«Και προσκαλέσας τον όχλον μετά των μαθητών αυτού, είπε προς αυτούς· Όστις θέλει να έλθη οπίσω μου, ας απαρνηθή εαυτόν και ας σηκώση τον σταυρόν αυτού, και ας με ακολουθή. Διότι όστις θέλει να σώση την ζωήν αυτού, θέλει απολέσει αυτήν· και όστις απολέση την ζωήν αυτού ένεκεν εμού και του ευαγγελίου, ούτος θέλει σώσει αυτήν. Επειδή τι θέλει ωφελήσει τον άνθρωπον, εάν κερδήση τον κόσμον όλον και ζημιωθή την ψυχήν αυτού; Η τι θέλει δώσει ο άνθρωπος εις ανταλλαγήν της ψυχής αυτού; Διότι όστις αισχυνθή δι’ εμέ και διά τους λόγους μου εν τη γενεά ταύτη τη μοιχαλίδι και αμαρτωλώ, και ο Υιός του ανθρώπου θέλει αισχυνθή δι’ αυτόν, όταν έλθη εν τη δόξη του Πατρός αυτού μετά των αγγέλων.» (Μάρκος 8:34-38)

Ένας πολυάσχολος άνθρωπος του καιρού μας επισκέφθηκε ένα σοφό. «Μεγάλε δάσκαλε», του είπε, «ήρθα σε σένα να…». Εκείνος τον διέκοψε: «Κάθισε πρώτα να σου βάλω λίγο τσάι». Ο άλλος συνέχισε: «Ξέρετε, έχω περάσει πολλά χρόνια σπουδάζοντας, αλλά…». Ο γέροντας επέμενε: «Ας πιούμε πρώτα λίγο τσάι». Έχω πάρει πτυχία, έχω διαβάσει πάμπολλα βιβλία…». «Νομίζω ότι το τσάι θα σου αρέσει πάρα πολύ», είπε ο δάσκαλος συνεχίζοντας να γεμίζει την κούπα του επισκέπτη του. «Μα εσείς την ξεχειλίσατε, το τσάι χύνεται απ’ έξω!». «Κι εσύ μοιάζεις αυτή την ξεχειλισμένη κούπα. Εάν δεν αδειάσεις κάποια από αυτά που κουβαλάς, πως θα μπορέσω να σταλάξω μέσα σου τα λίγα πράγματα που ξέρω;». Αλήθεια, πως περιμένουμε να απολαύσουμε τα δώρα της αγάπης του Θεού, όταν ακόμα κρατάμε όλα τα δικά μας στα χέρια μας; Πώς να γεμίσουμε με ειρήνη και χαρά Χριστού, αφού ακόμη είμαστε γεμάτοι με έγνοιες και αγωνίες και σκέψεις και ενδεχόμενα; Πώς να μας γεμίσει το Πνεύμα του Θεού με σοφία και σύνεση, όταν φουσκώνουμε από εγωισμό για τις γνώσεις μας και τις ικανότητές μας; Πως έχουμε την απαίτηση να καθαρίσει ο Χριστός την καρδιά μας από πάθη και μίση και κακίες, όταν εμείς αγαπούμε και χαϊδεύουμε την αμαρτία μας; Ας αφήσουμε στα πόδια του Κυρίου όλα μας τα βάρη, όλα μας τα άσχημα μα και τα καλά, όλα τα πλην μα και τα συν του εαυτού μας, για να δουλέψει Εκείνος μέσα μας τη δική Του αγιότητα(Γαλάτας 4:19, 2 Κορινθίους 5:17, 1 Πέτρου 1:15-16). Έτσι μονάχα θα κερδίσουμε. Έτσι μονάχα θα γεμίσουμε. Έτσι μονάχα θα ζήσουμε!