«Δια να μη ζώμεν»

0
112

«Επειδή η αγάπη του Χριστού συσφίγγει ημάς, διότι κρίνομεν τούτο, ότι εάν εις απέθανεν υπέρ πάντων, άρα οι πάντες απέθανον· και απέθανεν υπέρ πάντων, διά να μη ζώσι πλέον δι” εαυτούς οι ζώντες, αλλά διά τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών. Ώστε ημείς από του νυν δεν γνωρίζομεν ουδένα κατά σάρκα· αν δε και εγνωρίσαμεν κατά σάρκα τον Χριστόν, αλλά τώρα πλέον δεν γνωρίζομεν. Όθεν εάν τις ήναι εν Χριστώ είναι νέον κτίσμα· τα αρχαία παρήλθον, ιδού, τα πάντα έγειναν νέα. Τα δε πάντα είναι εκ του Θεού, όστις διήλλαξεν ημάς προς εαυτόν διά του Ιησού Χριστού και έδωκεν εις ημάς την διακονίαν της διαλλαγής, δηλονότι ο Θεός ήτο εν τω Χριστώ διαλλάσσων τον κόσμον προς εαυτόν, μη λογαριάζων εις αυτούς τα πταίσματα αυτών, και ενεπιστεύθη εις ημάς τον λόγον της διαλλαγής. Υπέρ του Χριστού λοιπόν είμεθα πρέσβεις, ως εάν σας παρεκάλει ο Θεός δι” ημών· δεόμεθα λοιπόν υπέρ του Χριστού, διαλλάγητε προς τον Θεόν· διότι τον μη γνωρίσαντα αμαρτίαν έκαμεν υπέρ ημών αμαρτίαν, διά να γείνωμεν ημείς δικαιοσύνη του Θεού δι” αυτού.» (2 Κορινθίους 5:14-21)

Πολύ συχνά έρχεται και ξανάρχεται μπροστά μου το «ο πλανών την οικουμένην όλην» (Αποκάλυψη 12:9). Μα για να λέει την οικουμένη όλη, θα εννοεί και εμένα. Και που με πλανά εμένα και άλλους σαν εμένα; Ένα θέμα βασικό, το πιο βασικό από όλα, είναι το θέμα της σωτηρίας. Λέγεται και δυστυχώς έτσι πιστεύεται, πως ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε για να μας συγχωρήσει τις αμαρτίες μας. Μα έτσι είναι; Τι λέει το Ευαγγέλιο; Ο Χριστός πέθανε και αναστήθηκε «δια να μη ζώσι πλέον δι’ εαυτούς οι ζώντες, αλλά δια τον αποθανόντα και αναστάντα υπέρ αυτών» (2 Κορινθίους 5:15). Και έρχεται το ερώτημα, εγώ τι κάνω; Ζω για το Χριστό; Μόνο για το Χριστό; Ό,τι σκέφτομαι, ό,τι λέω, ό,τι κάνω, είναι απόλυτα για το Χριστό; Μπορώ να το πω αυτό ότι συμβαίνει σε μένα; Και αν όχι, τότε τι συμβαίνει; Τι έχω και καυχιέμαι; Μα απολύτως τίποτα. Ζω για τον εαυτό μου. Και άρα είμαι έξω από το σκοπό της σταυρικής θυσίας του Χριστού. Και ίσως, όλα τα αναφερόμενα για καρπούς και δυνάμεις, και αποτελέσματα, δεν πραγματοποιούνται μέσα στη ζωή μου. Εάν δεν ζω για τον εαυτό μου, αλλά για το Χριστό, τότε «ζει εν εμοί Χριστός…» (Γαλάτας 2:20), όπως έλεγε ο απόστολος Παύλος. Τότε, Αυτός που ζει μέσα μου, ο πεθαμένος και αναστημένος Χριστός, ζει με το δικό μου σωματικό περίβλημα τη δική Του ζωή, λέει τα δικά Του λόγια, φέρνει τους δικούς Του καρπούς, και τότε Αυτός δοξάζεται. Τότε Αυτός υπάρχει και μόνο. Τι μεγάλο πράγμα! Τι μεγάλη σωτηρία! Ο απόστολος Παύλος έλεγε και ξανάλεγε: «Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην, ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ’ ο Χριστός ζη εν εμοί» (Γαλάτας 2:20). Με αυτά τα λόγια, με αυτό τον τρόπο, ο απόστολος Παύλος ομολογούσε και παρουσίαζε το σωτηριακό έργο του Θεούτου Θεού στη ζωή του, πράγμα, που οι σημερινοί χριστιανοί, δεν το έχουν, και φυσικά δεν το ζουν. Όταν ζούμε για τον Χριστό και Εκείνος παρουσιάζεται και υπάρχει κυριαρχικά μέσα στη ζωή μας, τότε δεν υπάρχουν έργα και πράξεις που να μην μπορούμε να τα κάνουμε λόγω αδυναμίας, αλλά τα πάντα είναι κατορθωτά: «τα πάντα δύναμαι δια του ενδυναμούντος με Χριστού» (Φιλιππησίους 4:13). Έτσι έλεγε ο απόστολος Παύλος. Και πρόσθετε, απόλυτα συνειδητά: «Ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ’ ο Χριστός ζη εν εμοί». Ε¨αν το καταλάβουμε, το ποθήσουμε και το ζήσουμε, θα το πάρουμε κι εμείς και θα το έχουμε. Για τη δόξα του Θεού και για τη δική μας πληρότητα.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ