Η δουλειά του φουρνέλου

0
87

«Δικαιωθέντες λοιπόν εκ πίστεως, έχομεν ειρήνην προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν και την είσοδον διά της πίστεως εις την χάριν ταύτην, εις την οποίαν ιστάμεθα και καυχώμεθα εις την ελπίδα της δόξης του Θεού. Και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμεθα εις τας θλίψεις, γινώσκοντες ότι θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνει, διότι αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος εις ημάς. Επειδή ο Χριστός, ότε ήμεθα έτι ασθενείς, απέθανε κατά τον ωρισμένον καιρόν υπέρ των ασεβών. Διότι μόλις υπέρ δικαίου θέλει αποθάνει τις· επειδή υπέρ του αγαθού ίσως και τολμά τις να αποθάνη· αλλ” ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών. Πολλώ μάλλον λοιπόν αφού εδικαιώθημεν τώρα διά του αίματος αυτού, θέλομεν σωθή από της οργής δι” αυτού. Διότι εάν εχθροί όντες εφιλιώθημεν με τον Θεόν διά του θανάτου του Υιού αυτού, πολλώ, μάλλον φιλιωθέντες θέλομεν σωθή διά της ζωής αυτού· και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμενοι εις τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν τώρα την φιλίωσιν.» (Ρωμαίους 5:1-11)

«Κοίταζα τα πλοία που περνούσαν κάτω από τη γέφυρα του ποταμού και θυμήθηκα με νοσταλγία παλιότερες εποχές. Κάποτε μόνο βαρκούλες χωρούσαν να περάσουν. Τότε ποτέ δεν  φανταζόμασταν πως θα κυκλοφορούσαν ποταμόπλοια. Ο φίλος δίπλα με κοίταξε με απορία. Δηλαδή βάθυνε το ποτάμι; Ρώτησε με έκπληξη. Βεβαίως, με τα φουρνέλα, απάντησα εννοώντας τον εκβραχισμό». Αν ο Θεός δεν χρησιμοποιούσε δοκιμασίες και θλίψεις στη ζωή μας, θα ήμασταν ακόμα αστήριχτοι, απαίδευτοι, ρηχοί στην πνευματική μας ζωή. Οι θλίψεις, τα προβλήματα είναι τα φουρνέλα του Θεού για να λειάνουν το δρόμο, να ευκολύνουν το πέρασμα και τη φωνή του Αγίου Πνεύματος στην καρδιά μας. Ας μην πικραινόμαστε λοιπόν, μα να χαιρόμαστε που ο Κύριος μας τιμάει με το να δουλεύει πάνω μας. Ο αγιασμός, η καθαρότητα, η πίστη μας, αυξάνονται όλα, μέσα από τις συμπληγάδες που ο Θεός επιτρέπει για να φέρουμε καρπό για τη δόξα Του. Μη σκεφτούμε ποτέ πως ο Θεός μας «στριμώχνει» για να μας τιμωρήσει. Είναι η πατρική Του αγάπη που φέρνει την παιδεία(Εβραίους 12:5-11), για να μας κρατήσει προσκολλημένους στον Ιησού Χριστό. Θα φτάσουμε στο σημείο να ευχαριστούμε τον Κύριο ιδιαίτερα για τις θλίψεις(Ρωμαίους 5:3), τις δοκιμασίες, τους «εκβραχισμούς» με τα φουρνέλα στη ζωή μας. Θα τη δούμε να βαθαίνει, να καρπίζει, να δυναμώνει, να γεμίζει ευλογίες.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ