Μια ζωντανή ελπίδα

0
188

«Δικαιωθέντες λοιπόν εκ πίστεως, έχομεν ειρήνην προς τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν και την είσοδον διά της πίστεως εις την χάριν ταύτην, εις την οποίαν ιστάμεθα και καυχώμεθα εις την ελπίδα της δόξης του Θεού. Και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμεθα εις τας θλίψεις, γινώσκοντες ότι θλίψις εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίς δεν καταισχύνει, διότι αγάπη του Θεού είναι εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου του δοθέντος εις ημάς. Επειδή ο Χριστός, ότε ήμεθα έτι ασθενείς, απέθανε κατά τον ωρισμένον καιρόν υπέρ των ασεβών. Διότι μόλις υπέρ δικαίου θέλει αποθάνει τις· επειδή υπέρ του αγαθού ίσως και τολμά τις να αποθάνη· αλλ” ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών. Πολλώ μάλλον λοιπόν αφού εδικαιώθημεν τώρα διά του αίματος αυτού, θέλομεν σωθή από της οργής δι” αυτού. Διότι εάν εχθροί όντες εφιλιώθημεν με τον Θεόν διά του θανάτου του Υιού αυτού, πολλώ, μάλλον φιλιωθέντες θέλομεν σωθή διά της ζωής αυτού· και ουχί μόνον τούτο, αλλά και καυχώμενοι εις τον Θεόν διά του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, διά του οποίου ελάβομεν τώρα την φιλίωσιν.» (Ρωμαίους 5:1-11)

«ώστε διά δύο πραγμάτων αμεταθέτων, εις τα οποία είναι αδύνατον να ψευσθή ο Θεός, να έχωμεν ισχυράν παρηγορίαν οι καταφυγόντες εις το να κρατήσωμεν την προκειμένην ελπίδα· την οποίαν έχομεν ως άγκυραν της ψυχής ασφαλή τε και βεβαίαν και εισερχομένην εις το εσωτερικόν του καταπετάσματος,» (Εβραίους 6:18-19)

Η ελπίδα ζωντανεύει, λέει μια δημοφιλής παροιμία. Στην καθημερινή γλώσσα, η προσδοκία είναι κάτι παραπάνω από μια απλή ελπίδα, είναι η πιθανή αλλά ποτέ σίγουρη πραγματοποίηση των επιθυμιών μας. Η ελπίδα του χριστιανού είναι μια βεβαιότητα γιατί βασίζεται στις υποσχέσεις ενός ζωντανού Θεού, ενός Θεού που δεν μπορεί να ψευσθεί. Δεν είναι συναίσθημα, είναι μια πράξη πίστης. Τα συναισθήματά μας αμφιταλαντεύονται, αλλά η ελπίδα μας είναι σταθερή, βασισμένη στο Λόγο του Θεού, που δεν αλλάζει. Γιατί λοιπόν ο χριστιανός είναι τόσο σίγουρος γι’ αυτό που περιμένει; Επειδή το είπε ο ίδιος ο Θεός. Είναι σωσμένος, και η σωτηρία του, μαζί με όλες τις συνέπειές της, αναπαύεται πάνω σ’ ένα τέλειο έργο, που εκτελέστηκε μια για πάντα από τον Ιησού Χριστό. Το μέλλον του λοιπόν είναι τόσο βέβαιο όσο και η παρούσα σωτηρία του. Περιμένει τον ερχομό του Ιησού Χριστού ο Οποίος θα μεταφέρει στη δόξα όλους εκείνους που λύτρωσε. Ο χριστιανός είναι απόλυτα βέβαιος για την υπόσχεση του Κυρίου: «Πάλι έρχομαι και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, δια να είσθε και σεις, όπου είμαι εγώ» (Ιωάννη 14:3). Παρ’ όλες τις δυσκολίες, τους πόνους και τις θλίψεις που περνάει σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του, ο χριστιανός περιμένει «την μακαρία ελπίδα και επιφάνεια της δόξης του μεγάλου Θεού και Σωτήρος  ημών Ιησού Χριστού» (Τίτο 2:13). Δεν είναι μια ελπίδα αφηρημένη και στείρα, αλλά μια ελπίδα πάντοτε ανενεωμένη  και σταθερή: στηρίζεται σ’ ένα ζωντανό Χριστό, ο Οποίος μας λέει: «ιδού είμαι ζων εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκάλυψη 1:18). Αυτόν περιμένουμε!

ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
Προηγούμενο άρθροΑιωνιότητα
Επόμενο άρθροΜετάνοια

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ