«Διά τούτο αναπολόγητος είσαι, ω άνθρωπε, πας όστις κρίνεις· διότι εις ό,τι κρίνεις τον άλλον, σεαυτόν κατακρίνεις· επειδή τα αυτά πράττεις συ ο κρίνων. Εξεύρομεν δε ότι η κρίσις του Θεού είναι κατά αλήθειαν εναντίον των πραττόντων τα τοιαύτα. Και νομίζεις τούτο, ω άνθρωπε, συ ο κρίνων τους πράττοντας τα τοιαύτα και πράττων αυτά, ότι θέλεις εκφύγει την κρίσιν του Θεού; Η καταφρονείς τον πλούτον της χρηστότητος αυτού και της υπομονής και της μακροθυμίας, αγνοών ότι η χρηστότης του Θεού σε φέρει εις μετάνοιαν; διά δε την σκληρότητά σου και αμετανόητον καρδίαν θησαυρίζεις εις σεαυτόν οργήν εν τη ημέρα της οργής και της αποκαλύψεως της δικαιοκρισίας του Θεού, όστις θέλει αποδώσει εις έκαστον κατά τα έργα αυτού.» (Ρωμαίους 2:1-6)

Ας ξαναγυρίσουμε εικοσιοχτώ αιώνες πίσω. Πια μεγάλη πόλη, η Νινευή, απλώνει τα πλούτη της στις όχθες του ποταμού Τίγρη. Είναι μια πόλη διεφθαρμένη, και ο Θεός αποφασίζει να εκτελέσει την κρίση Του επάνω της. Στέλνει λοιπόν έναν από τους προφήτες Του, τον Ιωνά, για να τους αναγγείλει το φοβερό νέο. Ο προφήτης αρνείται να πάει να διακηρύξει ένα τέτοιο μήνυμα. Μήπως άραγε φοβάται πως θα τον συλλάβει και θα τον κακοποιήσει ένας τέτοιος οργισμένος λαός; Μήπως άραγε σκέφτεται ότι ο Θεός θα μπορούσε να τους συγχωρήσει; Και γιατί να συγχωρήσει έναν τέτοιο διεφθαρμένο λαό; Ο Ιωνάς φεύγει μακριά σ’ ένα τόπο όπου κανένας δεν θα πάει να τον ψάξει. Κανένας… εκτός από τον Θεό, ο Οποίος τον επαναφέρει και του επαναλαμβάνει την εντολή Του. Ο Ιωνάς τελικά πηγαίνει χωρίς τη θέλησή του και υπακούει, διακηρύσσοντας σε όλους : «Ακόμα σαράντα μέρες, και η Νινευή θα καταστραφεί» (Ιωνάς 3:4). Θαύμα! Οι κάτοικοι της Νινευή μετανιώνουν. Ο Θεός τους συγχωρεί και αναβάλει την κρίση Του. «Ζω εγώ, λέγει Κύριος ο Θεός, δεν θέλω το θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει ο ασεβής από της οδού αυτού και να ζει!» (Ιεζεκιήλ 33:11). Ποιο είναι το όφελος μιας τέτοιας ιστορίας; Κι όμως είναι μια ιστορία πολύ επίκαιρη ακόμα και σήμερα. Πολύ περισσότερο ακόμα κι από την Νινευή, όλες οι πόλεις μας, αλλά και ολόκληρη η ανθρωπότητα βρίσκονται μέσα στη διαφθορά. Ο Θεός, ο Οποίος συγχώρησε τους Νινευίτες, εξακολουθεί να συγχωρεί όλους εκείνους που μετανιώνουν πριν να είναι πολύ αργά. Εσύ, αγαπητέ αναγνώστη, τι έχεις κάνει; Έχεις μετανιώσει ειλικρινά ενώπιον του Θεού;(Πράξεις 2:38, 17:30, Λουκάς 5:32, 13:3,5, Μάρκος 1:15). Αυτός ο άγιος Θεός, που δεν μπορεί να υποφέρει το κακό, είναι ταυτόχρονα ένας Θεός καλοσύνης, που συγχωρεί χάρη στο θάνατο του Υιού Του, του Ιησού Χριστού επάνω στο σταυρό. «Σας λέω ότι ούτω θέλει είσθαι χαρά εν τω Ουρανώ δια ένα αμαρτωλό μετανοούντα» (Λουκάς 15:7).