Ένα κεράκι που λιώνει

0
80

«Αλλ” εάν και προσφέρω εμαυτόν σπονδήν επί της θυσίας και λειτουργίας της πίστεώς σας, χαίρω και συγχαίρω μετά πάντων υμών· ωσαύτως δε και σεις χαίρετε και συγχαίρετε μετ” εμού. Ελπίζω δε επί τον Κύριον Ιησούν να πέμψω προς εσάς ταχέως τον Τιμόθεον, διά να ευφραίνωμαι και εγώ μαθών την κατάστασίν σας· διότι δεν έχω ουδένα ισόψυχον, όστις να μεριμνήση γνησίως περί της καταστάσεώς σας· επειδή πάντες ζητούσι τα εαυτών, ουχί τα του Ιησού Χριστού· γνωρίζετε δε την δοκιμασίαν αυτού, ότι ως τέκνον μετά του πατρός εδούλευσε μετ” εμού εις το ευαγγέλιον. Τούτον λοιπόν ελπίζω να πέμψω ευθύς, καθώς ίδω το τέλος των υποθέσεών μου· πέποιθα δε επί τον Κύριον ότι και εγώ θέλω ελθεί ταχέως. Εστοχάσθην όμως αναγκαίον να πέμψω προς εσάς τον Επαφρόδιτον τον αδελφόν και συνεργόν και συστρατιώτην μου, απεσταλμένον δε από σας και υπηρετήσαντα εις την χρείαν μου, επειδή επεπόθει όλους εσάς και ελυπείτο, διότι ηκούσατε ότι ησθένησε. Και τωόντι ησθένησε μέχρι θανάτου· αλλ” ο Θεός ηλέησεν αυτόν, ουχί δε αυτόν μόνον, αλλά και εμέ, διά να μη λάβω λύπην επί λύπην. Όθεν έπεμψα αυτόν μετά περισσοτέρας σπουδής, διά να χαρήτε ιδόντες αυτόν πάλιν, και εγώ να έχω ολιγωτέραν λύπην. Δέχθητε λοιπόν αυτόν εν Κυρίω μετά πάσης χαράς και τιμάτε τους τοιούτους, επειδή διά το έργον του Χριστού επλησίασε μέχρι θανάτου, καταφρονήσας την ζωήν αυτού, διά να αναπληρώση την έλλειψιν υμών της εις εμέ υπηρεσίας.» (Φιλιππησίους 2:17-30)

Ο Δαβίδ Μπρείνερστ ήταν ένας από τους λίγους ιεραποστόλους που διακόνησαν τους Ινδιάνους της Αμερικής με αγάπη και αφοσίωση. Έμαθε τα Ινδιάνικα και ξεκίνησε τη διακονία του με πολλή χαρά και λαχτάρα. Παρ’ όλα αυτά, για δυο χρόνια τουλάχιστον δεν έβλεπε καρπούς στο έργο που ο Θεός του ανέθεσε. Δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε, παρόλο που συγχρόνως αρρώστησε από φυματίωση. Ο Θεός τον έστειλε σε μια παρθένα για το Ευαγγέλιο περιοχή και τότε είδε την πρόθυμη ανταπόκριση των Ινδιάνων στο μήνυμα του Χριστού. Ο Θεός ευλογούσε και ο νεαρός ιεραπόστολος ξοδευόταν για τις ψυχές με τα κόκκινα πρόσωπα με κάθε τρόπο. Λίγο πριν πεθάνει από την φυματίωση που τον κατέτρωγε έγραφε στο ημερολόγιό του: ‘Θέλω να σβήσω σαν το κερί, που καίει όλη του τη φλόγα για το Θεό». Ένα κεράκι είναι η ζωή του καθενός μας. Ένα μονάχα. Ένα κεράκι που κάθε μέρα λιώνει, και λιώνει, μέχρι να σβήσει και να τελειώσει. Μια φορά θα το ξοδέψει ο καθένας μας. Δεν θα υπάρξει άλλη ευκαιρία. Μπορείς να το ξοδέψεις για την οικογένειά σου, «για το σύνολο», για κάποια «ιδανικά» που έχεις μέσα σου. Όλα αυτά αρχίζουν και τελειώνουν εδώ κάτω, σ’ αυτή τη γη. Μπορείς όμως να το ξοδέψεις όλο για Τον Κύριο. Χωρίς φειδώ, χωρίς δισταγμούς και περιορισμούς στο θέλημά Του. Τότε θα πέφτεις κατάκοπος το βράδυ για ύπνο και θα έχεις μια πληρότητα, μια ανείπωτη χαρά. Τη χαρά της Παρουσίας Του. «Εύγε, δούλε …». Αυτήν θα την έχεις για πάντα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ