Τα λυτά και τα δεμένα

0
53

«Μηδείς πειραζόμενος ας λέγη ότι από του Θεού πειράζομαι· διότι ο Θεός είναι απείραστος κακών και αυτός ουδένα πειράζει. Πειράζεται δε έκαστος υπό της ιδίας αυτού επιθυμίας, παρασυρόμενος και δελεαζόμενος. Έπειτα η επιθυμία αφού συλλάβη, γεννά την αμαρτίαν, η δε αμαρτία εκτελεσθείσα γεννά τον θάνατον. Μη πλανάσθε, αδελφοί μου αγαπητοί. Πάσα δόσις αγαθή και παν δώρημα τέλειον είναι άνωθεν καταβαίνον από του Πατρός των φώτων, εις τον οποίον δεν υπάρχει αλλοίωσις ή σκιά μεταβολής. Εξ ιδίας αυτού θελήσεως εγέννησεν ημάς διά του λόγου της αληθείας, διά να ήμεθα ημείς απαρχή τις των κτισμάτων αυτού. Λοιπόν, αδελφοί μου αγαπητοί, ας είναι πας άνθρωπος ταχύς εις το να ακούη, βραδύς εις το να λαλή, βραδύς εις οργήν· διότι η οργή του ανθρώπου δεν εργάζεται την δικαιοσύνην του Θεού. Διά τούτο απορρίψαντες πάσαν ρυπαρίαν και περισσείαν κακίας δέχθητε μετά πραότητος τον εμφυτευθέντα λόγον τον δυνάμενον να σώση τας ψυχάς σας. Γίνεσθε δε εκτελεσταί του λόγου και μη μόνον ακροαταί, απατώντες εαυτούς. Διότι εάν τις ήναι ακροατής του λόγου και ουχί εκτελεστής, ούτος ομοιάζει με άνθρωπον, όστις θεωρεί το φυσικόν αυτού πρόσωπον εν κατόπτρω· διότι εθεώρησεν εαυτόν και ανεχώρησε, και ευθύς ελησμόνησεν οποίος ήτο. Όστις όμως εγκύψη εις τον τέλειον νόμον της ελευθερίας και επιμείνη εις αυτόν, ούτος γενόμενος ουχί ακροατής επιλήσμων, αλλ” εκτελεστής έργου, ούτος θέλει είσθαι μακάριος εις την εκτέλεσιν αυτού.» (Ιάκωβος 1:13-25)

Κάποιος οδοιπόρος βρισκόταν κοντά σ’ ένα χωριό, σε ένα ερημικό δρόμο, όταν ξαφνικά έτρεξε προς το μέρος του ένας σκύλος, που γαύγιζε αγριεμένος, έτοιμος να του χιμήξει. «Όξω!» του φώναξε κι έσκυψε να πιάσει μια πέτρα να του ρίξει, αλλά η πέτρα ήταν γερά σφηνωμένη στη γη. «Κοίτα τι περίεργος τόπος!» είπε αγανακτισμένος. «Οι πέτρες είναι γερά δεμένες στη γη, και τα σκυλιά λυτά!». Κάπως μοιάζει αυτός ο τόπος με την καρδιά μας. Οι κακίες και τα μίση λυτά, ελεύθερα να αλωνίζουν, να δαγκώνουν. Και η πίστη στο Θεό αδρανοποιημένη, δεμένη, ανήμπορη να βοηθήσει. Η Αγία Γραφή στο ράφι, ακούνητη, αχρησιμοποίητη, σκονισμένη, κλειστή. Μήπως κάτι πρέπει να αλλάξει στη ζωή μας; Να ελευθερώσουμε το Λόγο του Θεού. Να ανοίξουμε τη Βίβλο μας, να μελετήσουμε, να πάρουμε αυτά που ο Θεός έχει να μας δώσει. Να Τον αφήσουμε να εργαστεί μέσα στην καρδιά μας. Να μας δείξει το δρόμο το μοναδικό της σωτηρίας. Το δρόμο του Σταυρού του Ιησού Χριστού. Να καθαρίσει τα βάθη μας. Να μας δείξει να ξεκολλήσουμε από μέσα μας και να απορρίψουμε κάθε τι ρυπαρό και αντίθετο προς το θέλημα του Θεού. Να διώξουμε από πάνω μας και από τη ζωή μας κάθε πειρασμό. Να αποφύγουμε κάθε ανάμειξη με την παλιά ζωή, τις παλιές παρέες, τις παλιές συνήθειες. Με τα λόγια του Θεού ριζωμένα βαθειά στη σκέψη μας και στην καρδιά μας κανένας πειρασμός αμαρτίας δε θα μπορέσει να μας βλάψει, όσο κι αν προσπαθεί να μας επιτεθεί. Το Πνεύμα του Θεού θα μας θυμίζει την κρίσιμη ώρα τα κατάλληλα εδάφια του Λόγου Του, που θα γίνουν όπλα ανίκητα μέσα μας και θα μας σώσουν!

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ