Προσωπικός Κύριος!

0
173

«Το εσπέρας λοιπόν της ημέρας εκείνης της πρώτης της εβδομάδος, ενώ αι θύραι ήσαν κεκλεισμέναι, όπου οι μαθηταί ήσαν συνηγμένοι διά τον φόβον των Ιουδαίων, ήλθεν ο Ιησούς και εστάθη εις το μέσον, και λέγει προς αυτούς· Ειρήνη υμίν. Και τούτο ειπών έδειξεν εις αυτούς τας χείρας και την πλευράν αυτού. Εχάρησαν λοιπόν οι μαθηταί ιδόντες τον Κύριον. Είπε δε πάλιν προς αυτούς ο Ιησούς· Ειρήνη υμίν· καθώς με απέστειλεν ο Πατήρ, και εγώ πέμπω εσάς. Και τούτο ειπών, ενεφύσησε και λέγει προς αυτούς· Λάβετε Πνεύμα Άγιον. Αν τινών συγχωρήσητε τας αμαρτίας, είναι συγκεχωρημέναι εις αυτούς, αν τινών κρατήτε, είναι κεκρατημέναι. Θωμάς δε, εις εκ των δώδεκα, ο λεγόμενος Δίδυμος, δεν ήτο μετ” αυτών ότε ήλθεν ο Ιησούς. Έλεγον λοιπόν προς αυτόν οι άλλοι μαθηταί· Είδομεν τον Κύριον. Ο δε είπε προς αυτούς· Εάν δεν ίδω εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων και βάλω τον δάκτυλόν μου εις τον τύπον των ήλων, και βάλω την χείρα μου εις την πλευράν αυτού, δεν θέλω πιστεύσει. Και μεθ” ημέρας οκτώ πάλιν ήσαν έσω οι μαθηταί αυτού και Θωμάς μετ” αυτών. Έρχεται ο Ιησούς, ενώ αι θύραι ήσαν κεκλεισμέναι, και εστάθη εις το μέσον και είπεν· Ειρήνη υμίν. Έπειτα λέγει προς τον Θωμάν· Φέρε τον δάκτυλόν σου εδώ και ίδε τας χείρας μου, και φέρε την χείρα σου και βάλε εις την πλευράν μου, και μη γίνου άπιστος αλλά πιστός. Και απεκρίθη ο Θωμάς και είπε προς αυτόν· Ο Κύριός μου και ο Θεός μου. Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Επειδή με είδες, Θωμά, επίστευσας· μακάριοι όσοι δεν είδον και επίστευσαν. Και άλλα πολλά θαύματα έκαμεν ο Ιησούς ενώπιον των μαθητών αυτού, τα οποία δεν είναι γεγραμμένα εν τω βιβλίω τούτω· ταύτα δε εγράφησαν διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού.» (Ιωάννη 20:19-31)

Μια δασκάλα του Κατηχητικού Σχολείου ζήτησε από τα παιδάκια να γράψουν κατά τη διάρκεια της εβδομάδας ό,τι ήξεραν για τον Ιησού Χριστό. Την επόμενη Κυριακή παρουσίασαν το καθένα την εργασία του. Πολλά παιδιά είχαν γράψει μεγάλες και ενδιαφέρουσες διηγήσεις σχετικά με τη ζωή του Χριστού. Ένα μικρό κοριτσάκι όμως παρουσιάστηκε δειλό με ένα πολύ μικρό χαρτί, πάνω στο οποίο είχε γράψει μόνο τέσσερις λέξεις «Είναι ο Κύριός μου»! Τέσσερις λέξεις, αλλά τι πλούτος! Άξιζαν περισσότερο από όλες τις διηγήσεις μαζί. Το κοριτσάκι αυτό ήξερε ότι ο Ιησούς την αγαπούσε και πέθανε στο Σταυρό για να γίνει προσωπικός της Σωτήρας και Κύριος. Την κρατούσε από το χέρι κάθε μέρα σ’ αυτή τη γη και ζούσε με τη χαρά της παρουσίας Του. Ο Θωμάς, ο μαθητής αυτός του Χριστού που τον έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε «άπιστο» έκανε την πιο θαυμαστή διακήρυξη: «Ο Κύριός μου και ο Θεός μου!» Είναι ακριβώς αυτό που περιμένει από τον καθένα μας ο Χριστός. Να Τον αναγνωρίσουμε ως προσωπικό μας Κύριο. Μπορεί να γνωρίζουμε πολλά γι’ Αυτόν, για τον ερχομό Του στον κόσμο, για τη ζωή Του, τη διδασκαλία Του και τα θαύματά Του, ακόμα και για το θάνατό Του και ότι σήκωσε τις αμαρτίες όλων μας πάνω Του. Μπορεί ακόμη να μιλάμε στους άλλους γι’ Αυτόν. Μα είναι όλα ανώφελα αν δεν φέρουμε τη δική μας προσωπική αμαρτία στο Σταυρό Του(1 Ιωάννη 1:9, Ψαλμός 32:5), να την καταδικάσουμε, να Του ζητήσουμε να γίνει ο προσωπικός μας Σωτήρας, και ο απόλυτος και μοναδικός  Κύριος της καρδιάς μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ