Βήματα πίστης

0
168

«Λοιπόν και ημείς, περικυκλωμένοι όντες υπό τοσούτου νέφους μαρτύρων, ας απορρίψωμεν παν βάρος και την ευκόλως εμπεριπλέκουσαν ημάς αμαρτίαν, και ας τρέχωμεν μεθ” υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν, τον αρχηγόν και τελειωτήν της πίστεως, όστις υπέρ της χαράς της προκειμένης εις αυτόν υπέφερε σταυρόν, καταφρονήσας την αισχύνην, και εκάθησεν εν δεξιά του θρόνου του Θεού. Διότι συλλογίσθητε τον υπομείναντα υπό των αμαρτωλών τοιαύτην αντιλογίαν εις εαυτόν, διά να μη αποκάμητε χαυνούμενοι κατά τας ψυχάς σας. Δεν αντεστάθητε έτι μέχρις αίματος αγωνιζόμενοι κατά της αμαρτίας, και ελησμονήσατε την νουθεσίαν, ήτις λαλεί προς εσάς ως προς υιούς, λέγουσα· Υιέ μου, μη καταφρονής την παιδείαν του Κυρίου, μηδέ αθυμής ελεγχόμενος υπ” αυτού. Διότι όντινα αγαπά Κύριος παιδεύει και μαστιγόνει πάντα υιόν, τον οποίον παραδέχεται. Εάν υπομένητε την παιδείαν, ο Θεός φέρεται προς εσάς ως προς υιούς· διότι τις υιός είναι, τον οποίον δεν παιδεύει ο πατήρ; Εάν όμως ήσθε χωρίς παιδείαν, της οποίας έγειναν μέτοχοι πάντες, άρα είσθε νόθοι και ουχί υιοί, έπειτα τους μεν κατά σάρκα πατέρας ημών είχομεν παιδευτάς και εσεβόμεθα αυτούς· δεν θέλομεν υποταχθή πολλώ μάλλον εις τον Πατέρα των πνευμάτων και ζήσει; Διότι εκείνοι μεν προς ολίγας ημέρας επαίδευον ημάς κατά την αρέσκειαν αυτών, ο δε προς το συμφέρον ημών, διά να γείνωμεν μέτοχοι της αγιότητος αυτού. Πάσα δε παιδεία προς μεν το παρόν δεν φαίνεται ότι είναι πρόξενος χαράς, αλλά λύπης, ύστερον όμως αποδίδει εις τους γυμνασθέντας δι” αυτής καρπόν ειρηνικόν δικαιοσύνης. Διά τούτο ανορθώσατε τας κεχαυνωμένας χείρας και τα παραλελυμένα γόνατα, και κάμετε εις τους πόδας σας ευθείας οδούς, διά να μη εκτραπή το χωλόν, αλλά μάλλον να θεραπευθή. Ζητείτε ειρήνην μετά πάντων, και τον αγιασμόν, χωρίς του οποίου ουδείς θέλει ιδεί τον Κύριον, παρατηρούντες μήπως υστερήταί τις από της χάριτος του Θεού, μήπως ρίζα τις πικρίας αναφύουσα φέρη ενόχλησιν και διά ταύτης μιανθώσι πολλοί, μήπως ήναι τις πόρνος ή βέβηλος καθώς ο Ησαύ, όστις διά μίαν βρώσιν επώλησε τα πρωτοτόκια αυτού. Επειδή εξεύρετε ότι και μετέπειτα, θέλων να κληρονομήση την ευλογίαν, απεδοκιμάσθη, διότι δεν εύρε τόπον μετανοίας, αν και εξεζήτησεν αυτήν μετά δακρύων.» (Εβραίους 12:1-17)

Ο Ουϊλιαμ Κάρεϊ, που έζησε τον 18ο αιώνα, είναι από τους πρώτους ανθρώπους που συνέβαλαν ουσιαστικά στη μετάφραση της Αγίας Γραφής. Ξεκίνησε τη ζωή του σαν ένας ταπεινός μπαλωματής, μια που ποτέ δεν κατάφερε να τελειώσει το σχολείο. Στα 14 του το εγκατέλειψε, για να γίνει μετά από την επέμβαση του Θεού καθηγητής γλωσσών για να επιβλέψει τη μετάφραση της Αγίας Γραφής σε 36 γλώσσες. Η πνευματική του ζωή δεν κύλισε εύκολα. Ήρθε αντιμέτωπος με όλως των ειδών τις εχθρικές αντιδράσεις από την οικογένειά του, από τους υποστηριχτές του, τους πολιτικούς και τα οικονομικά συμφέροντα της εποχής, μα και μέσα από την Εκκλησία. Στο αποκορύφωμα όλων αυτών, μια καταστροφική φωτιά αφάνισε μέσα σε λίγες ώρες τον κόπο ετών δουλειάς του. Το μυστικό του; «Δεν είμαι παρά ένας ευσυνείδητος εργάτης», συνήθιζε να λέει. Ζούσε μέρα τη μέρα, βήμα-βήμα τη ζωή της πίστης. Ας μάθουμε να μην κοιτάμε πάνω μας, να μην κοιτάμε τα χέρια μας, να ζούμε με πίστη. Θα εκπλαγούμε από αυτά που ο Θεός μπορεί να κάνει μαζί μας. Ας μάθουμε να ζούμε βήμα-βήμα, αγκαλιάζοντας τις υποσχέσεις του Κυρίου και δεχόμενοι χωρίς πολλές ερωτήσεις το θέλημά Του. Έτσι έγινε, γιατί Εκείνος έτσι θέλησε. Αυτή η ζωή γίνεται μια πηγή ευλογίας για τους άλλους γύρω, που βλέπουν, ακούνε, παρακολουθούνε την πορεία μας και οφείλουμε να τους δείξουμε τον Χριστό με το περπάτημα και τα λόγια μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ