Χωρίς Θεό, τι;

0
74

«Είπεν ο άφρων εν τη καρδία αυτού, δεν υπάρχει Θεός. Διεφθάρησαν· έγειναν βδελυροί εις τα έργα· δεν υπάρχει πράττων αγαθόν. Ο Κύριος διέκυψεν εξ ουρανού επί τους υιούς των ανθρώπων διά να ίδη εάν ήναι τις έχων σύνεσιν, εκζητών τον Θεόν. Πάντες εξέκλιναν, ομού εξηχρειώθησαν· δεν υπάρχει πράττων αγαθόν· δεν υπάρχει ουδέ εις.» (Ψαλμός 14:1-3)

«ότι ήσθε εν τω καιρώ εκείνω χωρίς Χριστού, απηλλοτριωμένοι από της πολιτείας του Ισραήλ και ξένοι των διαθηκών της επαγγελίας, ελπίδα μη έχοντες και όντες εν τω κόσμωχωρίς Θεού. Τώρα όμως διά του Ιησού Χριστού σεις οι ποτέ όντες μακράν εγείνετε πλησίον διά του αίματος του Χριστού. Διότι αυτός είναι η ειρήνη ημών, όστις έκαμε τα δύο εν και έλυσε το μεσότοιχον του φραγμού, καταργήσας την έχθραν εν τη σαρκί αυτού, τον νόμον των εντολών των εν τοις διατάγμασι, διά να κτίση εις εαυτόν τους δύο εις ένα νέον άνθρωπον, φέρων ειρήνην, και να συνδιαλλάξη αμφοτέρους εις εν σώμα προς τον Θεόν διά του σταυρού, θανατώσας δι” αυτού την έχθραν. Και ελθών εκήρυξεν ευαγγέλιον ειρήνης εις εσάς τους μακράν και εις τους πλησίον, διότι δι” αυτού έχομεν αμφότεροι την είσοδον προς τον Πατέρα δι” ενός Πνεύματος. Άρα λοιπόν δεν είσθε πλέον ξένοι και πάροικοι αλλά συμπολίται των αγίων και οικείοι του Θεού, εποικοδομηθέντες επί το θεμέλιον των αποστόλων και προφητών, όντος ακρογωνιαίου λίθου αυτού του Ιησού Χριστού· εν τω οποίω πάσα η οικοδομή συναρμολογουμένη αυξάνεται εις ναόν άγιον εν Κυρίω· εν τω οποίω και σεις συνοικοδομείσθε εις κατοικητήριον του Θεού διά του Πνεύματος.» (Εφεσίους 2:12-22)

Δεν έχουμε ίσως σκεφθεί την απογοήτευση που διακρίνει τον διανοούμενο άθεο, όταν βρεθεί αντιμέτωπος με τις ανύπαρκτες «αποδείξεις», ότι δεν υπάρχει Θεός. ‘Έγραφε χαρακτηριστικά ο μεγάλος Ζαν Πωλ Σαρτρ: «Εφ’ όσον απέκλεισα τον Θεό, τον Πατέρα, πρέπει να υπάρξει κάποιος που να εφεύρει αξίες. Αν ο Θεός δεν υπάρχει, ο άνθρωπος είναι ορφανός, γιατί δεν μπορεί να βρει κάτι από το οποίο να εξαρτάται είτε μέσα στον εαυτό του είτε έξω από αυτόν». Θα προσδοκούσε κανείς να αναθεωρούσε τις απόψεις του μετά από τέτοια σύγχυση. Άλλωστε, διαμόρφωσε μια θέση – πως δεν υπάρχει Θεός – που τον οδήγησε σε αδιέξοδο. Κι όμως, συνέχισε με τον ίδιο τρόπο, μέχρι το τραγικό σε απελπισία τέλος της ζωής του. Αν άλλαζε, αν δεχόταν τον Θεό, αυτό θα ήταν συγκλονιστικό για τη ζωή του και ταπεινωτικό για την προηγούμενη πορεία του. Ίσως γι’ αυτό δεν το έκανε ποτέ. Αν σκεφτόμαστε εναντίον του Θεού, παγιώνουμε μια κατάσταση απιστίας και προκλητικότητας, που δίνει έδαφος στον εχθρό της ψυχής μας, γι’ αυτό και δύσκολα ανατρέπεται. Αν σκληραίνουμε την καρδιά μας με εγωισμό και άρνηση, οι χαμένοι θα είμαστε εμείς. Άνοιξα την καρδιά μου στον Ιησού Χριστό, έλεγε μια πιστή γυναίκα, όχι από το φόβο του θανάτου. Μόνο από το φόβο πως θα σκληρύνει η καρδιά μου, λίγο – λίγο, σιγά – σιγά. Τότε, όταν βρεθείς χιλιόμετρα μακριά μέσα στην αμαρτία και στην απόρριψη του Θεού, είναι πολύ δύσκολο πια να ταπεινωθείς. Κανείς μη χάσει την ευκαιρία να δοθεί στον Χριστό την ώρα που βρίσκεται κοντά στην απόφαση, την ώρα που η σκέψη του φωτίστηκε, η καρδιά του άνοιξε(Πράξεις 2:37), η δοκιμασία τον έσπρωξε κοντά στο Θεό. Δεν θα υπάρξει ξανά κατάλληλη ώρα! Η αναβολή(Πράξεις 17:32) οδηγεί στην αδιαφορία. Και η αδιαφορία έχει θλιβερές, αιώνιες συνέπειες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ