«Επειδή συ τον Κύριον, την ελπίδα μου, τον Ύψιστον έκαμες καταφύγιόν σου, δεν θέλει συμβαίνει εις σε κακόν, και μάστιξ δεν θέλει πλησιάζει εις την σκηνήν σου. Διότι θέλει προστάξει εις τους αγγέλους αυτού περί σου, διά να σε διαφυλάττωσιν εν πάσαις ταις οδοίς σου. Θέλουσι σε σηκόνει επί των χειρών αυτών, διά να μη προσκόψης προς λίθον τον πόδα σου. Θέλεις πατήσει επί λέοντα και επί ασπίδα· θέλεις καταπατήσει σκύμνον και δράκοντα. Επειδή έθεσεν εις εμέ την αγάπην αυτού, διά τούτο θέλω λυτρώσει αυτόν· θέλω υψώσει αυτόν, διότι εγνώρισε το όνομά μου. Θέλει με επικαλείσθαι, και θέλω εισακούει αυτού· μετ’ αυτού θέλω είσθαι εν θλίψει· θέλω λυτρόνει αυτόν και θέλω δοξάζει αυτόν. Θέλω χορτάσει αυτόν μακρότητα ημερών και θέλω δείξει εις αυτόν την σωτηρίαν μου.» (Ψαλμός 91:9-16)

Σε κάποια φυλή των Ινδιάνων που ζούσε στην περιοχή των καταρραχτών του Νιαγάρα, υπήρχε το έθιμο, μια φορά το χρόνο να προσφέρεται θυσία στο πνεύμα του Ποταμού μια κοπέλα. Ονομαζόταν η «Νύμφη του Καταρράχτη». Κάποτε ο κλήρος έπεσε στην όμορφη και μοναχοκόρη ενός γέρου φύλαρχου. Του έφεραν τα νέα στη σκηνή του, μα εκείνος συνέχισε να καπνίζει την πίπα του χωρίς να πει κουβέντα. Την καθορισμένη μέρα ανέβασαν την κόρη σε μια σχεδία φορτωμένη φρούτα και λουλούδια και την έσπρωξαν καταμεσίς του ποταμού, για να την παρασύρει προς τον καταρράχτη, στην άβυσσο. Τότε μπροστά στα έκπληκτα μάτια όλων, ο πατέρας της μ’ ένα κανώ κωπηλάτησε γρήγορα και φτάνοντας τη σχεδία την άρπαξε γερά με τα δυο του χέρια. Τα μάτια τους συναντήθηκαν με μια τελευταία έκφραση αγάπης και τα ορμητικά νερά παρέσυραν και τους δυο τους στον καταρράχτη. Η αγάπη του Πατέρα Θεού Τον έσπρωξε να δώσει τον Μονογενή Υιό Του για τη δική μας σωτηρία, σε μια υπέρμετρη θυσία, που δεν έμεινε μόνο συγκινητική απόδειξη της αγάπης Του. Έφερε αποτέλεσμα. Έφερε λύτρωση στην καρδιά μας. Μας; Χάρισε αιώνια ζωή. Μα και στις θλίψεις μας εδώ στη Γη, σε κάθε κίνδυνο και πειρασμό, ο αγαπημένος μας Κύριος είναι μαζί μας. Όχι για να συμπορευτεί μαζί μας προς την καταστροφή, σαν τον τραγικό πατέρα της ιστορίας μας, αλλά για να μας γλυτώσει από αυτήν.