Η γιατρειά

0
151

«Και έρχονται προς αυτόν φέροντες παραλυτικόν, βασταζόμενον υπό τεσσάρων· και μη δυνάμενοι να πλησιάσωσιν εις αυτόν εξ αιτίας του όχλου, εχάλασαν την στέγην όπου ήτο, και διατρυπήσαντες καταβιβάζουσι τον κράββατον, εφ” ου κατέκειτο ο παραλυτικός. Ιδών δε ο Ιησούς την πίστιν αυτών, λέγει προς τον παραλυτικόν· Τέκνον, συγκεχωρημέναι είναι εις σε αι αμαρτίαι σου. Ήσαν δε τινές των γραμματέων εκεί καθήμενοι και διαλογιζόμενοι εν ταις καρδίαις αυτών· Διά τι ούτος λαλεί τοιαύτας βλασφημίας; τις δύναται να συγχωρή αμαρτίας ειμή εις, ο Θεός; Και ευθύς νοήσας ο Ιησούς διά του πνεύματος αυτού ότι ούτω διαλογίζονται καθ” εαυτούς, είπε προς αυτούς· Διά τι διαλογίζεσθε ταύτα εν ταις καρδίαις σας; τι είναι ευκολώτερον, να είπω προς τον παραλυτικόν, Συγκεχωρημέναι είναι αι αμαρτίαι σου, ή να είπω, Σηκώθητι και έπαρε τον κράββατόν σου και περιπάτει; αλλά διά να γνωρίσητε ότι έξουσίαν έχει ο Υιός του ανθρώπου επί της γης να συγχωρή αμαρτίας λέγει προς τον παραλυτικόν· Προς σε λέγω, Σηκώθητι και έπαρε τον κράββατόν σου και ύπαγε εις τον οίκόν σου. Και ηγέρθη ευθύς και σηκώσας τον κράββατον, εξήλθεν ενώπιον πάντων, ώστε εξεπλήττοντο πάντες και εδόξαζον τον Θεόν, λέγοντες ότι ουδέποτε είδομεν τοιαύτα.» (Μάρκος 2:3-12)

Μια κοινωνική λειτουργός διηγήθηκε στους συναδέλφους της για την προσωπική της εμπειρία με ένα νεαρό ανάπηρο αγόρι σ’ ένα αστικό γκέτο στην Αμερική. Το παιδί είχε χτυπηθεί στα πόδια από ένα αυτοκίνητο και είχε καταντήσει να είναι ένα κομμάτι παραμορφωμένης σάρκας. Είχε ανάγκη από εγχείρηση. Παρόλο που δεν ήταν στην αρμοδιότητά της, η κοινωνική λειτουργός πήγε το παιδί στον ορθοπεδικό. Δυο χρόνια αργότερα το αγόρι την επισκέφθηκε στο γραφείο της χωρίς πατερίτσες. «Και τίποτε άλλο να μην είχα κάνει στη ζωή μου, αυτό και μόνο άξιζε!» είπε και μετά συνέχισε: «Αυτά έγιναν πριν μερικά χρόνια. Που νομίζετε ότι βρίσκεται αυτό το αγόρι σήμερα;» Μερικοί είπαν ότι θα είναι δάσκαλος , ή γιατρός, ή κοινωνικός λειτουργός. Η γυναίκα πονεμένα, απάντησε : «Δυστυχώς, βρίσκεται στη φυλακή για ένα αποτρόπαιο έγκλημα. Εγώ ήμουν αυτή που τον βοήθησα να περπατήσει, αλλά κανείς δεν τον δίδαξε πώς να περπατήσει». Ό,τι και να προσφέρουμε στους ανθρώπους, πρώτα και πάνω απ’ όλα πρέπει να τους μιλήσουμε για το Χριστό. Όσες ανάγκες τους κι αν προσπαθήσουμε να καλύψουμε, η ανάγκη της ψυχής τους είναι πάνω απ’ όλες και δεν καλύπτεται με τίποτα και κανέναν άλλο, παρά μονάχα με τον ζωντανό Ιησού Χριστό. Τα χρήματα που θα δώσουμε θα τελειώσουν, οι εξυπηρετήσεις που θα τους κάνουμε θα ξεχαστούν, οι υλικές και οι συναισθηματικές  τους ανάγκες θα ξεπεραστούν και η ζωή μπροστά τους θα συνεχιστεί χωρίς Χριστό, χωρίς ζωή, χωρίς ελπίδα. Πρέπει να στρέψουμε τους ανθρώπους στο Χριστό. Μαζί Του εκείνοι που έχουν σακατεμένα σώματα, κατεστραμμένα όνειρα, διαλυμένα σπίτια και ραγισμένες καρδιές θα λάβουν άφθονη ζωή.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ