Δάσκαλε που δίδασκες…

0
135

«Ο διδάσκων λοιπόν άλλον σεαυτόν δεν διδάσκεις;» (Ρωμαίους 2:21)

«Ομολογούσιν ότι γνωρίζουσι τον Θεόν, με τα έργα όμως αρνούνται, βδελυκτοί όντες και απειθείς και εις παν έργον αγαθόν αδόκιμοι.» (Τίτος 1:16)

Ο μαθητής Ο μαθητής μάταια προσπαθούσε να καταλάβει τι του έγραφε ο καθηγητής  του ως παρατήρηση κάτω από την έκθεση, που πριν από λίγες μέρες του είχε παραδώσει. «Με συγχωρείτε, κύριε καθηγητά, αλλά δεν μπορώ να διαβάσω τι μου γράφετε εδώ». «Για να δούμε», λέει αυστηρά ο καθηγητής. Παίρνει το τετράδιο, βάζει τα γυαλιά του, κοιτάζει προσεκτικά, ζαρώνει τα φρύδια του, κι έπειτα λέει: «Ναι, ναι, λοιπόν έχω σημειώσει: προσπαθήστε να γράφετε ευανάγνωστα!». Αν είναι να λέμε στα παιδιά πράγματα, που εμείς οι ίδιοι δεν τα κάνουμε, καλύτερα να σταματήσουμε τη διδασκαλία. Αν είναι να μιλάμε στους ανθρώπους για έναν Χριστό που εμείς οι ίδιοι δεν Τον ζούμε, καλύτερα να κλείσουμε το στόμα μας. Αυτό που μιλάει είναι το παράδειγμα, η πράξη, η ζωή. Τα λόγια είναι φευγαλέα, φτωχά, κι αν δεν συνοδεύονται από αντίστοιχη εφαρμογή, είναι και βλαβερά. Διότι προξενούν αντίδραση, ειρωνεία, γελοιοποίηση. Και το χειρότερο, έχουμε και Τον Θεό εναντίον μας. Μια πίστη χωρίς αντίκρυσμα δεν Του λέει τίποτα, αντίθετα, Του προκαλεί απέχθεια και αποστροφή. Η ασυμφωνία μεταξύ των όσων λέμε και όσων πράττουμε, η ασυνέπεια στις αρχές του Λόγου του Θεού και η απρόσεκτη συμπεριφορά μας δυσφημεί το Ευαγγέλιο. Η ασυνέπεια μπροστά στα παιδιά μας διαβρώνει τις τρυφερές καρδούλες τους και εμποδίζει το Πνεύμα του Θεού να τα επισκεφθεί ώστε να γίνει έργο σωτηρίας Ιησού Χριστού μέσα τους. Έτσι τα σκανδαλίζουμε, και όπως ο ίδιος ο Κύριός μας λέει, συμφέρει να δέσουμε μια μυλόπετρα στο λαιμό μας και να πάμε να πνιγούμε, παρά να σκανδαλίσουμε «ένα των μικρών τούτων».

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ