«Διότι συλλογίσθητε τον υπομείναντα υπό των αμαρτωλών τοιαύτην αντιλογίαν εις εαυτόν, διά να μη αποκάμητε χαυνούμενοι κατά τας ψυχάς σας. Δεν αντεστάθητε έτι μέχρις αίματος αγωνιζόμενοι κατά της αμαρτίας, και ελησμονήσατε την νουθεσίαν, ήτις λαλεί προς εσάς ως προς υιούς, λέγουσα· Υιέ μου, μη καταφρονής την παιδείαν του Κυρίου, μηδέ αθυμής ελεγχόμενος υπ’ αυτού. Διότι όντινα αγαπά Κύριος παιδεύει και μαστιγόνει πάντα υιόν, τον οποίον παραδέχεται. Εάν υπομένητε την παιδείαν, ο Θεός φέρεται προς εσάς ως προς υιούς· διότι τις υιός είναι, τον οποίον δεν παιδεύει ο πατήρ; Εάν όμως ήσθε χωρίς παιδείαν, της οποίας έγειναν μέτοχοι πάντες, άρα είσθε νόθοι και ουχί υιοί, έπειτα τους μεν κατά σάρκα πατέρας ημών είχομεν παιδευτάς και εσεβόμεθα αυτούς· δεν θέλομεν υποταχθή πολλώ μάλλον εις τον Πατέρα των πνευμάτων και ζήσει; Διότι εκείνοι μεν προς ολίγας ημέρας επαίδευον ημάς κατά την αρέσκειαν αυτών, ο δε προς το συμφέρον ημών, διά να γείνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού. Πάσα δε παιδεία προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης, ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι’ αυτής καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης.» (Εβραίους 12:3-11)

Ο μεγάλος ιεραπόστολος Moody, που εργάστηκε τόσο καρποφόρα στην υπηρεσία του Κυρίου, διηγείται το ακόλουθο περιστατικό. Μια μέρα τον επισκέφθηκε μια κυρία και του παραπονιόταν για τους φόβους της, ότι δεν της ήταν δυνατό να κάνει το θέλημα του Θεού και να ακολουθεί το Χριστό πιστά, γιατί οι δυσκολίες και οι πειρασμοί της ζωής που κουβαλούσε από το παρελθόν της, ήταν ανυπέρβλητα. Ο Moody κοίταξε το ρολόι που κρέμονταν στον τοίχο της τραπεζαρίας του και της το έδειξε. «Το ρολόι αυτό έχει χτυπήσει εκατομμύρια λεπτά σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, αλλά κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτό το γεγονός. Το ρολόι μα κι εμείς που το συμβουλευόμαστε, ενδιαφερόμαστε μόνο για τα λεπτά της παρούσας στιγμής, όχι για το χθές». Η γυναίκα κατάλαβε το μήνυμα και τόσο της χρησίμευσε, ώστε αργότερα του χάρισε το ρολόι της. Αν ο Θεός ο Ύψιστος και ο Άγιος τα ξέχασε τα παλιά, εσύ γιατί να «τρώγεσαι» μ’ αυτά; Αν ο Χριστός σήκωσε στο Σταυρό όλη την αμαρτία του παρελθόντος σου, υπέμεινε τους πειρασμούς και σε καταλαβαίνει σ’ αυτό που πέρασες, εσύ γιατί στενοχωριέσαι κι απελπίζεσαι μειώνοντας την προσφορά Του; Κλείσε την πόρτα στο παρελθόν σου, κι άνοιξε δια της πίστεως την πόρτα των μεγαλείων και των θαυμάτων του ζωντανού Θεού μας. Παραδώσου στο Χριστό και πορεύσου ατενίζοντας μόνο στο Πρόσωπό Του.