Μέσα από τη θύελλα!

0
70

«Και ιδόντες οι αδελφοί του Ιωσήφ ότι απέθανεν ο πατήρ αυτών, είπον, Ίσως ο Ιωσήφ θέλει μνησικακήσει εις ημάς και θέλει μας ανταποδώσει αυστηρώς πάντα τα κακά όσα επράξαμεν εις αυτόν. Και εμήνυσαν προς τον Ιωσήφ, λέγοντες, Ο πατήρ σου προσέταξε, πριν αποθάνη, λέγων, Ούτω θέλετε ειπεί προς τον Ιωσήφ· Συγχώρησον, παρακαλώ, την αδικίαν των αδελφών σου και την αμαρτίαν αυτών· διότι έπραξαν κακόν εις σέ· τώρα λοιπόν συγχώρησον, παρακαλούμεν, την αδικίαν των δούλων του Θεού του πατρός σου. Και έκλαυσεν ο Ιωσήφ ότε ελάλησαν προς αυτόν. Υπήγαν δε και οι αδελφοί αυτού και πεσόντες έμπροσθεν αυτού, είπον, Ιδού, ημείς είμεθα δούλοί σου. Και είπε προς αυτούς ο Ιωσήφ, Μη φοβείσθε· μήπως αντί Θεού είμαι εγώ; σεις μεν εβουλεύθητε κακόν εναντίον μου· ο δε Θεός εβουλεύθη να μεταστρέψη τούτο εις καλόν, διά να γείνη καθώς την σήμερον, ώστε να σώση την ζωήν πολλού λαού· τώρα λοιπόν μη φοβείσθε· εγώ θέλω θρέψει εσάς και τας οικογενείας σας. Και παρηγόρησεν αυτούς και ελάλησε κατά την καρδίαν αυτών.» (Γένεση 50:15-21)

Σ’ ένα ποίημά του ο Wordsworth μιλάει για ένα πουλί, που μια καταιγίδα το παρασύρει μακριά από την πατρίδα του, τη Νορβηγία. Το πουλί αγωνίζεται και αντιστέκεται στην καταιγίδα, θέλοντας να γυρίσει πίσω στη Νορβηγία. Δεν τα καταφέρνει όμως κι έτσι τελικά αφήνεται να το οδηγήσει η θύελλα, στο θάνατο, όπως νομίζει. Ο αέρας όμως το οδηγεί στην Αγγλία, με τα πράσινα λιβάδια και με το ηπιότερο κλίμα από την πατρίδα του. Γνωρίζει ο Πατέρας μας ο Ουράνιος τι έχουμε ανάγκη και πιο είναι το καλύτερο για μας. Αυτό το σκεφτόμαστε και Τον ευχαριστούμε συνήθως όταν όλα μας πάνε καλά και ο ήλιος λάμπει στον ασυννέφιαστο ουρανό μας. Μα μόλις σκοτεινιάσει ο ορίζοντας, μόλις μαζευτούν απειλητικά τα προβλήματα και οι θλίψεις, δυσανασχετούμε και γογγύζουμε. Η πρώτη μας σκέψη είναι να απαλλαγούμε να ξεφύγουμε. Όλος μας ο αγώνας και η προσοχή μας αμέσως στρέφεται προς αυτή την κατεύθυνση. Κι όμως, τότε ακριβώς είναι που πρέπει να Του πούμε ευχαριστώ από την καρδιά μας, γιατί κάτι άπειρα καλύτερο ετοιμάζει για μας. Να τα δούμε όλα αυτά σαν ευκαιρία να απολαύσουμε τη γλυκύτητα του προσώπου Του, να νοιώσουμε την αγάπη Του, να μας οδηγεί στον υπέροχο δρόμο της υπομονής και της πίστης, να μάθουμε να ησυχάζουμε στις υποσχέσεις της νίκης και του θριάμβου που Εκείνος μας χαρίζει. Και τότε πραγματικά η σκοτεινή κοιλάδα θα μετατραπεί σε χλοερά λιβάδια ανάπαυσης (Ψαλμός 23) με γάργαρα νερά παρηγοριάς και δύναμης, και θα γεμίσει με το θαυμαστό φως της Παρουσίας Του!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ