Η οφειλή

0
170

«Εις μηδένα μη οφείλετε μηδέν ειμή το να αγαπάτε αλλήλους· διότι ο αγαπών τον άλλον εκπληροί τον νόμον. Επειδή το, Μη μοιχεύσης, μη φονεύσης, μη κλέψης, μη ψευδομαρτυρήσης, μη επιθυμήσης, και πάσα άλλη εντολή, εν τούτω τω λόγω συμπεριλαμβάνεται, εν τώ· Θέλεις αγαπά τον πλησίον σου ως σεαυτόν. Η αγάπη κακόν δεν κάμνει εις τον πλησίον· είναι λοιπόν εκπλήρωσις του νόμου η αγάπη. Και μάλιστα, εξεύροντες τον καιρόν, ότι είναι ήδη ώρα να εγερθώμεν εκ του ύπνου· διότι είναι πλησιεστέρα εις ημάς η σωτηρία παρ” ότε επιστεύσαμεν. Η νυξ προεχώρησεν, η δε ημέρα επλησίασεν· ας απορρίψωμεν λοιπόν τα έργα του σκότους και ας ενδυθώμεν τα όπλα του φωτός. Ας περιπατήσωμεν ευσχημόνως ως εν ημέρα, μη εις συμπόσια και μέθας, μη εις κοίτας και ασελγείας, μη εις έριδα και φθόνον· αλλ” ενδύθητε τον Κύριον Ιησούν Χριστόν, και μη φροντίζετε περί της σαρκός εις το να εκτελήτε τας επιθυμίας αυτής.» (Ρωμαίους 13:8-14)

Η μητέρα του Μορίς Σεβαλιέ, την εποχή που άρχιζε την ένδοξη σταδιοδρομία του, δέχτηκε την επίσκεψη ενός φωτογράφου, που της έδωσε μια μεγάλη φωτογραφία του γιου της. Κατασυγκινημένη την κοίταζε και μονολογούσε: «Ολόιδιος, Θεέ μου, ολόιδιος!». «Ξέρετε δεν μου την έχει πληρώσει», την διέκοψε ο φωτογράφος δειλά. «Ολόιδιος και σ’ αυτό» ψιθύρισε η γριούλα σηκώνοντας στον ουρανό! Δεν είναι καθόλου αστείο, να οφείλουμε στον άλλον, και μάλιστα όταν έχει κάνει κόπο και έξοδα για κάποια δουλειά, κάποια υπηρεσία σ’ εμάς. Είναι κάτι που δεν το θέλει ο Θεός, και ως παιδιά του Θεού πρέπει πολύ να το προσέξουμε, να μη χρωστάμε σε κανέναν τίποτα! Μια οφειλή μονάχα επιτρέπεται να έχουμε, και πάντα να την έχουμε, γιατί ποτέ δεν εξοφλείται: την αγάπη! Όπως και ο Χριστός μας αγάπησε από τη δική Του αγάπη, χρωστάμε να αγαπάμε ο ένας τον άλλον. Να αγαπάμε όχι από συμφέρον ή σαν ανταπόδοση για κάτι που λάβαμε. Αυτή η αγάπη, που χρωστάμε να δίνουμε, περιγράφετε στο (1 Κορινθίους 13:3-13). Μια αγάπη που «δεν ζητεί τα εαυτοίς», δεν σκέφτεται το κακό, δεν χαίρεται στην αδικία, δεν θυμώνει, δεν εξάπτεται, δεν φθονεί, δεν αυθαδιάζει. Τα πάντα υπομένει, τα πάντα ανέχεται, τα πάντα ελπίζει και πιστεύει. Είναι μια αγάπη που περιμένει και μακροθυμεί. Δίνει περιθώρια στον άλλον να αλλάξει, ή μάλλον να τον αλλάξει το Πνεύμα το Άγιο του Θεού. Είναι μια αγάπη που μας ωθεί να προσευχόμαστε για τον άλλον, ακόμα κι αν μας έχει κάνει το μεγαλύτερο κακό. Μόνο με την κατοίκηση του Ιησού Χριστού μέσα στην καρδιά μας, μπορούμε να έχουμε και να δίνουμε μια τέτοια αγάπη, που από ανθρώπινη καρδιά δεν μπορεί να βγει.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ