Η μακροθυμία του Θεού

0
123

«Διά τούτο αναπολόγητος είσαι, ω άνθρωπε, πας όστις κρίνεις· διότι εις ό,τι κρίνεις τον άλλον, σεαυτόν κατακρίνεις· επειδή τα αυτά πράττεις συ ο κρίνων. Εξεύρομεν δε ότι η κρίσις του Θεού είναι κατά αλήθειαν εναντίον των πραττόντων τα τοιαύτα. Και νομίζεις τούτο, ω άνθρωπε, συ ο κρίνων τους πράττοντας τα τοιαύτα και πράττων αυτά, ότι θέλεις εκφύγει την κρίσιν του Θεού; Η καταφρονείς τον πλούτον της χρηστότητος αυτού και της υπομονής και της μακροθυμίας, αγνοών ότι η χρηστότης του Θεού σε φέρει εις μετάνοιαν; διά δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις εις σεαυτόν οργήν εν τη ημέρα της οργής και της αποκαλύψεως της δικαιοκρισίας του Θεού, όστις θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά τα έργα αυτού, εις μεν τους ζητούντας δι” υπομονής έργου αγαθού, δόξαν και τιμήν και αφθαρσίαν ζωήν αιώνιον, εις δε τους φιλονείκους και απειθούντας μεν εις την αλήθειαν, πειθομένους δε εις την αδικίαν θέλει είσθαι θυμός και οργή, θλίψις και στενοχωρία επί πάσαν ψυχήν ανθρώπου του εργαζομένου το κακόν, Ιουδαίου τε πρώτον και Ελληνος· δόξα δε και τιμή και ειρήνη εις πάντα τον εργαζόμενον το αγαθόν, Ιουδαίόν τε πρώτον και Ελληνα· επειδή δεν είναι προσωποληψία παρά τω Θεώ. Διότι όσοι ημάρτησαν χωρίς νόμου, θέλουσι και απολεσθή χωρίς νόμου· και όσοι ημάρτησαν υπό νόμον, θέλουσι κριθή διά νόμου. Διότι δεν είναι δίκαιοι παρά τω Θεώ οι ακροαταί του νόμου, αλλ” οι εκτελεσταί του νόμου θέλουσι δικαιωθή.» (Ρωμαίους 2:1-13)

Ο Μισέλ Σαιν Ντενί, επικεφαλής της ομάδας Ελεύθερων Γάλλων Δημοσιογράφων, που έκανε τις Γαλλικές εκπομπές του Μπι Μπι Σι από το Λονδίνο Στο Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, διηγείται την εξής ιστορία: Μια από τις πιο άσχημες βραδιές της εποχής των βομβαρδισμών του Λονδίνου, είχε πάρει ένα ταξί για να πάει από το κτίριο της Ραδιοφωνίας στο σπίτι του, στο Πριμρόουζ Χιλ. Στο δρόμο πολλές φορές οι βόμβες έπεφταν δίπλα τους. Σαν έφτασαν, επιτέλους , σώοι και αβλαβείς, πρότεινε στον οδηγό του ταξί: «Έλα μέσα, φίλε μου, να πιούμε ένα ποτήρι. Απόψε η τύχη ήταν με το μέρος μας». «Έχεις δίκιο, κύριε», απάντησε ο οδηγός. «Περάσαμε όλα τα φανάρια χωρίς να μας πιάσει το κόκκινο!». Το κόκκινο φανάρι ήταν το θέμα ή οι βόμβες που θα τους έκαναν λιώμα; Κι έπειτα ποια τύχη; Κάτι τόσο απρόσωπο και αφηρημένο. Αγνοούμε ότι ο Θεός είναι σκυμμένος επάνω μας, γεμάτος φροντίδα και πρόνοια για μας. Περιφρονούμε την αγαθότητά Του και τη μακροθυμία Του. Εκείνος όμως δεν μας ξεσυνερίζεται στις αφροσύνες μας και τις κακίες μας, αλλά μας προστατεύει και μας περιμένει. Να καταλάβουμε την αναξιότητά μας και την αμαρτία μας. Να αναγνωρίσουμε την ανάγκη μας για σωτηρία και να στραφούμε στο Χριστό με μετάνοια και πίστη. Πόσες και πόσες φορές μας έχει φυλάξει, έχει προλάβει το κακό, μας έχει σώσει σ’ αυτή τη ζωή, με σκοπό να μας σώσει αιώνια! Να φέρει τις συνθήκες ώστε να μετανοήσουμε, να Τον κάνουμε Σωτήρα μας και Κύριό μας, να Τον αγαπήσουμε και να Του δώσουμε την καρδιά μας, την αμαρτωλή(Μάρκος 7:21-23) και βρώμικη. Ο Χριστός θα την πλύνει(Εβραίους 9:14, 1 Ιωάννη 1:7,9) με το αίμα Του και θα μας κάνει δικά Του παιδιά(Ιωάννη 1:12, 1 Ιωάννη 3:1-2, Εφεσίους 1:5), λυτρωμένα!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ