«Τις λοιπόν είναι ο μισθός μου; το να κάμω αδάπανον το ευαγγέλιον του Χριστού διά της κηρύξεώς μου, ώστε να μη κάμνω κατάχρησιν της εξουσίας μου εν τω ευαγγελίω. Διότι ελεύθερος ων πάντων εις πάντας εδούλωσα εμαυτόν, διά να κερδήσω τους πλειοτέρους· και έγεινα εις τους Ιουδαίους ως Ιουδαίος, διά να κερδήσω τους Ιουδαίους· εις τους υπό νόμον ως υπό νόμον, διά να κερδήσω τους υπό νόμον· εις τους ανόμους ως άνομος, μη ων άνομος εις τον Θεόν, αλλ’ έννομος εις τον Χριστόν, διά να κερδήσω ανόμους· έγεινα εις τους ασθενείς ως ασθενής, διά να κερδήσω τους ασθενείς· εις πάντας έγεινα τα πάντα, διά να σώσω παντί τρόπω τινάς. Κάμνω δε τούτο διά το ευαγγέλιον, διά να γείνω συγκοινωνός αυτού. Δεν εξεύρετε ότι οι τρέχοντες εν τω σταδίω πάντες μεν τρέχουσιν, εις όμως λαμβάνει το βραβείον; ούτω τρέχετε, ώστε να λάβητε αυτό. Πας δε ο αγωνιζόμενος εις πάντα εγκρατεύεται, εκείνοι μεν διά να λάβωσι φθαρτόν στέφανον, ημείς δε άφθαρτον. Εγώ λοιπόν ούτω τρέχω, ουχί ως αβεβαίως, ούτω πυγμαχώ, ουχί ως κτυπών τον αέρα, αλλά δαμάζω το σώμα μου και δουλαγωγώ, μήπως εις άλλους κηρύξας εγώ γείνω αδόκιμος.» (1 Κορινθίους 9:18-27)

Ένας οικογενειακός σύμβουλος είχε γίνει πολύ διάσημος για τη βοήθεια που έδινε στα ζευγάρια που είχαν προβλήματα στο γάμο τους. Μια μέρα όμως στο γραφείο του εμφανίστηκε ξαφνικά η γυναίκα του. Είχε κλείσει ραντεβού για συμβουλευτική, χωρίς να φανερώσει το πραγματικό της όνομα. «Τι κάνεις εσύ εδώ;» ρώτησε εκείνος σοκαρισμένος. Και η γυναίκα του, του απάντησε πονεμένα: «Συνειδητοποίησα τελικά ότι αυτός ήταν ο μόνος τρόπος για να σε κάνω να συζητήσεις μαζί μου για τα δικά μας προβλήματα…». Δεν είναι το θέλημα του Θεού να αναλωνόμαστε δεξιά-αριστερά για το έργο Του και να αφήνουμε πίσω μας κενά και παράπονα στο σπίτι μας, στην οικογένειά μας. Αντί να δοξάζεται και να υψώνεται το όνομά Του, μ’ αυτό τον τρόπο δυσφημίζεται και βλασφημείται. Πριν από τους συμπατριώτες μας, πριν από τους γείτονές μας και τους συναδέλφους μας, ο Θεός θα μας ζητήσει τους οικείους μας. Τη γυναίκα ή τον άντρα μας, τα παιδιά μας. Αν εμείς αδιαφορήσουμε και τρέξουμε έξω, ποιος θα πονέσει γι’ αυτούς; Ποιος θα σταθεί κοντά τους με συμπάθεια και προσευχή; Και πριν ακόμη και από αυτούς, θα μας ζητήσει λόγο για τους εαυτούς μας. Αν σταθήκαμε στην πίστη και στην υπομονή. Αν αφήσαμε το Πνεύμα Του να εργαστεί μέσα μας το χαρακτήρα του Ιησού Χριστού, τη γλυκύτητα, την πραότητα, τη σοφία και τη σύνεση στη συμπεριφορά μας. Αν υπακούσαμε κατά πάντα στον Άγιο Λόγο Του. Αν απαρνηθήκαμε τελείως τον παλιό εαυτό μας, για να ζήσουμε το θαύμα της αναγέννησης, για να δούμε θαύματα και στο σπίτι μας!