Το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας

0
98

«Διά τούτο καθώς δι” ενός ανθρώπου η αμαρτία εισήλθεν εις τον κόσμον και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτω διήλθεν ο θάνατος εις πάντας ανθρώπους, επειδή πάντες ήμαρτον· διότι μέχρι του νόμου ήτο εν τω κόσμω η αμαρτία, αμαρτία όμως δεν λογίζεται όταν δεν ήναι νόμος· αλλ” εβασίλευσεν ο θάνατος από Αδάμ μέχρι Μωϋσέως και επί τους μη αμαρτήσαντας κατά την ομοιότητα της παραβάσεως του Αδάμ, όστις είναι τύπος του μέλλοντος.
 Πλην δεν είναι καθώς το αμάρτημα, ούτω και το χάρισμα· διότι αν διά το αμάρτημα του ενός απέθανον οι πολλοί, πολύ περισσότερον η χάρις του Θεού και η δωρεά διά της χάριτος του ενός ανθρώπου Ιησού Χριστού επερίσσευσεν εις τους πολλούς. Και η δωρεά δεν είναι καθώς η δι” ενός αμαρτήσαντος γενομένη κατάκρισις· διότι η κρίσις εκ του ενός έγεινεν εις κατάκρισιν των πολλών, το δε χάρισμα εκ πολλών αμαρτημάτων έγεινεν εις δικαίωσιν. Διότι αν και διά το αμάρτημα του ενός ο θάνατος εβασίλευσε διά του ενός, πολύ περισσότερον οι λαμβάνοντες την αφθονίαν της χάριτος και της δωρεάς της δικαιοσύνης θέλουσι βασιλεύσει εν ζωή διά του ενός Ιησού Χριστού. Καθώς λοιπόν δι” ενός αμαρτήματος ήλθε κατάκρισις εις πάντας ανθρώπους, ούτω και διά μιας δικαιοσύνης ήλθεν εις πάντας ανθρώπους δικαίωσις εις ζωήν. Διότι καθώς διά της παρακοής του ενός ανθρώπου οι πολλοί κατεστάθησαν αμαρτωλοί, ούτω και διά της υπακοής του ενός οι πολλοί θέλουσι κατασταθή δίκαιοι. Παρεισήλθε δε ο νόμος διά να περισσεύση το αμάρτημα. Και όπου επερίσσευσεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις, ίνα καθώς εβασίλευσεν η αμαρτία διά του θανάτου, ούτω και η χάρις βασιλεύση διά της δικαιοσύνης εις ζωήν αιώνιον διά Ιησού Χριστού του Κυρίου ημών.» (Ρωμαίους 5:12-21)

Το ακρωτήριο αυτό, στο νοτιότερο άκρο της Αφρικής, κάποτε ήταν ο φόβος και ο τρόμος των ναυτικών. Πολλά πλοία είχαν χαθεί εκεί και το Ακρωτήριο ονομαζόταν Ακρωτήριο των Καταιγίδων. Ένας Πορτογάλος καπετάνιος όμως αποφάσισε να βρει μια ασφαλή διαδρομή και τα κατάφερε. Έτσι το Ακρωτήριο μετονομάστηκε σε Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός άνοιξε για μας δρόμο ειρήνης μέσα από τα σκοτάδια της αμαρτίας και του θανάτου, και τώρα πια ο θάνατος δεν είναι τρομερός, αλλά ένας νικημένος εχθρός. Ο άνθρωπος που ανήκει στον Ιησού Χριστό, το αληθινό παιδί του Θεού(Ιωάννη 1:12-13, 1 Ιωάννη 3:1-2, Εφεσίους 1:5, Πράξεις 8:14-17), έχει κάθε μέρα να αντιμετωπίσει σ΄ αυτόν τον κόσμο θύελλες, καταιγίδες, σκοπέλους και υφάλους. Όχι μόνο αυτά που συνήθως ο κόσμος αντιμετωπίζει, τα καθημερινά, τα βιοτικά. Έχει να παλέψει ιδιαίτερα με τις σκοτεινές δυνάμεις του πονηρού(Εφεσίους 6:11-18), που το αντιμάχονται. Έχει να αντιμετωπίσει συχνά το μίσος του κόσμου, που τον αναγνωρίζει σαν ξένο στοιχείο, αφού είναι Ουράνιο πια δημιούργημα. Αλλά μέσα από όλες αυτές τις δυσκολίες είναι ο Ίδιος ο Πατέρας του, ο Κύριός του, που του ανοίγει δρόμο ασφαλή και ίσιο, τον ενισχύει και τον οδηγεί. Δεν αφαιρεί τον αγώνα από μπροστά του, του χαρίζει νίκη μέσα απ’ αυτόν. Δεν χρειάζεται να προσπαθήσουμε να βρούμε άλλο δρόμο, αφού ο Ιησούς Χριστός ζωντανός, δοξασμένος είναι ο δρόμος της αιώνιας ζωής. Χρειάζεται όμως να μείνουμε, να ακολουθήσουμε με πίστη, να φτάσουμε μέχρι το τέλος.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ