Προσευχή και ζωή

0
45

«Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην· ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ” ο Χριστός ζη εν εμοί· καθ” ο δε τώρα ζω εν σαρκί, ζω εν τη πίστει του Υιού του Θεού, όστις με ηγάπησε και παρέδωκεν εαυτόν υπέρ εμού.» (Γαλάτας 2:20)

Ένας πιστός άνθρωπος του Θεού έγραφε στο προσωπικό του ημερολόγιο: Δεν μπορώ να πω «Πάτερ ημών», αν στη ζωή μου δεν είναι φανερή αυτή η σχέση Πατέρα-παιδιού με τον ζωντανό Θεό. Δεν μπορώ να πω «ο εν τοις Ουρανοίς», εάν είμαι γεμάτος με τα γήινα και ο θησαυρός μου δεν είναι εκεί πάνω. Δεν μπορώ να πω «αγιασθήτω το όνομά Σου», εάν εγώ που φέρω το όνομά Του, δεν ζω άγια, ξεχωρισμένα από τον κόσμο και το πνεύμα του κόσμου. Δεν μπορώ να πω «ελθέτω η Βασιλεία Σου», εάν δεν ποθώ με όλη μου την καρδιά τον ερχομό Του και δεν εργάζομαι γι’ Αυτόν. Δεν μπορώ να πω «γενηθήτω το θέλημά Σου», αν αντιστέκομαι σε ό,τι μου δείχνει να κάνω μέσα στη μέρα μου και είμαι ανυπάκουος σ’ Αυτόν. Δεν μπορώ να πω «ως εν Ουρανοίς και επί της γης», αν δεν είμαι έτοιμος να αφιερωθώ στην υπηρεσία Του, όπως όλος ο Ουρανός Τον υπακούει και Τον υπηρετεί. Δεν μπορώ να πω «τον άρτον ημών τον επιούσιον δος ημίν σήμερον», αν σκέφτομαι το αύριο με αγωνία. Δεν μπορώ να πω «και άφες τα οφειλήματα ημών», αν μέσα μου κρατώ κακία για κάποιον. Δεν μπορώ να πω «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν», αν μόνος μου πηγαίνω επίτηδες και εκτίθεμαι στον κίνδυνο. Δεν μπορώ να πω «αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού», αν δεν είμαι έτοιμος να δώσω την πνευματική μάχη με όλη μου την καρδιά, με πίστη.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ