Λάμπουμε σαν φώτα;

0
169

«Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι οι πενθούντες, διότι αυτοί θέλουσι παρηγορηθή. Μακάριοι οι πραείς, διότι αυτοί θέλουσι κληρονομήσει την γην. Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, διότι αυτοί θέλουσι χορτασθή. Μακάριοι οι ελεήμονες, διότι αυτοί θέλουσιν ελεηθή. Μακάριοι οι καθαροί την καρδίαν, διότι αυτοί θέλουσιν ιδεί τον Θεόν. Μακάριοι οι ειρηνοποιοί, διότι αυτοί θέλουσιν ονομασθή υιοί Θεού. Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν δικαιοσύνης, διότι αυτών είναι η βασιλεία των ουρανών. Μακάριοι είσθε, όταν σας ονειδίσωσι και διώξωσι και είπωσιν εναντίον σας πάντα κακόν λόγον ψευδόμενοι ένεκεν εμού. Χαίρετε και αγαλλιάσθε, διότι ο μισθός σας είναι πολύς εν τοις ουρανοίς· επειδή ούτως εδίωξαν τους προφήτας τους προ υμών. Σεις είσθε το άλας της γής· εάν δε το άλας διαφθαρή, με τι θέλει αλατισθή; εις ουδέν πλέον χρησιμεύει ειμή να ριφθή έξω και να καταπατήται υπό των ανθρώπων. Σεις είσθε το φως του κόσμου· πόλις κειμένη επάνω όρους δεν δύναται να κρυφθή· ουδέ ανάπτουσι λύχνον και θέτουσιν αυτόν υπό τον μόδιον, αλλ” επί τον λυχνοστάτην, και φέγγει εις πάντας τους εν τη οικία. Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς.» (Ματθαίος 5:3-16)

Ένας φαροφύλακας βγήκε με τη βάρκα του ένα απόγευμα να επισκεφθεί το κοντινότερο χωριό. Πολύ σύντομα ξέσπασε καταιγίδα και του ήταν αδύνατο να επιστρέψει και να ανάψει το φάρο. Όταν βράδιασε, η μικρή του κόρη είπε στον αδελφούλη της: «Ο μπαμπάς άργησε και σκοτείνιασε. Πρέπει να ανάψω το φως, διαφορετικά κάποιο πλοίο μπορεί να γκρεμιστεί στα βράχια». Όσο κι αν προσπάθησε, της ήταν αδύνατο να φτάσει τον διακόπτη. Τότε κι εκείνη πήγε, πήρε μια λάμπα κηροζίνης, την άναψε και στάθηκε με τις μύτες των δακτύλων της πάνω σε μια καρέκλα στο παράθυρο. Έμεινε εκεί πολλή ώρα, μέχρις ότου επέστρεψε ο πατέρας της! Η μαύρη νύχτα της αμαρτίας έχει πέσει στον κόσμο μας. Πολλοί κουρασμένοι ναυτικοί της ζωής θα τσακιστούν στα βράχια, αν εμείς δεν φωτίσουμε με τη ζωή μας, αν δεν τους δείξουμε τον Ιησού Χριστό, που είναι το φως του κόσμου, που είναι ο Σωτήρας από την αμαρτία. Μπορεί να τους βλέπουμε να ζουν και να ευημερούν γύρω μας, άνετα και κανονικά, μα στην πραγματικότητα παραπαίουν στα κύματα της άγνοιας και της αποστασίας από την αγάπη του Θεού. Αν δεν κάνουμε κάτι, θα χαθούν αιώνια. Όσο ανήμποροι κι αν νιώθουμε για το έργο αυτό, όσο και αν «δεν είναι του τύπου μας» να παίξουμε αυτό το ρόλο, όσο κι αν δεν φτάνουν το κουράγιο και ο χαρακτήρας μας, ας ζητήσουμε από το Θεό. Εκείνος θα μας βρει τον τρόπο, θα μας δώσει τη δύναμη και τη δυνατότητα να φέρουμε το μήνυμα της σωτηρίας Του στους ανθρώπους που το έχουν ανάγκη. Όσο το σκοτάδι της νύχτας πυκνώνει γύρω μας, τόσο πιο επιτακτική είναι η ανάγκη να λάμψει το φως μας μπροστά στους ανθρώπους.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ