«Ήτο δε άνθρωπός τις εκ των Φαρισαίων, Νικόδημος ονομαζόμενος, άρχων των Ιουδαίων. Ούτος ήλθε προς τον Ιησούν διά νυκτός και είπε προς αυτόν· Ραββί, εξεύρομεν ότι από Θεού ήλθες διδάσκαλος· διότι ουδείς δύναται να κάμνη τα σημεία ταύτα, τα οποία συ κάμνεις, εάν δεν ήναι ο Θεός μετ’ αυτού. Απεκρίθη ο Ιησούς και είπε προς αυτόν· Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή άνωθεν, δεν δύναται να ίδη την βασιλείαν του Θεού. Λέγει προς αυτόν ο Νικόδημος· Πως δύναται άνθρωπος να γεννηθή γέρων ων; μήποτε δύναται να εισέλθη δευτέραν φοράν εις την κοιλίαν της μητρός αυτού και να γεννηθή; Απεκρίθη ο Ιησούς· Αληθώς, αληθώς σοι λέγω, εάν τις δεν γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος, δεν δύναται να εισέλθη εις την βασιλείαν του Θεού. Το γεγεννημένον εκ της σαρκός είναι σαρξ και το γεγεννημένον εκ του Πνεύματος είναι πνεύμα. Μη θαυμάσης ότι σοι είπον, Πρέπει να γεννηθήτε άνωθεν. Ο άνεμος όπου θέλει πνέει, και την φωνήν αυτού ακούεις, αλλά δεν εξεύρεις πόθεν έρχεται και που υπάγει· ούτως είναι πας, όστις εγεννήθη εκ του Πνεύματος.» (Ιωάννη 3:1-8)

Ποιος, στα χρόνια της νιότης του, αλήθεια, να μεταμορφώσει τον κόσμο; Να τον κάνει καλύτερο, πιο κοινωνικό, να σέβεται και να προσέχει το περιβάλλον γύρω του… Συχνά όμως, όταν κανείς επικαλείται αυτές τις όμορφες κι ευγενικές ιδέες, ακούει την εξής απάντηση: Άρχισε να καλυτερεύεις πρώτα τον ίδιο τον εαυτό σου! Και είναι σωστό αυτό, αλλά καταδικασμένο σε αποτυχία. Εδώ και χιλιετίες ακόμα, η ιστορία απεικονίζει αυτή την ανικανότητα να καλυτερέψει κανείς σε βάθος τον άνθρωπο και την κοινωνία. Ακόμα κι αν καταβάλλει κανείς προσπάθειες να τον εκπαιδεύσει να τον πλαισιώσει με νόμους συνετούς και σώφρονες, να τον χαλιναγωγήσει ή να τον καλλιεργήσει ψυχικά, το βάθος της καρδιάς του ανθρώπου δεν αλλάζει. Η Αγία Γραφή μας το θυμίζει αυτό: «Η καρδία είναι απατηλή υπέρ πάντα και σφόδρα διεφθαρμένη» (Ιερεμίας 17:9).Ταυτόχρονα, μ’ ένα ζωηρό τρόπο, μας δείχνει την ανικανότητα του ανθρώπου να μεταμορφωθεί από μόνος του: «Δύναται ο Αιθίοψ να αλλάξει το δέρμα αυτού ή η πάρδαλις τα ποικίλματα αυτής;» (Ιερεμίας 13:23). Τι να κάνουμε λοιπόν; Να απελπιστούμε; Όχι. Ο Θεός της αγάπης μπορεί και θέλει να επέμβει για το καλό του δημιουργήματός Του. «Και θέλω δώσει εις εσάς καρδίαν νένα, και πνεύμα νέον θέλω εμβάλει εν υμίν» (Ιεζεκιήλ 36:26). Πως θα γίνει αυτό; Δια μέσου της πίστης στον Ιησού Χριστό. «Όθεν εν τις είναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα, τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγιναν νέα» (2 Κορινθίους 5:17). Τότε, και μόνο τότε, αλλάζουν όλα ριζικά. Τα ελατήρια των πράξεών μου, η αφοσίωσή μου, οι σκοποί μου και οι φιλοδοξίες μου γίνονται όλα νέα, ανάλογα με τον καινούριο άνθρωπο που δημιουργήθηκε μέσα μου. Η υπερηφάνεια και ο εγωισμός  που με κυβερνούσαν δίνουν τη θέση τους στην ταπεινοφροσύνη και στην επιθυμία να υπηρετώ τους άλλους. Δεν βασιλεύει τώρα πια στη ζωή μου η αγάπη μου για τον εαυτό μου, αλλά η αγάπη του Θεού και του πλησίον μου. Τώρα πια ζω για τον Χριστό!