«Διαμαρτύρομαι λοιπόν εγώ ενώπιον του Θεού και του Κυρίου Ιησού Χριστού, όστις μέλλει να κρίνη ζώντας και νεκρούς εν τη επιφανεία αυτού και τη βασιλεία αυτού, κήρυξον τον λόγον, επίμενε εγκαίρως ακαίρως, έλεγξον, επίπληξον, πρότρεψον, μετά πάσης μακροθυμίας και διδαχής. Διότι θέλει ελθεί καιρός ότε δεν θέλουσιν υποφέρει την υγιαίνουσαν διδασκαλίαν, αλλά θέλουσιν επισωρεύσει εις εαυτούς διδασκάλους κατά τας ιδίας αυτών επιθυμίας, γαργαλιζόμενοι την ακοήν, και από μεν της αληθείας θέλουσιν αποστρέψει την ακοήν αυτών, εις δε τους μύθους θέλουσιν εκτραπή. Συ δε αγρύπνει εις πάντα, κακοπάθησον, εργάσθητι έργον ευαγγελιστού, την διακονίαν σου κάμε πλήρη. Διότι εγώ γίνομαι ήδη σπονδή και ο καιρός της αναχωρήσεώς μου έφθασε. Τον αγώνα τον καλόν ηγωνίσθην, τον δρόμον ετελείωσα, την πίστιν διετήρησα· του λοιπού μένει εις εμέ ο της δικαιοσύνης στέφανος, τον οποίον ο Κύριος θέλει μοι αποδώσει εν εκείνη τη ημέρα, ο δίκαιος κριτής, και ου μόνον εις εμέ, αλλά και εις πάντας όσοι επιποθούσι την επιφάνειαν αυτού.» (2 Τιμοθέου 4:1-8)

Η ιστορία αυτή αναφέρεται στον John Wesley, τον πιστό ιεροκήρυκα. Μια μέρα κήρυττε μπροστά σ’ ένα ακροατήριο. Ξαφνικά φώναξε «Φωτιά! Φωτιά!» Ένας από το ακροατήριο, αγουροξυπνημένος και τρομαγμένος, αναπήδησε και φώναξε με αγωνία. «Που είναι; Που;» Και ο Wesley του απάντησε: «Στην Κόλαση, γι’ αυτούς που κοιμούνται ενώ κηρύττετε ο Λόγος του Θεού». ΑΝ ο Θεός σε σπρώχνει να φωνάξεις την αλήθεια που σώζει, που ελευθερώνει, δεν μπορείς παρά να το κάνεις. Δεν θα κοιτάξεις ευγένειες, όταν γύρω σου οι ψυχές χάνονται μέσα στην άγνοια και την αδιαφορία. Μερικοί ίσως διερωτηθούν που θα τους ξυπνήσεις και θα τους χαλάσεις την ησυχία τους. Τα ‘χουν φτιάξει όλα τόσο τακτοποιημένα στη ζωή τους. Δεν είναι καθόλου διατεθειμένοι να αλλάξουν το παραμικρό. Δεν τους ενδιαφέρει το που βαδίζουν (Εβραίους 10:38-39) και αν θα χάσουν την ψυχή τους αιώνια. Κάποιοι όμως θα ξυπνήσουν. Θα πονέσουν για την κατάντια τους. Θα θελήσουν να ξεφύγουν από την κόλαση της ψυχής τους, να ζήσουν επιτέλους αναπνέοντας ελεύθερα, χωρίς το βραχνά της αθλιότητας της αμαρτίας. Γι’ αυτούς, τους μάλλον λίγους, γι’ αυτούς είναι ο Χριστός. Γι’ αυτούς που δεν θα αφήσουν την ευκαιρία να προσπεράσει, αλλά θα την αρπάξουν για να σωθούν. Γι’ αυτούς που δεν θα μείνουν απαθείς μπροστά στο μεγαλείο της αγάπης Του και της θυσίας Του, αλλά θα γονατίσουν ταπεινωμένοι μπροστά στο σταυρό Του, για να ξεκινήσουν μαζί Του μια καινούρια πορεία ζωής, νίκης, θριάμβου, αιώνιας χαράς και απόλαυσης!