Παρακινώντας και ενθαρρύνοντας

0
36

«Έχοντες λοιπόν, αδελφοί, παρρησίαν να εισέλθωμεν εις τα άγια διά του αίματος του Ιησού, διά νέας και ζώσης οδού, την οποίαν καθιέρωσεν εις ημάς διά του καταπετάσματος, τουτέστι της σαρκός αυτού, και έχοντες ιερέα μέγαν επί τον οίκον του Θεού, ας πλησιάζωμεν μετά αληθινής καρδίας εν πληροφορία πίστεως, έχοντες τας καρδίας ημών κεκαθαρμένας από συνειδήσεως πονηράς και λελουμένοι το σώμα με ύδωρ καθαρόν· ας κρατώμεν την ομολογίαν της ελπίδος ασάλευτον· διότι πιστός ο υποσχεθείς· και ας φροντίζωμεν περί αλλήλων, παρακινούντες εις αγάπην και καλά έργα, μη αφίνοντες το να συνερχώμεθα ομού, καθώς είναι συνήθεια εις τινάς, αλλά προτρέποντες αλλήλους, και τοσούτω μάλλον, όσον βλέπετε πλησιάζουσαν την ημέραν. Διότι εάν ημείς αμαρτάνωμεν εκουσίως, αφού ελάβομεν την γνώσιν της αληθείας, δεν απολείπεται πλέον θυσία περί αμαρτιών, αλλά φοβερά τις απεκδοχή κρίσεως και έξαψις πυρός, το οποίον μέλλει να κατατρώγη τους εναντίους. Εάν τις αθετήση τον νόμον του Μωϋσέως, επί δύο ή τριών μαρτύρων αποθνήσκει χωρίς έλεος· πόσον στοχάζεσθε χειροτέρας τιμωρίας θέλει κριθή άξιος ο καταπατήσας τον Υιόν του Θεού και νομίσας κοινόν το αίμα της διαθήκης, με το οποίον ηγιάσθη, και υβρίσας το Πνεύμα της χάριτος; Διότι εξεύρομεν τον ειπόντα· Εις εμέ ανήκει η εκδίκησις, εγώ θέλω κάμει ανταπόδοσιν, λέγει Κύριος· και πάλιν· Ο Κύριος θέλει κρίνει τον λαόν αυτού. Φοβερόν είναι το να πέση τις εις χείρας Θεού ζώντος.» (Εβραίους 10:19-31)

Ο Γιουσέιν Μπολτ και ο Γιόχαν Μπλέικ από την Τζαμάικα έγραψαν ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, το 2012, όταν τερμάτισαν στην πρώτη και δεύτερη θέση αντίστοιχα στα 100 και 200 μέτρα ανδρών. Παρά τον ανταγωνισμό τους στο στίβο, ο Μπόλτ τίμησε την παρουσία και προσφορά του Μπλέικ ως προπονητή συνεργάτη. Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Ο Γιόχαν με την πάροδο των ετών με έκανε καλό αθλητή. Με ώθησε πραγματικά και με έκανε να αυξήσω τις επιδόσεις μου». Είναι σαφές ότι ο ένας υποστήριξε τον άλλο στην κατάκτηση του βάθρου των πρωταθλητών. Σαν πιστοί του Χριστού έχουμε αυτή την ευθύνη, που είναι ταυτόχρονα και προνόμιο να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο στην πίστη και να παρακινούμε σε αγάπη και αγιότητα. Η Εκκλησία του Ιησού Χριστού δεν είναι ένα ίδρυμα, ούτε μια κοινωνική λέσχη. Δεν είναι μέσον για προσωπική ανάδειξη και προβολή των ταλέντων μας. Είναι το σώμα του Κυρίου και Σωτήρα μας, όπου εμείς που είμαστε παιδιά του Θεού, πλυμένοι από τις αμαρτίες μας, καρπός του ελέους και της χάρης Του, ζούμε και αναπτυσσόμαστε μαζί με τα πνευματικά μας αδέλφια. Τα αδέλφια μας, που μαζί τους προχωράμε για την Ουράνια Πατρίδα μας. Που μαζί τους πολεμάμε τους πειρασμούς και τις επιθέσεις του κόσμου της αμαρτίας. Που μαζί τους τρεφόμαστε από το Λόγο του Θεού και δυναμώνουμε στη χάρη και στη γνώση του Κυρίου μας. Ο σκοπός της συναναστροφής μας σαν ένα σώμα είναι να προτρέπουμε και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλον, μην αμελώντας να πηγαίνουμε στις συναθροίσεις της Εκκλησίας και να συνοικοδομούμαστε. Κανείς δεν μπορεί να αυξηθεί μόνος του. Έχουμε ανάγκη ο ένας τον άλλον, σαν ένα σώμα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ