«Δίδαξον το παιδίον εν αρχή της οδού αυτού· και δεν θέλει απομακρυνθή απ’ αυτής ουδέ όταν γηράση. Ο πλούσιος εξουσιάζει τους πτωχούς· και ο δανειζόμενος είναι δούλος του δανείζοντος. Ο σπείρων ανομίαν θέλει θερίσει συμφοράς· και η ράβδος της ύβρεως αυτού θέλει εκλείψει. Ο έχων όμμα αγαθόν θέλει ευλογηθή· διότι δίδει εκ του άρτου αυτού εις τον πτωχόν. Εκδίωξον τον χλευαστήν και θέλει συνεξέλθει η φιλονεικία, και η έρις και η ύβρις θέλουσι παύσει. Όστις αγαπά την καθαρότητα της καρδίας, διά την χάριν των χειλέων αυτού ο βασιλεύς θέλει είσθαι φίλος αυτού. Οι οφθαλμοί του Κυρίου περιφρουρούσι την γνώσιν· ανατρέπει δε τας υποθέσεις του παρανόμου. Ο οκνηρός λέγει, Λέων είναι έξω· εν τω μέσω των πλατειών θέλω φονευθή. Στόμα γυναικός αλλοτρίας είναι λάκκος βαθύς· ο μισούμενος υπό Κυρίου θέλει εμπέσει εις αυτόν. Η ανοησία είναι συνδεδεμένη μετά της καρδίας του παιδίου· η ράβδος της παιδείας θέλει αποχωρίσει αυτήν απ’ αυτού. Όστις καταθλίβει τον πτωχόν διά να αυξήση τα πλούτη αυτού, και όστις δίδει εις τον πλούσιον, θέλει ελθεί βεβαίως εις ένδειαν. Κλίνον το ωτίον σου και άκουε τους λόγους των σοφών, και προσκόλλησον την καρδίαν σου εις την γνώσιν μου· διότι είναι τερπνοί, εάν φυλάττη αυτούς εν τη καρδία σου· και θέλουσι συναρμόζεσθαι ομού επί των χειλέων σου. Διά να ήναι το θάρρος σου επί τον Κύριον, εδίδαξα ταύτα εις σε την ημέραν ταύτην, μάλιστα εις σε.» (Παροιμίες 22:6-19)

Ήταν πιστός άνθρωπος του Θεού και είχε ένα συνοικιακό φαρμακείο. Μια νύχτα που εφημέρευε χτύπησε την πόρτα του ένας καλοντυμένος μεσήλικας, κάτωχρος και φανερά καταβεβλημένος. «Σας παρακαλώ! Έχω δυο παλικάρια στο σπίτι, τα παιδιά μου, που περνούν τη φάση των στερητικών για αποτοξίνωση από ναρκωτικά. Χρειάζομαι κάποια φάρμακα επειγόντως. Θα σας τα φέρω τη Δευτέρα συνταγογραφημένα». Ο φαρμακοποιός δίστασε λίγο, μα έδωσε τα φάρμακα. Τη Δευτέρα συνεπέστατα, ο ίδιος πελάτης ξαναήρθε με τις συνταγές. Το Πνεύμα του Θεού έσπρωχνε τον πιστό να μιλήσει: «Ξέρετε, η επιστήμη δίνει αυτό που μπορεί. Μα χρειάζεται άλλη δύναμη…» ξεκίνησε. «Τι εννοείτε; Πείτε μου, είμαι ανοιχτός», απάντησε ο πελάτης. Σαν άρχισε να του μιλάει για τον Ιησού Χριστό που ελευθερώνει, ο άλλος βούρκωσε». «Μη συνεχίζετε, τα ξέρω. Είμαι κι εγώ πιστός του Χριστού μα μόνο τώρα συνήλθα πραγματικά και βλέπω τα λάθη μου. Μεγάλωσα τα παιδιά μου μέσα στην Εκκλησία και στο Κατηχητικό Σχολείο. Μα ποτέ δεν έδωσα βάρος στο ότι χρειάζονται τον Ιησού Χριστό. Νόμιζα ότι θα τα κρατήσω στο σωστό δρόμο με ηθικοδιδασκαλίες, χωρίς να ζω το Ευαγγέλιο μπροστά τους. Η αμαρτία μου τα τράβηξε. Τώρα πληρώνω ακριβά. Μακάρι να μετανοήσουν και να γίνουν παιδιά του Θεού, μόνο έτσι θα ελευθερωθούν πραγματικά. Ο Θεός να κάνει έλεος σ’ εμάς!» είπε κλαίγοντας. Λυσσαλέα προσπαθεί ο διάβολος να αποσπάσει τα παιδιά των πιστών του Χριστού. Δεν αρκούν τα λόγια για να τα διδάξουμε. Χρειάζεται πρώτοι εμείς να ζήσουμε την αλήθεια του Ευαγγελίου και να τα αφιερώσουμε με πίστη στον Κύριό μας, για να τα χαρούμε αιώνια!