«Αν είπω, Θέλω ομιλεί ούτως· ιδού, εξυβρίζω εις την γενεάν των υιών σου. Και εστοχάσθην να εννοήσω τούτο, πλην μ’ εφάνη δύσκολον· εωσού εισελθών εις το αγιαστήριον του Θεού, ενόησα τα τέλη αυτών. Συ βεβαίως έθεσας αυτούς εις τόπους ολισθηρούς· έρριψας αυτούς εις κρημνόν. Πως διά μιας κατήντησαν εις ερήμωσιν Ηφανίσθησαν, απωλέσθησαν υπό αιφνιδίου ολέθρου. Ως όνειρον εξεγειρομένου Κύριε, όταν εγερθής, θέλεις αφανίσει την εικόνα αυτών. Ούτως εκαίετο η καρδία μου, και τα νεφρά μου εβασανίζοντο· και εγώ ήμην ανόητος και δεν εγνώριζον· κτήνος ήμην ενώπιόν σου. Εγώ όμως είμαι πάντοτε μετά σού· συ με επίασας από της δεξιάς μου χειρός. Διά της συμβουλής σου θέλεις με οδηγήσει και μετά ταύτα θέλεις με προσλάβει εν δόξη. Τίνα άλλον έχω εν τω ουρανώ; και επί της γης δεν θέλω άλλον παρά σε. Ητόνησεν η σαρξ μου και η καρδία μου· αλλ’ ο Θεός είναι η δύναμις της καρδίας μου και η μερίς μου εις τον αιώνα. Διότι, ιδού, όσοι απομακρύνονται από σου, θέλουσιν απολεσθή· συ εξωλόθρευσας πάντας τους εκκλίνοντας από σου. Αλλά δι’ εμέ, το να προσκολλώμαι εις τον Θεόν είναι το αγαθόν μου· έθεσα την ελπίδα μου επί Κύριον τον Θεόν, διά να κηρύττω πάντα τα έργα σου.» (Ψαλμός 73:15-28)

Προσπαθούσε η καημένη η μαμά να μάθει στο πιτσιρίκι της να μαζεύει τα παιχνίδια του. Παλιά και γνώριμη δοκιμασία για τους γονείς. Ο μικρός άρχισε τα συνηθισμένα. Ήταν κουρασμένος, πονούσε το πόδι του, δεν τα είχε σκορπίσει αυτός…. Τελικά η δουλειά της επιτήρησης ανατέθηκε στον μπαμπά, ο οποίος συνήθως διαθέτει περισσότερο… κύρος. Σε λίγο έξω από την κλειστή πόρτα του παιδικού δωματίου η μαμά κατάπληκτη άκουσε την παιδική φωνούλα να διατάζει: «Αυτό εδώ, αυτό εκεί…». Ο μικρός αντί να συμμαζεύει ο ίδιος, έδινε εντολές στον μπαμπά του ώστε να τοποθετεί τα παιχνίδια στο σωστό μέρος! Ανταλλαγή ρόλων, λέει η ψυχολογία, και βέβαια αποτελεί καίριο λάθος στη διαπαιδαγώγηση των νεαρών βλαστών. Μήπως όμως κάνουμε κάτι αντίστοιχο στη σχέση μας με το Θεό; Ας εξετάσουμε τους εαυτούς μας, τη στάση της καρδιάς μας. Αν αντιστρέψουμε τους ρόλους, και αντί να υπακούμε στο θέλημα του Θεού δίνουμε εμείς εντολές στον Κύριο του Σύμπαντος γεμάτες εγωισμό και φιλαυτία, εμείς θα βγούμε χαμένοι, ακόμη κι αν ο Θεός μέσα στη μακροθυμία Του και την ανοχή Του μας χαρίσει αυτά που Του ζητούμε: ένα καινούριο αυτοκίνητο, να μπει το παιδί στο Πανεπιστήμιο, να πάει καλά το μαγαζί, να ανέβω στην υπηρεσία μου… Δυστυχώς πολλών τα αιτήματα περιστρέφονται γύρω από αυτά. Μας συμφέρει, αντί να ζητούμε υλικά, με προσωρινή αξία, να στρέψουμε τα μάτια και την καρδιά στην γεμάτη αγάπη αλήθεια του Λόγου Του, να αφουγκραστούμε τη γεμάτη σοφία φωνή Του, να ταπεινωθούμε μα διάθεση υπακοής στις εντολές Του, για να κερδίσουμε, όχι πρόσκαιρα, μα αιώνια!