«Αλλά θέλει τις ειπεί· Πως ανασταίνονται οι νεκροί; και με ποίον σώμα έρχονται; Άφρον, εκείνο το οποίον συ σπείρεις, δεν ζωογονείται εάν δεν αποθάνη· και εκείνο το οποίον σπείρεις, δεν σπείρεις το σώμα το οποίον μέλλει να γείνη, αλλά γυμνόν κόκκον, σίτου τυχόν ή τινός των λοιπών. Ο δε Θεός δίδει εις αυτό σώμα καθώς ηθέλησε, και εις έκαστον των σπερμάτων το ιδιαίτερον αυτού σώμα. Πάσα σαρξ δεν είναι η αυτή σαρξ, αλλά άλλη μεν σαρξ των ανθρώπων, άλλη δε σαρξ των κτηνών, άλλη δε των ιχθύων και άλλη των πτηνών. Είναι και σώματα επουράνια και σώματα επίγεια· πλην άλλη μεν η δόξα των επουρανίων, άλλη δε η των επιγείων. Άλλη δόξα είναι του ηλίου, και άλλη δόξα της σελήνης, και άλλη δόξα των αστέρων· διότι αστήρ διαφέρει αστέρος κατά την δόξαν. Ούτω και η ανάστασις των νεκρών. Σπείρεται εν φθορά, ανίσταται εν αφθαρσία· σπείρεται εν ατιμία, ανίσταται εν δόξη· σπείρεται εν ασθενεία, ανίσταται εν δυνάμει· σπείρεται σώμα ζωϊκόν, ανίσταται σώμα πνευματικόν. Είναι σώμα ζωϊκόν, και είναι σώμα πνευματικόν. Ούτως είναι και γεγραμμένον· Ο πρώτος άνθρωπος Αδάμ έγεινεν εις ψυχήν ζώσαν· ο έσχατος Αδάμ εις πνεύμα ζωοποιούν. Πλην ουχί πρώτον το πνευματικόν, αλλά το ζωϊκόν, έπειτα το πνευματικόν. Ο πρώτος άνθρωπος είναι εκ της γης χοϊκός, ο δεύτερος άνθρωπος ο Κύριος εξ ουρανού. Οποίος ο χοϊκός, τοιούτοι και οι χοϊκοί, και οποίος ο επουράνιος, τοιούτοι και οι επουράνιοι· και καθώς εφορέσαμεν την εικόνα του χοϊκού, θέλομεν φορέσει και την εικόνα του επουρανίου.» (1 Κορινθίους 15:35-49)

Υπάρχει μια ώρα στη ζωή μας, που είναι πραγματικά ευλογημένη. Για να την βιώσεις έτσι, πρέπει να ‘σαι προετοιμασμένος. Είναι η ώρα του περάσματος από τούτη τη ζωή στην άλλη, την αιώνια. Το αποκαλούμε θάνατο, αλλά είναι μετάβαση. Αν μάλιστα σ’ όλη σου τη ζωή εξασκείσαι δια της πίστεως γι’ αυτή την ώρα, τότε είναι γιορτή. Δεν υπερβάλλουμε. Ας ακούσουμε τι σκέφτονταν γι’ αυτή την ώρα, και πως το αντιμετώπιζαν στην καρδιά τους κάποιοι πιστοί άνθρωποι, που έζησαν εδώ κάτω για τον Ιησού Χριστό. Ο Moody, ο άνθρωπος που κήρυττε με ζήλο το Ευαγγέλιο, έλεγε: «Είναι κάτι το μεγαλοπρεπές. Η γη αποσύρεται. Οι Ουρανοί ανοίγονται(Πράξεις 7:56). Ο Θεός σε προσκαλεί». Μια πιστή γυναίκα, άρρωστη για καιρό, αναφώνησε: «Στο καλό κόσμε, στο καλό πίστη, στο καλό ελπίδα. Καλωσόρισες αγάπη!». Ένας μάρτυρας, φιλώντας τον πάσσαλο της φωτιάς που πάνω του ήταν δεμένος, δόξαζε το Θεό με τα λόγια: «Ας είναι ευλογημένη η μέρα που γεννήθηκα γι’ αυτήν την ώρα». Μετά απευθύνθηκε στους άλλους μάρτυρες γύρω του. «Δεν χάνουμε τη ζωή μας σ’ αυτή την πυρά, μονάχα θ’ αλλάξει στο πολύ καλύτερο». Ένας μεγάλος αναμορφωτής είπε: «Ο Θεός μας είναι ο Θεός από τον Οποίο ήλθε η σωτηρία. Είναι ο Κύριος δια του οποίου γλυτώσαμε το θάνατο». Και κάποιος άλλος συμπλήρωσε: «Θα Τον δω τον Ιησού – θα Τον βλέπω καθώς είναι. Το πίστευα αυτό για τόσα πολλά χρόνια. Πόσο λαμπρός είναι! Αισθάνομαι τόσο ασφαλής, τόσο μακάριος».