Το πιο κοφτερό σπαθί!

0
137

«Ας φοβηθώμεν λοιπόν μήποτε, ενώ μένει εις ημάς επαγγελία να εισέλθωμεν εις την κατάπαυσιν αυτού, φανή τις εξ υμών ότι υστερήθη αυτής. Διότι ημείς ευηγγελίσθημεν, καθώς και εκείνοι· αλλά δεν ωφέλησεν εκείνους ο λόγος, τον οποίον ήκουσαν, επειδή δεν ήτο εις τους ακούσαντας ηνωμένος με την πίστιν. Διότι εισερχόμεθα εις την κατάπαυσιν ημείς οι πιστεύσαντες, καθώς είπεν· Ούτως ώμοσα εν τη οργή μου, δεν θέλουσιν εισέλθει εις την κατάπαυσίν μου· αν και τα έργα αυτού ετελείωσαν από καταβολής κόσμου. Διότι είπεν εν μέρει τινί περί της εβδόμης ούτω· Και κατέπαυσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού· και εν τούτω πάλιν· Δεν θέλουσιν εισέλθει εις την κατάπαυσίν μου. Επειδή λοιπόν μένει να εισέλθωσί τινές εις αυτήν, και οι πρότερον ευαγγελισθέντες δεν εισήλθον δι” απείθειαν πάλιν διορίζει ημέραν τινά, Σήμερον, λέγων διά του Δαβίδ, μετά τοσούτον καιρόν, καθώς είρηται· Σήμερον, εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας σας. Διότι εάν ο Ιησούς σου Ναυή είχε δώσει εις αυτούς κατάπαυσιν, δεν ήθελε μετά ταύτα λαλεί περί άλλης ημέρας. Άρα μένει κατάπαυσις εις τον λαόν του Θεού. Διότι ο εισελθών εις την κατάπαυσιν αυτού και αυτός κατέπαυσεν από των έργων αυτού, καθώς ο Θεός από των εαυτού. Ας σπουδάσωμεν λοιπόν να εισέλθωμεν εις εκείνην την κατάπαυσιν, διά να μη πέση τις εις το αυτό παράδειγμα της απειθείας. Διότι ο λόγος του Θεού είναι ζων και ενεργός και κοπτερώτερος υπέρ πάσαν δίστομον μάχαιραν και διέρχεται μέχρι διαιρέσεως ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και διερευνά τους διαλογισμούς και τας εννοίας της καρδίας· και δεν είναι ουδέν κτίσμα αφανές ενώπιον αυτού, αλλά πάντα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα εις τους οφθαλμούς αυτού, προς ον έχομεν να δώσωμεν λόγον.» (Εβραίους 4:1-13)

Ένας χριστιανός συνομιλούσε μ’ έναν άθεο. Συνεχώς του ανέφερε χωρία από την Αγία Γραφή, και ο άθεος έλεγε: «Μα δεν πιστεύω στην Αγία Γραφή, κύριε». Ο χριστιανός όμως γνωρίζοντας τη δύναμη του Λόγου του Θεού(Ρωμαίους 1:16), συνέχιζε απτόητος να του αναφέρει χωρία από τη Βίβλο. Ξανά ο άλλος αντέταξε: «Σας είπα, δεν πιστεύω στη Βίβλο!». Ο χριστιανός και πάλι δεν έδωσε σημασία σ’ αυτό. Και τελικά η καρδιά του άθεου ελκύστηκε, με τη δύναμη του Λόγου του Θεού, στην αγάπη Του. «Αφού έχω βρει ένα καλό, κοφτερό σπαθί, που ξέρω ότι κάνει δουλειά, δεν μπορώ παρά να συνεχίσω να το χρησιμοποιώ», είπε ο χριστιανός αυτός, ο πιστός άνθρωπος που πίστευε όχι στη δύναμη των δικών του λόγων και επιχειρημάτων, αλλά στη δύναμη του λόγου του Θεού. Δεν έχει ο Θεός ανάγκη από τις δικές μας θεωρίες και έξυπνες απαντήσεις, για να ελκύσει μια ψυχή στη χάρη Του. Δεν χρειάζεται τη δική μας ευφράδεια για να πείσει τους ανθρώπους για την αγάπη Του. Την άγιά μας ζωή χρειάζεται και την απλή μας πίστη, για να επισκεφθεί με το Πνεύμα Του τους δικούς μας, τους συγγενείς μας, τους γειτόνους, τους συναδέλφους, τους φίλους και τους γνωστούς μας. Ο Λόγος Του είναι ζωντανός. Έχει δύναμη να σώζει. Πρώτα εμείς να το πιστέψουμε αυτό. Μα και να ζήσουμε τον άγιο Λόγο Του, ώστε καθώς τον προσφέρουμε στους άλλους, να μπορούν να δουν τα’ αποτελέσματά του πάνω μας, στη ζωή μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ