Το νόημα της ζωής

0
77

«Εφανέρωσας εις εμέ οδούς ζωής, θέλεις με χορτάσει από ευφροσύνης διά του προσώπου σου. Άνδρες αδελφοί, δύναμαι να σας είπω μετά παρρησίας περί του πατριάρχου Δαβίδ ότι και ετελεύτησε και ετάφη, και το μνήμα αυτού είναι παρ” ημίν μέχρι της ημέρας ταύτης. Επειδή λοιπόν ήτο προφήτης και ήξευρεν ότι μεθ” όρκου ώμοσε προς αυτόν ο Θεός, ότι εκ του καρπού της οσφύος αυτού θέλει αναστήσει κατά σάρκα τον Χριστόν διά να καθίση αυτόν επί του θρόνου αυτού, προϊδών ελάλησε περί της αναστάσεως του Χριστού ότι δεν εγκατελείφθη η ψυχή αυτού εν τω άδη ουδέ η σαρξ αυτού είδε διαφθοράν. Τούτον τον Ιησούν ανέστησεν ο Θεός, του οποίου πάντες ημείς είμεθα μάρτυρες. Αφού λοιπόν υψώθη διά της δεξιάς του Θεού και έλαβε παρά του Πατρός την επαγγελίαν του Αγίου Πνεύματος, εξέχεε τούτο, το οποίον τώρα σεις βλέπετε και ακούετε. Διότι ο Δαβίδ δεν ανέβη εις τους ουρανούς, λέγει όμως αυτός, Είπεν ο Κύριος προς τον Κύριόν μου, κάθου εκ δεξιών μου, εωσού θέσω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου. Βεβαίως λοιπόν ας εξεύρη πας ο οίκος του Ισραήλ ότι ο Θεός Κύριον και Χριστόν έκαμεν αυτόν τούτον τον Ιησούν, τον οποίον σεις εσταυρώσατε.» (Πράξεις 2:28-36)

Καθισμένοι γύρω από το οικογενειακό τραπέζι, συζητούσαν για τον πρόσφατο θάνατο ενός συγγενούς. Ξαφνικά ακούστηκε η φωνή της μικρής κόρης : «Τι παλιοζωή κι αυτή! Οι γέροι φεύγουν, τα παιδιά παντρεύονται, οι γονείς γίνονται παππούδες, και μετά πάλι το ίδιο. Είναι πολύ βαρετό!». Τα μεγαλύτερα παιδιά κοιτάχτηκαν αμήχανα, κάποιος πήγε να γελάσει. Ήξεραν πως η ζωή είναι πολύτιμο δώρο του Θεού, πως συνδυάζεται αυτό με την ετυμηγορία της μικρής; «Θα ήταν ακριβώς έτσι», απευθύνθηκε ο πατέρας σε όλα τα παιδιά, «αν η παρουσία του Θεού στη ζωή μας δεν ανέτρεπε κάθε βαριεστιμάρα. Θα ήταν ανόητη και αδικαιολόγητη η διαδρομή μας στη γη, αν δεν είχε σκοπό να γνωρίσουμε τον Ιησού Χριστό, να ζήσουμε για να δοξάσουμε τον Πατέρα και να προετοιμαστούμε για την άλλη ζωή, δοξασμένη και αιώνια! Ερώτημα συχνό, αυτό του κοριτσιού, που ανεβαίνει στην καρδιά του κάθε ανθρώπου. Μόνο που οι περισσότεροι το πνίγουν, δεν έχουν διάθεση να ψάξουν την Αλήθεια, δεν θέλουν να εγκαταλείψουν την πλατιά οδό. «Αφού έτσι κι αλλιώς θα πεθάνω, γιατί να ζήσω άλλα πενήντα χρόνια ταλαιπωρίας;» αναρωτιόταν ένα παλικάρι που του έβαζε ο εχθρός τάσεις αυτοκτονίας, πριν γνωρίσει τον Ιησού Χριστό. Να πεθάνω, να γλιτώσω… Η επέμβαση του Θεού στη ζωή μας είναι μεγαλειώδεις. Τίποτε πια δεν μοιάζει με τα πριν. Στηριγμένος στους στιβαρούς βραχίονες του Θεού, ο άνθρωπος πορεύεται αναγεννημένος και ανανεωμένος μέχρι τελευταία του στιγμή.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ