«Ω, ώ· φεύγετε από της γης του βορρά, λέγει Κύριος· διότι σας διεσκόρπισα προς τους τέσσαρας ανέμους του ουρανού, λέγει Κύριος. Ω, διασώθητι, Σιών, η κατοικούσα μετά της θυγατρός της Βαβυλώνος. Διότι ούτω λέγει ο Κύριος των δυνάμεων· Μετά την δόξαν με απέστειλε προς τα έθνη, τα οποία σας ελεηλάτησαν· διότι όστις εγγίζει εσάς, εγγίζει την κόρην του οφθαλμού αυτού. Διότι, ιδού, εγώ θέλω σείσει την χείρα μου επ’ αυτά και θέλουσιν είσθαι λάφυρον εις τους δουλεύοντας αυτά· και θέλετε γνωρίσει ότι ο Κύριος των δυνάμεων με απέστειλε. Τέρπου και ευφραίνου, θύγατερ Σιών· διότι ιδού, εγώ έρχομαι και θέλω κατοικήσει εν μέσω σου, λέγει Κύριος. Και έθνη πολλά θέλουσιν ενωθή μετά του Κυρίου εν τη ημέρα εκείνη και θέλουσιν είσθαι λαός μου, και θέλω κατοικήσει εν μέσω σου, και θέλει, γνωρίσει ότι ο Κύριος των δυνάμεων με εξαπέστειλε προς σε. Και ο Κύριος θέλει κατακληρονομήσει τον Ιούδαν διά μερίδα αυτού εν τη γη τη αγία και θέλει εκλέξει πάλιν την Ιερουσαλήμ. Σιώπα, πάσα σαρξ, ενώπιον του Κυρίου· διότι εξηγέρθη από της κατοικίας της αγιότητος αυτού.» (Ζαχαρίας 2:6-13)

Μια πιστή φτωχή χήρα στη Ρουμανία, είχε το γιο της μετανάστη στο Βέλγιο, όπου δούλευε σκληρά και της είχε στείλει  τελευταία ένα σημαντικό ποσό χρημάτων, για να καλύψει κάποιες ζωτικές ανάγκες της. Πήγε λοιπόν η γυναίκα αυτή σε ένα γραφείο να αλλάξει το συνάλλαγμα. Αυτοί μέτρησαν μπροστά της τα χρήματα της έδωσαν κάμποσες δεσμίδες από λέι, που είναι το νόμισμα της χώρας, και γύρισε σπίτι της. Εκεί όμως διαπίστωσε ότι μόνο το πρώτο και το τελευταίο κάθε δεσμίδας ήταν αληθινό χαρτονόμισμα. Τα μεσαία ήταν όλα απλά χαρτιά, στο ίδιο μέγεθος. Έντρομη πήγε πίσω, μα δεν παραδέχονταν κανείς το λάθος. Τότε τους είπε: «Προσέξτε, έχω Θεό εγώ!» Τίποτα άλλο. Τρεις μέρες προσευχόταν και δεν έφαγε τίποτα από τον πόνο της. Την Τρίτη μέρα ο ένας από τα αδέλφια από το γραφείο εκείνο σκοτώθηκε, σε δυστύχημα. Την τέταρτη μέρα ο άλλος αδελφός ρώτησε, έμαθε και έτρεξε στο σπίτι της γυναίκας: «Πάρτα κυρά μου τα λεφτά σου, μας καίνε!». Ο Θεός δεν ανέχεται την αδικία, και μάλιστα όταν γίνεται σε παιδιά Του(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12, Εφεσίους 1:5, 2:19). Πολλές φορές μακροθυμεί, αλλά όταν δεν υπάρχει διάθεση ταπείνωσης και μετάνοιας, το χέρι Του πέφτει βαρύ. Νομίζουν πως το παιδί του Θεού είναι άοπλο και απροστάτευτο μέσα σ’ αυτό τον κόσμο, που βασιλεύει το ψέμα, η διαφθορά, η απάτη. Κι όμως, είναι πιο δυνατό από όλους, γιατί έχει Πατέρα του τον Κύριο των δυνάμεων και είναι Αυτός που διεκδικεί για λογαριασμό του!