότε διήνοιξεν αυτών τον νούν, διά να καταλάβωσι τας γραφάς· και είπε προς αυτούς ότι ούτως είναι γεγραμμένον και ούτως έπρεπε να πάθη ο Χριστός και να αναστηθή εκ νεκρών τη τρίτη ημέρα, και να κηρυχθή εν τω ονόματι αυτού μετάνοια και άφεσις αμαρτιών εις πάντα τα έθνη, γινομένης αρχής από Ιερουσαλήμ. Σεις δε είσθε μάρτυρες τούτων.» (Λουκάς 24:36-48)

Άδικα ο Θωμάς «μονοπολεί» τον τίτλο του άπιστου. Και οι άλλοι μαθητές του Κυρίου μας, ενώ Τον είδαν ζωντανό, αναστημένο ανάμεσά τους να τους δείχνει τα τρυπημένα χέρια και πόδια, απιστούσαν ακόμη από την ανείπωτη αυτή χαρά και θαύμαζαν. Εκείνος ζήτησε και έφαγε μπροστά τους λίγο ψητό ψάρι και κηρήθρα από μέλι, για να τους αποδείξει ότι δεν ήταν αποκύημα της φαντασίας τους, όπως πολλοί θέλουν να το παρουσιάζουν. Ο Κύριός μας, πάντα γεμάτος αγάπη και κατανόηση, ενισχύει την πίστη μας, μας στηρίζει με τις υποσχέσεις Του, κατευθύνει την προσευχή μας στις αλήθειες του Λόγου Του ώστε στην κρίσιμη ώρα να μη λυγίσουμε. Στα χέρια του Κυρίου μας υπάρχει δύναμη και μεγαλοπρέπεια, μα και ασφάλεια. Κάποτε τα χέρια αυτά έγιναν χέρια μωρού. Γεμάτοι απορία οι άγγελοι τη νύχτα εκείνη στη Βηθλεέμ έσκυβαν να δουν τα χέρια Εκείνου χέρια ενός βρέφους! Αργότερα, τα χέρια αυτά κόπιαζαν στο ξυλουργικό εργαστήρι του Ιωσήφ. Πρόσφεραν απλόχερα τρυφερότητα και γιατρειά, αγγίζοντας λεπρούς, ανοίγοντας μάτια τυφλών, ευλογώντας παιδικά κεφαλάκια, μοιράζοντας φαγητό σε χιλιάδες πεινασμένους. Τα χέρια Του έβγαλαν τον μανδύα, έζωσαν τη μέση με την ποδιά της υπηρεσίας κι έπλυναν τα πόδια των μαθητών. Τα χέρια Του μας σώζουν, γιατί είναι χέρια τρυπημένα. Το μόνο που θα βρίσκεται στον Ουρανό αλλά είναι έργο του ανθρώπου, είναι οι πληγές στο σώμα του Κυρίου μας, που με αυτές εμείς γιατρευτήκαμε.