Ο Θεός είναι αγάπη

0
31

«Η αγάπη μακροθυμεί, αγαθοποιεί, η αγάπη δεν φθονεί, η αγάπη δεν αυθαδιάζει, δεν επαίρεται, δεν ασχημονεί, δεν ζητεί τα εαυτής, δεν παροξύνεται, δεν διαλογίζεται το κακόν, δεν χαίρει εις την αδικίαν, συγχαίρει δε εις την αλήθειαν· πάντα ανέχεται, πάντα πιστεύει, πάντα ελπίζει, πάντα υπομένει. Η αγάπη ουδέποτε εκπίπτει· τα άλλα όμως, είτε προφητείαι είναι, θέλουσι καταργηθή· είτε γλώσσαι, θέλουσι παύσει· είτε γνώσις, θέλει καταργηθή. Διότι κατά μέρος γινώσκομεν και κατά μέρος προφητεύομεν· όταν όμως έλθη το τέλειον, τότε το κατά μέρος θέλει καταργηθή. Ότε ήμην νήπιος, ως νήπιος ελάλουν, ως νήπιος εφρόνουν, ως νήπιος εσυλλογιζόμην· ότε όμως έγεινα ανήρ, κατήργησα τα του νηπίου. Διότι τώρα βλέπομεν διά κατόπτρου αινιγματωδώς, τότε δε πρόσωπον προς πρόσωπον· τώρα γνωρίζω κατά μέρος, τότε δε θέλω γνωρίσει καθώς και εγνωρίσθην. Τώρα δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη, τα τρία ταύτα. μεγαλητέρα δε τούτων είναι η αγάπη.» (1 Κορινθίους 13:4-13)

Δυο αμπελουργοί, ο ένας πιστός, ο άλλος μη πιστός, καλλιεργούσαν με επιμέλεια τα’ αμπέλια τους που βρίσκονταν πολύ κοντά το ένα στο άλλο. Η σοδιά προμηνυόταν πλούσια, όταν μια φοβερή καταιγίδα με παγετό χτύπησε την περιοχή. Μετά την καταιγίδα, οι δυο αυτοί άνθρωποι πήγαν στ’ αμπέλια τους: το ένα, αυτό που ανήκε στον χριστιανό ήταν ολοκληρωτικά κατεστραμμένο. Το άλλο είχε διασωθεί. Ο παγετός είχε σταματήσει στα σύνορα των δύο χωραφιών. Ο άπιστος τότε άρχισε να χλευάζει τον γείτονά του: «Λοιπόν, τι μπορείς να πεις τώρα; Έκανε λάθος ο καλός Θεός σου!». Χωρίς ν’ απαντήσει, ο χριστιανός έβγαλε το κασκέτο του, χαμήλωσε το κεφάλι του και προσευχήθηκε, ευχαριστώντας το Θεό που είχε αφήσει τα κλήματα και τα υποστηρίγματά τους. Φίλοι χριστιανοί, που έχετε κι εσείς εμπειρία από τέτοιες δοκιμασίες όπως είναι η αποτυχία, η αρρώστια, το ατύχημα, το πένθος, μην απογοητεύεστε! Όταν όλα φαίνονται να είναι τελειωμένα, συντριμμένα, κατεστραμμένα, «αυτά τα τρία πράγματα εξακολουθούν να υπάρχουν η πίστη, η ελπίδα, η αγάπη». Η πίστη σ’ ένα Θεό που σας αγαπάει και που δεν κάνει ποτέ λάθος σε ό,τι κάνει. Η ελπίδα μιας αιώνιας ευτυχίας που σε λίγο καιρό θα τη γνωρίσετε σε όλη την πληρότητά της. Και η θεία αγάπη, που σύμφωνα με την έκφραση της Αγίας Γραφής, «Ύδατα πολλά δεν δύνανται να σβέσωσι την αγάπην, ουδέ ποταμοί δύνανται να πνίξωσιν αυτήν» (Άσμα Ασμάτων 8:7). Ας μην αποθαρρυνόμαστε λοιπόν! Ακόμα κι αν οι περιστάσεις της ζωής είναι εναντίον μας, εμείς γνωρίζουμε, όπως κι ο αμπελουργός, ότι ο Θεός μας, μας αγαπάει. Ο Κύριος μας λέει: «Επικαλού εμέ εν ημέρα θλίψεως, θέλω σε ελευθερώσει, και θέλεις με δοξάσει» (Ψαλμός 50:15).

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ