Στο χακί!

0
82

«Εαυτούς εξετάζετε αν ήσθε εν τη πίστει, εαυτούς δοκιμάζετε. Η δεν γνωρίζετε εαυτούς ότι ο Ιησούς Χριστός είναι εν υμίν; εκτός εάν ήσθε αδόκιμοι κατά τι. Ελπίζω δε ότι θέλετε γνωρίσει ότι ημείς δεν είμεθα αδόκιμοι. Εύχομαι δε εις τον Θεόν να μη πράξητε μηδέν κακόν, ουχί διά να φανώμεν ημείς δόκιμοι, αλλά διά να πράττητε σεις το καλόν, ημείς δε ας ήμεθα ως αδόκιμοι. Διότι δεν δυνάμεθα να πράξωμέν τι κατά της αληθείας, αλλ” υπέρ της αληθείας. Επειδή χαίρομεν όταν ημείς ασθενώμεν, σεις δε ήσθε δυνατοί· τούτο μάλιστα και ευχόμεθα, την τελειοποίησίν σας.  Διά τούτο ταύτα γράφω απών, διά να μη φερθώ αποτόμως παρών κατά την εξουσίαν, την οποίαν μοι έδωκεν ο Κύριος προς οικοδομήν και ουχί προς καθαίρεσιν. Λοιπόν, αδελφοί, χαίρετε, τελειοποιείσθε, παραμυθείσθε, φρονείτε το αυτό, ειρηνεύετε· και ο Θεός της αγάπης και της ειρήνης θέλει είσθαι μεθ” υμών. Ασπάσθητε αλλήλους εν φιλήματι αγίω. Σας ασπάζονται πάντες οι άγιοι. Η χάρις του Κυρίου Ιησού Χριστού και η αγάπη του Θεού και η κοινωνία του Αγίου Πνεύματος είη μετά πάντων υμών· αμήν.» (2 Κορινθίους 13:5-14)

Ο Θεός για να μας μιλήσει χρησιμοποιεί τρόπους που δεν φανταζόμαστε. Ο Θεός δεν δεσμεύεται. Είναι άπειρος. Ένας άνθρωπος ξεκίνησε τη ζωή του Χριστού με αγάπη και ζήλο. Μα στο δρόμο έμπλεξε με βιοτικά, τις δουλειές, τα τρεξίματα. Που να βρεις χρόνο να μελετήσεις το Λόγο του Θεού, όταν εργάζεσαι 12-13 ώρες την ημέρα; Πώς να διαθέσεις χρόνο για κοινωνία με άλλους πιστούς ανθρώπους, πώς να αναλάβεις μια διακονία στο έργο του Κυρίου, όταν ασθμαίνοντας γυρίζεις από το ένα ραντεβού στο άλλο, ανάμεσα σε πελάτες, παραγγελίες, επιταγές και τιμολόγια; Αραίωσε πολύ από την Εκκλησία και η πνευματική του ζωή άρχισε να φθίνει. Ο Κύριος, που τόσο αγαπάει τον καθένα μας, έκανε μια κρούση για να τον ξυπνήσει. Είδε ένα όνειρο, που τον συντάραξε. Περιδιάβαζε, λέει, ανέμελος σε μια πλατεία κοιτάζοντας τις βιτρίνες. Ξαφνικά περνάει από μπροστά του ένας λόχος στρατιωτών, όλοι παλιοί γνώριμοι από την Εκκλησία, ντυμένοι στο χακί, στοιχισμένοι, να υπακούουν στις εντολές του αξιωματικού. «Τι κάνεις εδώ;» του λένε απορημένοι. «Δεν άκουσες τίποτε;» Τα ‘χασε! Τι είχε συμβεί; «Επιστράτευση, άνθρωπέ μου, εσύ πως ξέμεινες; Έχουμε πόλεμο. Τρέξε να ντυθείς στο χακί κι έλα μαζί μας!». Αυτή η σκηνή μίλησε έντονα στην καρδιά του. Ναι! Στα’ αλήθεια έχανε το χρόνο του βουτηγμένος στις μέριμνες, την ώρα που τα αδέλφια του δούλευαν για τη Βασιλεία του Θεού. Την ώρα που οι ψυχές χάνονταν χωρίς Χριστό, αυτός έκανε λεφτά για τα εγγόνια και τα … δισέγγονα. Την ώρα που ο Χριστός τον χρειαζόταν για στρατιώτη Του στη μάχη κατά του πονηρού εχθρού μας, αυτός αναλωνόταν στα βιοτικά. Το όνειρο ήταν το έναυσμα να ξαναβάλει τον Κύριο πρώτο στη ζωή του και στην κάθε του μέρα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ