«Ούτω και η γλώσσα είναι μικρόν μέλος, όμως μεγαλαυχεί. Ιδού, ολίγον πυρ πόσον μεγάλην ύλην ανάπτει· και η γλώσσα πυρ είναι, ο κόσμος της αδικίας. Ούτω μεταξύ των μελών ημών η γλώσσα είναι η μολύνουσα όλον το σώμα και φλογίζουσα τον τροχόν του βίου και φλογιζομένη υπό της γεέννης. Διότι παν είδος θηρίων και πτηνών, ερπετών και θαλασσίων δαμάζεται και εδαμάσθη υπό της ανθρωπίνης φύσεως, την γλώσσαν όμως ουδείς των ανθρώπων δύναται να δαμάση· είναι ακράτητον κακόν, μεστή θανατηφόρου φαρμάκου. Δι’ αυτής ευλογούμεν τον Θεόν και Πατέρα, και δι’ αυτής καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ’ ομοίωσιν Θεού πλασθέντας· εκ του αυτού στόματος εξέρχεται ευλογία και κατάρα. Δεν πρέπει, αδελφοί μου, ταύτα να γίνωνται ούτω. Μήπως η πηγή από της αυτής τρύπης αναβρύει το γλυκύ και το πικρόν; μήπως είναι δυνατόν, αδελφοί μου, η συκή να κάμη ελαίας ή η άμπελος σύκα; ούτως ουδεμία πηγή είναι δυνατόν να κάμη ύδωρ αλμυρόν και γλυκύ.» (Ιάκωβος 3:5-12)

Στη Φερράρα της Ιταλίας, το 1970, ο κτίστης Αλαβές Σαβιέρι, 43 ετών, στην κυριολεξία σκότωσε με τα λόγια του το συνάδελφό του Αντόνιο Κάμπι, 53 ετών. Οι δυο άντρες λογομάχησαν και ο Σαβιέρι άρχισε να εκτοξεύει άγριες και χυδαίες βρισιές εναντίον του Κάμπι. Ο Κάμπι ταράχτηκε τόσο πολύ, ώστε έπαθε καρδιακή προσβολή και καθώς τον μετέφεραν στο νοσοκομείο, ξεψύχησε! Είναι θείο δώρο η ομιλία. Μόνο ο άνθρωπος από όλα τα όντα της Γης έχει το προνόμιο του Λόγου. ΚΙ όμως, στα χέρια της αμαρτίας που μας βραχυκύκλωσε όλους, η γλώσσα μας έχει καταντήσει φαρμακερό όπλο! Ανοίγουμε το στόμα μας και … όποιον πάρει ο χάρος. Μα τι φταίει η γλώσσα η καημένη. Ένα σύνολο από μυς, νεύρα και αγγεία, ρυθμισμένα να λειτουργούν στην εντέλεια και να μας εξυπηρετούν στο έπακρο. Η καρδιά μας είναι το πρόβλημα. Εκεί φωλιάζουν όλες αυτές οι πικρές κουβέντες, οι ειρωνείες, οι κακίες, οι πονηριές, οι τσουχτερές κρίσεις. Ποιος μπορεί να μας απαλλάξει; Καμιά προσπάθεια, όσο φιλότιμη. Καμιά διδασκαλία, όσο σοφή. Καμιά θρησκεία, όσο σωστή. Μόνο ο ζωντανός Ιησούς Χριστός, αν Του ζητήσουμε να έρθει να κατοικήσει στην καρδιά μας, θα τα κάνει όλα νέα(2 Κορινθίους 5:17, Γαλάτας 4:19). Και τότε η γλώσσα μας θα είναι όργανο δοξολογίας για Κείνον, υπηρεσίας και ευεργεσίας για τους διπλανούς μας, πηγή ειρήνης και χαράς για όλους. Μόνο ο Χριστός μπορεί να μας κάνει από πικρούς γλυκείς, από επιθετικούς επιεικείς, από υβριστές και βλάσφημους, ανθρώπους επαίνων και τιμής, ανθρώπους ευλογίας!