«Είπε λοιπόν πάλιν προς αυτούς ο Ιησούς· Αληθώς, αληθώς σας λέγω ότι εγώ είμαι η θύρα των προβάτων. Πάντες όσοι ήλθον προ εμού κλέπται είναι και λησταί· αλλά δεν ήκουσαν αυτούς τα πρόβατα. Εγώ είμαι η θύρα· δι’ εμού εάν τις εισέλθη, θέλει σωθή και θέλει εισέλθει και εξέλθει και θέλει ευρεί βοσκήν. Ο κλέπτης δεν έρχεται, ειμή διά να κλέψη και θύση και απολέση· εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία. Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός. Ο ποιμήν ο καλός την ψυχήν αυτού βάλλει υπέρ των προβάτων· ο δε μισθωτός και μη ων ποιμήν, του οποίου δεν είναι τα πρόβατα ιδικά του, θεωρεί τον λύκον ερχόμενον και αφίνει τα πρόβατα και φεύγει· και ο λύκος αρπάζει αυτά και σκορπίζει τα πρόβατα. Ο δε μισθωτός φεύγει, διότι είναι μισθωτός και δεν μέλει αυτόν περί των προβάτων. Εγώ είμαι ο ποιμήν ο καλός, και γνωρίζω τα εμά και γνωρίζομαι υπό των εμών, καθώς με γνωρίζει ο Πατήρ και εγώ γνωρίζω τον Πατέρα, και την ψυχήν μου βάλλω υπέρ των προβάτων. Και άλλα πρόβατα έχω, τα οποία δεν είναι εκ της αυλής ταύτης· και εκείνα πρέπει να συνάξω, και θέλουσιν ακούσει την φωνήν μου, και θέλει γείνει μία ποίμνη, εις ποιμήν. Διά τούτο ο Πατήρ με αγαπά, διότι εγώ βάλλω την ψυχήν μου, διά να λάβω αυτήν πάλιν. Ουδείς αφαιρεί αυτήν απ’ εμού, αλλ’ εγώ βάλλω αυτήν απ’ εμαυτού· εξουσίαν έχω να βάλω αυτήν, και εξουσίαν έχω πάλιν να λάβω αυτήν· ταύτην την εντολήν έλαβον παρά του Πατρός μου.» (Ιωάννη 10:7-18)

Ο επισκέπτης στο στρατιωτικό νοσοκομείο έλεγε σ’ έναν πληγωμένο στρατιώτη: «Έχασες ένα χέρι στη μάχη!» «Όχι», απάντησε ο στρατιώτης μ’ ένα χαμόγελο. «Δεν το έχασα, το έδωσα!». Οι πολλοί πιστεύουν πως τον Ιησού Χριστό Τον σταύρωσαν οι Εβραίοι, που φώναζαν μπροστά στον Πιλάτο το γνωστό «Σταυρωθήτω!» Πως φταίει ο Ιούδας που τον πρόδωσε, κι όλο το πλήθος εκείνο που Τον έσπρωχνε και Τον χτυπούσε. Ο ίδιος ο Πέτρος, ο μαθητής Του, παραμονές Τον εκλιπαρούσε: «Δάσκαλε τι είναι αυτά που λες; Λυπήσου τον εαυτό Σου. Μην κάνεις τέτοιο πράγμα!». Μα και την ώρα του Σταυρού πολλοί ήταν αυτοί που φώναζαν: «Αν είσαι Θεός, κατέβα από το Σταυρό και σώσε τον εαυτό Σου». Κι όμως, ο σκοπός που ο Κύριός μας ήρθε στη Γη μας ήταν αυτός ακριβώς: Να δώσει τη ζωή Του λύτρο για μας. Δεν γινόταν αλλιώς να σωθούμε. Έπρεπε να χύσει το άγιο αίμα Του για να ξεπλύνει τις αμαρτίες μας. Μας αγάπησε, γι’ αυτό προσφέρθηκε. Ο Ίδιος έβαλε τη ζωή Του για μας. Θα μπορούσε λεγεώνες αγγέλων να κατεβάσει από τον Ουρανό να Τον σώσουν. Μα έτσι, δεν θα μπορούσε να σώσει εμάς. Και δεν το θέλησε. Το πικρό ποτήρι στη Γεθσημανή αποφάσισε να το δεχτεί μέχρι σταλιά, να κάνει το θέλημα του Πατέρα μέχρι θανάτου. Υπέφερε πρόθυμα, μπροστά στη χαρά να αποκτήσει πνευματικά παιδιά λυτρωμένα από την αμαρτία, να ελευθερώσει τους καταδικασμένους σε αιώνιο θάνατο, να γιορτάσει αιώνια μαζί με όσους θα αγκαλιάσουν με πίστη αυτή τη θυσία Του!