«Και μάλιστα, εξεύροντες τον καιρόν, ότι είναι ήδη ώρα να εγερθώμεν εκ του ύπνου· διότι είναι πλησιεστέρα εις ημάς η σωτηρία παρ’ ότε επιστεύσαμεν. Η νυξ προεχώρησεν, η δε ημέρα επλησίασεν· ας απορρίψωμεν λοιπόν τα έργα του σκότους και ας ενδυθώμεν τα όπλα του φωτός. Ας περιπατήσωμεν ευσχημόνως ως εν ημέρα, μη εις συμπόσια και μέθας, μη εις κοίτας και ασελγείας, μη εις έριδα και φθόνον· αλλ’ ενδύθητε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελήτε τας επιθυμίας αυτής.» (Ρωμαίους 13:11-14)

Το δελφίνι, αυτός ο μοναδικός φίλος του ανθρώπου, παρουσιάζει κάποιες ιδιαιτερότητες στον οργανισμό του και στη ζωή του, που είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Το δελφίνι λοιπόν κοιμάται ελάχιστα και μάλιστα μόνο το ένα ημισφαίριο του εγκεφάλου του ξεκουράζεται, ενώ το άλλο παραμένει σε εγρήγορση. Με τον τρόπο αυτό εξασφαλίζεται η αναπνοή του. Αυτό, γιατί σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει στον άνθρωπο και στην πλειοψηφία των έμβιων όντων, η αναπνοή είναι για τα δελφίνια μια διαδικασία εκούσια. Δηλαδή, δεν γίνεται αντανακλαστικά, αλλά με τη θέλησή τους. Τα δυο λοιπόν ημισφαίρια του εγκεφάλου τους δουλεύουν σε εναλλασσόμενες βάρδιες, οπότε ο συνολικός εγκέφαλος κοιμάται «με δόσεις». Έτσι αποφεύγεται ο πνιγμός του δελφινιού από άπνοια. Πόσο όμορφα και αναγκαία στην πνευματική μας ζωή η αγρύπνια. Ποτέ μην εφησυχάζεις, ποτέ μην αναπαύεσαι. Ο εχθρός της ψυχής σου καραδοκεί για την επόμενη επίθεση. Ακόμα κι ο παλιός εαυτό σου, ο γεμάτος αμαρτία, παραμονεύει για να βγει στην επιφάνεια. Οι μέρες μας δεν προσφέρονται για χαλάρωση. Θέλουν πνευματική αγρύπνια. Όχι αγωνία, όχι πνευματικό τέντωμα, αλλά αντίθετα επικοινωνία με τον Πατέρα μας και πίστη που αναπαύεται σ’ Εκείνον. Όταν ο κόσμος επιχειρεί να εισβάλει στη ζωή σου, όταν η αμαρτία πλεονάζει γύρω σου επικίνδυνα, μην κοιμάσαι. Πάρε ανάσες δροσιάς στην παρουσία Του. Ανάπνευσε την αγιότητα του Ουρανού δια της προσευχής και πάρε δύναμη και ζωντάνια πνευματική, για να συνεχίσεις τον αγώνα σου νικητής.