Προφάσεις και φόβοι…

0
43

«Εζητήθην παρά των μη ερωτώντων περί εμού· ευρέθην παρά των ζητούντων με· είπα, Ιδού, εγώ, ιδού, εγώ, προς έθνος μη καλούμενον με το όνομά μου. Εξήπλωσα τας χείρας μου όλην την ημέραν προς λαόν απειθή, περιπατούντα εν οδώ ουχί καλή, οπίσω των διαβουλίων αυτών, λαόν παροξύνοντά με πάντοτε κατά πρόσωπόν μου, θυσιάζοντα εν κήποις και θυμιάζοντα επί πλίνθων, μένοντα εν τοις μνήμασι και διανυκτερεύοντα εν αποκρύφοις, τρώγοντα χοίρειον κρέας και εν τοις αγγείοις αυτού έχοντα ζωμόν ακαθάρτων πραγμάτων, λέγοντα, Μακράν απ” εμού, μη με εγγίσης, διότι είμαι αγιώτερός σου. Ούτοι είναι καπνός εις τους μυκτήράς μου, πυρ καιόμενον όλην την ημέραν. Ιδού, γεγραμμένον είναι ενώπιόν μου, δεν θέλω σιωπήσει αλλά θέλω ανταποδώσει, ναι, θέλω ανταποδώσει εις τους κόλπους αυτών τας ανομίας σας και τας ανομίας των πατέρων σας ομού, λέγει Κύριος, οίτινες εθυμίασαν επί των ορέων και με εβλασφήμησαν επί των λόφων· διά τούτο θέλω αντιπληρώσει εις τους κόλπους αυτών τα απ” αρχής έργα αυτών.» (Ησαϊας 65:1-7)

Ο πρόεδρος Ρούσβελτ ομολογούσε, πως σαν παιδί καταλαβαινόταν από ένα φόβο, όταν ερχόταν η ώρα να πάει στην εκκλησία. Είχε ακούσει σε κάποιο κήρυγμα το εδάφιο του ψαλμωδού «ο ζήλος του οίκου σου με κατέφαγε». Φοβόταν λοιπόν μήπως … φαγωθεί! Από κάποιον με ζήλο, κάθε που επισκεπτόταν το ναό του Θεού. Το ξέρουμε όλοι, θεωρητικά τουλάχιστον, πως ο διάβολος δουλεύει με μανία στο χώρο της σκέψης μας(Εφεσίους 2:2, Λουκάς 4:8). Πασχίζει να μας βάλει ιδέες, να δημιουργήσει παρεξηγήσεις, να φέρει ψυχρότητα στη ζωή μας με τα πράγματα του Θεού. Αν δεν είμαστε σε εγρήγορση, από αιτίες γελοίες σαν και την παραπάνω, θα μας παγώσει, θα μας απομακρύνει, θα κατηγορήσει τον Θεό. Ας προσπαθήσει ο καθένας προσωπικά να σκεφθεί, πόσα έχει μέσα του παρεξηγημένα για την εκκλησία, τους ανθρώπους του Θεού, ακόμα και για τις αλήθειες του Λόγου του Θεού. Κι ας σκύψει με ειλικρινή καρδιά για να μελετήσει το νόμο της αγάπης του Θεού. Η προκατάληψη είναι από το διάβολο. Και τα σκάνδαλα που προφασιζόμαστε πως συνέβησαν κι αυτά είναι εργαλεία στα χέρια του. «Αυτοί κάνουν έτσι, δεν τους βλέπεις, είναι και υπεύθυνοι της εκκλησίας και δεν έχουν σχέση με το Χριστό που λέτε» ακούγεται συχνά με ευκολία. Ας αφήσουμε αυτούς και τους άλλους και ας ψάξουμε μέσα στην καρδιά μας. Θέλουμε πραγματικά να ελευθερωθούμε, θέλουμε να γεμίσουμε χαρά, να βρούμε προορισμό και νόημα στη ζωή μας; Ο Θεός ακούει την προσευχή μας. Όποιος μετανοεί ειλικρινά και πιστεύει σ’ Αυτόν και στο θαυμάσιο έργο του Χριστού στο Σταυρό, γίνεται παιδί Του λυτρωμένο(Ιωάννη 1:12-13, 1 Ιωάννη 3:1-2, Εφεσίους 1:5). Και τότε δεν έχουν πια χώρο στην καρδιά οι προκαταλήψεις.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ