Εκείνος καταλαβαίνει!

0
137

«Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συμβοηθεί εις τας ασθενείας ημών· επειδή το τι να προσευχηθώμεν ως πρέπει δεν εξεύρομεν, αλλ” αυτό το Πνεύμα ικετεύει υπέρ ημών διά στεναγμών αλαλήτων· ο δε ερευνών τας καρδίας εξεύρει τι είναι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν ικετεύει υπέρ των αγίων. Εξεύρομεν δε ότι πάντα συνεργούσι προς το αγαθόν εις τους αγαπώντας τον Θεόν, εις τους κεκλημένους κατά τον προορισμόν αυτού· διότι όσους προεγνώρισε, τούτους και προώρισε συμμόρφους της εικόνος του Υιού αυτού, διά να ήναι αυτός πρωτότοκος μεταξύ πολλών αδελφών· όσους δε προώρισε, τούτους και εκάλεσε, και όσους εκάλεσε, τούτους και εδικαίωσε, και όσους εδικαίωσε, τούτους και εδόξασε. Τι λοιπόν θέλομεν ειπεί προς ταύτα; Εάν ο Θεός ήναι υπέρ ημών, τις θέλει είσθαι καθ” ημών; Επειδή όστις τον ίδιον εαυτού Υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ” αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα; Τις θέλει εγκαλέσει τους εκλεκτούς του Θεού; Θεός είναι ο δικαιών· τις θέλει είσθαι ο κατακρίνων; Χριστός ο αποθανών, μάλλον δε και αναστάς, όστις και είναι εν τη δεξιά του Θεού, όστις και μεσιτεύει υπέρ ημών. Τις θέλει μας χωρίσει από της αγάπης του Χριστού; θλίψις ή στενοχωρία ή διωγμός ή πείνα ή γυμνότης ή κίνδυνος ή μάχαιρα; Καθώς είναι γεγραμμένον, Ότι ένεκα σου θανατούμεθα όλην την ημέραν. Ελογίσθημεν ως πρόβατα σφαγής. Αλλ” εις πάντα ταύτα υπερνικώμεν διά του αγαπήσαντος ημάς.» (Ρωμαίους 8:26-37)

Δυο γυναίκες συζητούσαν για το θέμα της προσευχής. Η μια έλεγε ότι δεν ήξερε πώς να προσευχηθεί για ένα συγκεκριμένο θέμα, δεν ήξερε τι να πει στο Θεό και πώς να το ζητήσει. Εκείνη τη στιγμή μπήκε στο σαλόνι το μικρό κοριτσάκι της δεύτερης. Ήταν μόλις δυο ετών και μόλις που μιλούσε. Πήγε στη μαμά της και της είπε κάτι, που στην άλλη γυναίκα φάνηκαν ακαταλαβίστικα λογάκια ενός μωρού. Η μητέρα όμως κατάλαβε τι ήθελε το παιδί και σηκώθηκε να του δώσει νερό. Όταν επέστρεψε, είπε στη φίλη της: «Πες στο Θεό ό,τι έχεις στην καρδιά σου. Μην ψάχνεις να βρεις τα σωστά λόγια. Εκείνος θα σε καταλάβει, όπως κι εγώ κατάλαβα την κορούλα μου». Αλίμονο αν περίμενε από μας ο Θεός να εκφραστούμε σωστά για να μας καταλάβει. Αλίμονο αν έπρεπε να απευθυνόμαστε με όλους τους κανόνες της φιλολογίας και της θεολογίας για να μας απαντήσει. Κανένας μας δεν θα ήταν άξιος να Του μιλήσει. Ποια γλώσσα, ποια διάνοια, ποια ευφράδεια θα μπορούσε να φτάσει τον Ύψιστο, τον υπέρτατο, τον αιώνιο Θεό; Μα τίποτε από αυτά δεν χρειάζεται. Την ευθύτητα και την ειλικρίνεια της καρδιάς μας περιμένει. Την πίστη μας και την απλότητά μας θέλει. Άλλωστε και πριν ακόμα φτάσει ο λόγος στη γλώσσα μας, Εκείνος γνωρίζει τα πάντα (Ψαλμός 139:4). Πριν ανοίξουμε το στόμα μας, διαβάζει τους πόθους της καρδιάς μας. Κάποιος πιστός άνθρωπος συνήθιζε να λέει πως ο Θεός τις προσευχές μας δεν τις ακούει, αλλά τις βλέπει μέσα στην καρδιά μας. Θέλει όμως να Του ανοίγουμε την καρδιά μας, να Του φέρνουμε μπροστά Του τα θέματά μας. Και είναι το Πνεύμα το Άγιο, ο Παράκλητος, που τα μεταφέρει, τα ερμηνεύει, τα υλοποιεί. Όχι μόνο τα λόγια μας, αλλά και τους κρυφούς στεναγμούς μας.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ