«Διά τούτο καθώς δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον· διότι μέχρι του νόμου ήτο εν τω κόσμω η αμαρτία, αμαρτία όμως δεν λογίζεται όταν δεν ήναι νόμος· αλλ’ εβασίλευσεν ο θάνατος από Αδάμ μέχρι Μωϋσέως και επί τους μη αμαρτήσαντας κατά την ομοιότητα της παραβάσεως του Αδάμ, όστις είναι τύπος του μέλλοντος.Πλην δεν είναι καθώς το αμάρτημα, ούτω και το χάρισμα· διότι αν διά το αμάρτημα του ενός απέθανον οι πολλοί, πολύ περισσότερον η χάρις του Θεού και η δωρεά διά της χάριτος του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού επερίσσευσεν εις τους πολλούς. Και η δωρεά δεν είναι καθώς η δι’ ενός αμαρτήσαντος γενομένη κατάκρισις· διότι η κρίσις εκ του ενός έγεινεν εις κατάκρισιν των πολλών, το δε χάρισμα εκ πολλών αμαρτημάτων έγεινεν εις δικαίωσιν. Διότι αν και διά το αμάρτημα του ενός ο θάνατος εβασίλευσε διά του ενός, πολύ περισσότερον οι λαμβάνοντες την αφθονίαν της χάριτος και της δωρεάς της δικαιοσύνης θέλουσι βασιλεύσει εν ζωή διά του ενός Ιησού Χριστού. Καθώς λοιπόν δι’ ενός αμαρτήματος ήλθε κατάκρισις εις πάντας ανθρώπους, ούτω και διά μιας δικαιοσύνης ήλθεν εις πάντας ανθρώπους δικαίωσις εις ζωήν. Διότι καθώς διά της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθή δίκαιοι. Παρεισήλθε δε ο νόμος διά να περισσεύση το αμάρτημα. Και όπου επερίσσευσεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, ίνα καθώς εβασίλευσεν η αμαρτία διά του θανάτου, ούτω και η χάρις βασιλεύση διά της δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 5:12-21)

Μέσα στο Λόγο του Θεού ο Ιησούς Χριστός περιγράφεται και ως «έσχατος Αδάμ» (1 Κορινθίους 15:45-49). Υπάρχουν πολλές διαφορές ανάμεσα στον πρώτο Αδάμ και στον έσχατο, το Χριστό. Ο Αδάμ είναι ο «χοϊκός», ο φυσικός άνθρωπος, που υπάκουσε στα προστάγματα της σάρκας του και έκανε το δικό του, ενάντια στο θέλημα του Θεού. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο επουράνιος, ο πνευματικός άνθρωπος, που υπάκουσε κατά πάντα στον Πατέρα Θεό και άνοιξε την πόρτα της χάριτος για όλους όσοι Τον πιστέψουν και Τον ακολουθήσουν. Ο πρώτος Αδάμ ανυπάκουσε στην εντολή του Θεού, έφαγε από τον απαγορευμένο καρπό και αμέσως μετά άρχισε τις δικαιολογίες: για όλα έφταιγε η γυναίκα που του είχε δώσει ο Θεός! Σαν να έριχνε το φταίξιμο στο Θεό τον ίδιο. Μα ο έσχατος Αδάμ, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, άφωνος φορτώθηκε τη δική μας ανυπακοή, τη δική μας αδικία και αμαρτία, και χωρίς να πει λέξη ανέβηκε στο Σταυρό. Υπάκουσε στον Πατέρα μέχρι θανάτου, θανάτου δε Σταυρού. Ήπιε το πικρό ποτήρι της δικής μας τιμωρίας μέχρι σταλιά. Θρόμβοι αίματος γέμισαν το πρόσωπο του Υιού του Θεού, από την αγωνία Του στη Γεθσημανή, καθώς το φορτίο της αμαρτίας μας έπεφτε όλο επάνω Του και στεκόταν ο Ίδιος σαν αμαρτωλός μπροστά στην κρίση του Πατέρα Θεού. Αυτός ο άγιος, ο αναμάρτητος. Όταν ο πρώτος Αδάμ έφυγε διωγμένος από τον κήπο της Εδέμ, άφησε πίσω του τη φοβερή κατάρα της αμαρτίας. Όταν ο έσχατος Αδάμ έφυγε από τον κήπο της Γεθσημανή, σπρωγμένος από τον όχλο που ήρθε να Τον συλλάβει, σήκωσε επάνω Του όλη την κατάρα της αμαρτίας μας!