«Ας φοβηθώμεν λοιπόν μήποτε, ενώ μένει εις ημάς επαγγελία να εισέλθωμεν εις την κατάπαυσιν αυτού, φανή τις εξ υμών ότι υστερήθη αυτής. Διότι ημείς ευηγγελίσθημεν, καθώς και εκείνοι· αλλά δεν ωφέλησεν εκείνους ο λόγος, τον οποίον ήκουσαν, επειδή δεν ήτο εις τους ακούσαντας ηνωμένος με την πίστιν. Διότι εισερχόμεθα εις την κατάπαυσιν ημείς οι πιστεύσαντες, καθώς είπεν· Ούτως ώμοσα εν τη οργή μου, δεν θέλουσιν εισέλθει εις την κατάπαυσίν μου· αν και τα έργα αυτού ετελείωσαν από καταβολής κόσμου. Διότι είπεν εν μέρει τινί περί της εβδόμης ούτω· Και κατέπαυσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού· και εν τούτω πάλιν· Δεν θέλουσιν εισέλθει εις την κατάπαυσίν μου. Επειδή λοιπόν μένει να εισέλθωσί τινές εις αυτήν, και οι πρότερον ευαγγελισθέντες δεν εισήλθον δι’ απείθειαν πάλιν διορίζει ημέραν τινά, Σήμερον, λέγων διά του Δαβίδ, μετά τοσούτον καιρόν, καθώς είρηται· Σήμερον, εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας σας. Διότι εάν ο Ιησούς σου Ναυή είχε δώσει εις αυτούς κατάπαυσιν, δεν ήθελε μετά ταύτα λαλεί περί άλλης ημέρας. Άρα μένει κατάπαυσις εις τον λαόν του Θεού. Διότι ο εισελθών εις την κατάπαυσιν αυτού και αυτός κατέπαυσεν από των έργων αυτού, καθώς ο Θεός από των εαυτού. Ας σπουδάσωμεν λοιπόν να εισέλθωμεν εις εκείνην την κατάπαυσιν, διά να μη πέση τις εις το αυτό παράδειγμα της απειθείας.» (Εβραίους 4:1-11)

Ήταν για γέλια και για κλάματα μαζί. Μάλλον όμως για κλάματα. Πήγε με το φορτηγό του στο λιοτρίβι, Βυτίο τεράστιο. Το γέμισε με τόνους ελαιόλαδο. Μα στο δρόμο άνοιξε τάπα, ίσως και να μην έκλεισε ποτέ σωστά, και το ελαιόλαδο πότισε το δρόμο σε μήκος 90 χιλιομέτρων! Όταν το πήρε ο οδηγός είδηση, το βυτίο ήταν ήδη άδειο και ο φουκαράς έκλαιγε απαρηγόρητος. Τόνους ροκανίδια έριξε η αστυνομία για να μην κάνουν τα οχήματα πατινάζ πάνω στο μοσχομυριστό ελαιόλαδο! Μα πως το έπαθε; Ήταν νύχτα, ψιλόβρεχε, είχε πιει λίγο κρασί, νύσταζε, ο δρόμος έρημος, κανείς δεν τον ακολουθούσε να τον ειδοποιήσει… Η συμπεριφορά του οχήματος αλλάζει δραματικά όταν απαλλαγεί από τόσο φορτίο. Κι όμως, δεν κατάλαβε τίποτε… Πόσο επικίνδυνο είναι, να πάρει κανείς αψήφιστα την πολύτιμη σωτηρία που χαρίζει ο Ιησούς Χριστός! Ο Λόγος του Θεού μας προτρέπει να την εργαζόμαστε «μετά φόβου και τρόμου» (Φιλιππησίους 2:12), δηλαδή με σεβασμό και σοβαρότητα. Κανείς δεν έχασε την πνευματική του ικμάδα μέσα σε μια μέρα. Λίγο-λίγο, βήμα-βήμα, ο εχθρός μας παγιδεύει και μας απομακρύνει πρώτα από τα πνευματικά μας αδέλφια, την εκκλησία, και ύστερα αποδυναμωμένους μας απομακρύνει και από τον Κύριό μας! Μας σπρώχνει σιγά-σιγά σε υποχωρήσεις ως προς την αμαρτία, σε συμβιβασμούς με το πνεύμα του κόσμου, σε πνευματική αδράνεια και αδιαφορία μέχρι να μείνουμε  με άδεια χέρια, πριν καλά-καλά το καταλάβουμε! Χρειάζεται μεγάλη προσοχή και πλήρης αφιέρωση στον Κύριό μας, για να μη μας πλανήσει ο πονηρός.