«Ενδύθητε λοιπόν, ως εκλεκτοί του Θεού άγιοι και ηγαπημένοι, σπλάγχνα οικτιρμών, χρηστότητα, ταπεινοφροσύνην, πραότητα, μακροθυμίαν, υποφέροντες αλλήλους και συγχωρούντες εις αλλήλους, εάν τις έχη παράπονον κατά τινος· καθώς και ο Χριστός συνεχώρησεν εις εσάς, ούτω και σείς· και εν πάσι τούτοις ενδύθητε την αγάπην, ήτις είναι σύνδεσμος της τελειότητος. Και η ειρήνη του Θεού ας βασιλεύη εν ταις καρδίαις υμών, εις την οποίαν και προσεκλήθητε εις εν σώμα· και γίνεσθε ευγνώμονες. Ο λόγος του Χριστού ας κατοική εν υμίν πλουσίως μετά πάσης σοφίας· διδάσκοντες και νουθετούντες αλλήλους με ψαλμούς και ύμνους και ωδάς πνευματικάς, εν χάριτι ψάλλοντες εκ της καρδίας υμών προς τον Κύριον. Και παν ό,τι αν πράττητε εν λόγω ή εν έργω, πάντα εν τω ονόματι του Κυρίου Ιησού πράττετε, ευχαριστούντες δι’ αυτού τον Θεόν και Πατέρα.» (Κολοσσαείς 3:12-17)

Φτωχός είναι αυτός που, άσχετα αν έχει πολλά, απολαμβάνει ελάχιστα ή και καθόλου. Πλούσιος αντίθετα είναι αυτός που, κι αν έχει λίγα, τα απολαμβάνει με όλη του την καρδιά. Συμβαίνει συχνά να κοιτάζουμε με ζήλια κάτι που έχει κάποιος άλλος και να νιώθουμε δυστυχισμένοι χωρίς αυτό. Αν το είχα, σκεφτόμαστε, θα ήμουν ευτυχισμένος. Κι έτσι γινόμαστε αγνώμονες για όσα ήδη έχουμε, αφού ούτε έχουμε μάτια να τα δούμε. Μια γυναίκα, για να περάσει στις φίλες της το μήνυμα της ευγνωμοσύνης, τις μάζεψε στο σπίτι της και έδωσε στην κάθε μια τους από ένα χαρτάκι. Τους ζήτησε να γράψουν κάτι για το οποίο θα ευχαριστούσαν τον Θεό, αν το είχαν, και το βλέπουν σε κάθε μια από τις φίλες τους που ήταν εκεί. «Θα ευχαριστούσα το Θεό αν ήμουν η κυρία Α, για το καινούριο της σπίτι. Αν ήμουν η κυρία Β, για τον ευγενικό και καλοσυνάτο σύζυγο. Αν ήμουν η κυρία Γ, για την έμφυτη ευγένεια». Όταν αργότερα διάβασε μπροστά τους όλα τα σημειώματα, η κάθε μια κυρία που άκουγε για πόσα δικά της δώρα οι άλλες θα ευχαριστούσαν το Θεό, ελεγχόταν για την αγνωμοσύνη που είχε δείξει ως τώρα για όλα αυτά. Σαν να φανερωνόταν ξαφνικά μπροστά της ένας ολόκληρος κόσμος πλούτου που τον αγνοούσε, κι όμως ήταν τόσο καιρό δικός της. Ο Δαβίδ στον (ψαλμό 103)  προτρέπει την ψυχή του να μην ξεχνάει τις ευεργεσίες του Θεού, ώστε να θυμάται να Τον ευλογεί γι’ αυτές. Αν είχαμε μάτια πνευματικά πίστης, θα ευχαριστούσαμε νύχτα μέρα τον Κύριο για τα πλούσια δώρα της αγάπης Του και θα ανακαλύπταμε πως είμαστε οι πλουσιότεροι και οι πιο ευλογημένοι άνθρωποι πάνω στη γη.