Το βαμμένο παγκάκι

0
120

«Λοιπόν, αδελφοί μου, και σεις εθανατώθητε ως προς τον νόμον διά του σώματος του Χριστού, διά να συζευχθήτε με άλλον, τον αναστάντα εκ νεκρών, διά να καρποφορήσωμεν εις τον Θεόν. Διότι ότε ήμεθα εν τη σαρκί, τα πάθη των αμαρτιών τα διά του νόμου ενηργούντο εν τοις μέλεσιν ημών, διά να καρποφορήσωμεν εις τον θάνατον· τώρα όμως απηλλάχθημεν από του νόμου, αποθανόντος εκείνου, υπό του οποίου εκρατούμεθα, διά να δουλεύωμεν κατά το νέον πνεύμα και ουχί κατά το παλαιόν γράμμα. Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί; ο νόμος είναι αμαρτία; Μη γένοιτο. Αλλά την αμαρτίαν δεν εγνώρισα, ειμή διά του νόμου· διότι και την επιθυμίαν δεν ήθελον γνωρίσει, εάν ο νόμος δεν έλεγε· Μη επιθυμήσης. Αφορμήν δε λαβούσα η αμαρτία διά της εντολής, εγέννησεν εν εμοί πάσαν επιθυμίαν· διότι χωρίς του νόμου η αμαρτία είναι νεκρά. Και εγώ έζων ποτέ χωρίς νόμου· αλλ” ότε ήλθεν η εντολή, ανέζησεν αμαρτία, εγώ δε απέθανον· και η εντολή, ήτις εδόθη προς ζωήν, αυτή ευρέθη εν εμοί προς θάνατον. Διότι η αμαρτία, λαβούσα αφορμήν διά της εντολής, με εξηπάτησε και δι” αυτής με εθανάτωσεν. Ώστε ο μεν νόμος είναι άγιος, και η εντολή αγία και δικαία και αγαθή. το αγαθόν λοιπόν έγεινεν εις εμέ θάνατος; μη γένοιτο. Αλλ” η αμαρτία, διά να φανή αμαρτία, προξενούσα εις εμέ θάνατον διά του αγαθού, ώστε να γείνη καθ” υπερβολήν αμαρτωλός αμαρτία διά της εντολής. Διότι εξεύρομεν ότι ο νόμος είναι πνευματικός· εγώ δε είμαι σαρκικός, πεπωλημένος υπό την αμαρτίαν. Διότι εκείνο, το οποίον πράττω, δεν γνωρίζω· επειδή εκείνο το οποίον θέλω τούτο δεν πράττω, αλλ” εκείνο το οποίον μισώ τούτο πράττω.» (Ρωμαίους 7:4-15)

Σ’ ένα δημόσιο κήπο, ο φύλακας προσπαθεί απεγνωσμένα να εξηγήσει κάτι σ’ έναν επισκέπτη: «Σας είπα κύριε, να μην καθίσετε σ’ αυτό το παγκάκι!». Ο κύριος διαμαρτύρεται έντονα: «Γι’ αυτό κι εγώ κάθισα, επίτηδες! Δεν δέχομαι διαταγές από κανένα». Κι ο φύλακας, εντελώς απογοητευμένος: «Μα εγώ σας είπα, κύριε, γιατί είναι ακόμη φρέσκια η λαδομπογιά». Από μικρό  παιδάκι μέχρι τη μεγάλη ηλικία ο άνθρωπος έχει μέσα του το πνεύμα της αντίδρασης και της αντιλογίας. Αυτό ήταν άλλωστε που τον έσπρωξε στην ανταρσία του ενάντια στο θέλημα του Θεού στην Εδέμ, ώστε να χάσει την κοινωνία του με τον Θεό και όλη του την ευτυχία στον Παράδεισο. Αυτό ακριβώς ήταν που έστειλε τον Υιό του Θεού στο Σταυρό, για να το καταδικάσει και να το θανατώσει για λογαριασμό μας. Όποιος θέλει να απαλλαγεί από αυτόν τον εγωισμό της γνώμης του, από αυτήν την επιμονή στο δικό του, δεν έχει παρά να στραφεί στο Σταυρό του Χριστού με ταπείνωση και πίστη. Να καταδικάσει τον εαυτό του και να απαλλαγεί από το εγώ του με τη σωτήρια χάρη του Ιησού Χριστού. Έτσι μονάχα θα μπορεί να υπακούει αβίαστα στο νόμο του Θεού, να ακολουθεί με χαρά τις υποδείξεις του Πνεύματός Του, να ζει με πλήρη υποταγή στο θέλημα του Πατέρα. Έτσι μονάχα θα γλυτώσει από τα πολλά ανώφελα και επιβλαβή που η αμαρτία του επιφυλάσσει σαν την λαδομπογιά στο παγκάκι της ιστορίας μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ