Άχρηστο δίπλωμα

0
23

«Ματαιότης ματαιοτήτων, είπεν ο Εκκλησιαστής· ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης. Τις ωφέλεια εις τον άνθρωπον εκ παντός του μόχθου αυτού, τον οποίον μοχθεί υπό τον ήλιον; Γενεά υπάγει, και γενεά έρχεται· η δε γη διαμένει εις τον αιώνα. Και ανατέλλει ο ήλιος, και δύει ο ήλιος· και σπεύδει προς τον τόπον αυτού, όθεν ανέτειλεν. Υπάγει προς τον νότον ο άνεμος, και επιστρέφει προς τον βορράν· ακαταπαύστως περιστρεφόμενος υπάγει, και επανέρχεται επί τους κύκλους αυτού, ο άνεμος. Πάντες οι ποταμοί υπάγουσιν εις την θάλασσαν, και η θάλασσα ποτέ δεν γεμίζει· εις τον τόπον όθεν ρέουσιν οι ποταμοί, εκεί πάλιν επιστρέφουσι, διά να υπάγωσι. Πάντα τα πράγματα είναι εν κόπω· δεν δύναται άνθρωπος να εκφράση τούτο· ο οφθαλμός δεν χορταίνει βλέπων, και το ωτίον δεν γεμίζει ακούον.» (Εκκλησιαστής 1:2-8)

Μερικοί από τους πιο διάσημους δολοφόνους και κακοποιούς στις φυλακές του Ιλλινόις ζήτησαν πριν χρόνια από τη διεύθυνση του Ιδρύματος να τους επιτρέψει να παρακολουθούν μαθήματα Κοινωνιολογίας, Θεολογίας και Νομικών, μέσω της τηλεόρασης, από το εκεί Πανεπιστήμιο. Η διεύθυνση των φυλακών δεν έφερε καμία αντίρρηση σ’ αυτό το αίτημα των κακοποιών και έτσι οι πιο πολλοί από αυτούς έγιναν μ’ αυτό τον τρόπο φοιτητές του Πανεπιστημίου του Ιλλινόις . Οι καθηγητές που εξέτασαν τα γραπτά τους διαπίστωσαν πως οι περισσότεροι είχαν θαυμάσιες επιδόσεις. Το τραγικό της υπόθεσης αυτής όμως είναι ότι το Δίπλωμα, που έπαιρναν τελειώνοντας τον κύκλο των σπουδών τους, δεν θα το χρησιμοποιούσαν ποτέ, γιατί αλίμονο, ήταν ισοβίτες! Δεν θα έβγαιναν ποτέ από τη φυλακή. Αν δεν έχουμε μπροστά μας την προοπτική της αιώνιας ζωής με το Χριστό, αν όλα τελειώνουν στην πλάκα του τάφου, τι νόημα έχουν όλοι οι κόποι μας και οι μόχθοι μας σ’ αυτή τη γη; Τι νόημα έχουν όσα και αν αποκτήσουμε, όσα και αν κατακτήσουμε, όσα κι αν απολαύσουμε; Ματαιότητα και πάλι ματαιότητα. Ο θάνατος βάζει ένα τέλος και η γη αυτή έχει μια οροφή, που πιο πάνω κανείς δεν μπορεί να ανέβει. Νιώθει σαν εγκλωβισμένος σαν σε φυλακή. Μα ο Χριστός ανοίγει μπροστά μας ένα άλλο ορίζοντα, που δίνει σε όλα νόημα και σκοπό. Αν Του δώσουμε την καρδιά μας, να την καθαρίσει με το αίμα Του(1 Ιωάννη 1:7, Εβραίους 9:!4), να μας αναγεννήσει(1 Πέτρου 1:23, Ιωάννη 1:13, 3:3-8, 1 Ιωάννη 4:7, 5:1,18), να μας κάνει παιδιά Του(1 Ιωάννη 3:1-2, Ιωάννη 1:12, Εφεσίους 1:5, 2:19), τότε ο τάφος είναι η πόρτα της ζωής, της αιώνιας ζωής(1 Ιωάννη 2:25, 5:13, 1 Τιμοθέου 6:12). Και αυτή η ζωή είναι για Κείνον, η κάθε της στιγμή έχει αξία, και καταγράφεται για την αιωνιότητα. Δεν υπάρχει πια φυλακή. Η ψυχή μας ελευθερωμένη (Κολοσσαείς 1:13, Πράξεις  26:18, Ρωμαίους 6:18,22, 7:24-25) δοξάζει το Θεό, ζει γι’ Αυτόν, μαζεύει καρπό που μένει!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΗ αναγνώριση
Επόμενο άρθροΗ τέλεια μορφή

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ