Για ποιους ήρθε ο Χριστός…

0
229

«Εν αρχή ήτο ο Λόγος, και ο Λόγος ήτο παρά τω Θεώ, και Θεός ήτο ο Λόγος. Ούτος ήτο εν αρχή παρά τω Θεώ. Πάντα δι” αυτού έγειναν, και χωρίς αυτού δεν έγεινεν ουδέ εν, το οποίον έγεινεν. Εν αυτώ ήτο ζωή, και η ζωή ήτο το φως των ανθρώπων. Και το φως εν τη σκοτία φέγγει και η σκοτία δεν κατέλαβεν αυτό. Υπήρξεν άνθρωπος απεσταλμένος παρά Θεού, ονομαζόμενος Ιωάννης· ούτος ήλθεν εις μαρτυρίαν, διά να μαρτυρήση περί του φωτός, διά να πιστεύσωσι πάντες δι” αυτού. Δεν ήτο εκείνος το φως, αλλά διά να μαρτυρήση περί του φωτός. Ήτο το φως το αληθινόν, το οποίον φωτίζει πάντα άνθρωπον ερχόμενον εις τον κόσμον. Ήτο εν τω κόσμω, και ο κόσμος έγεινε δι” αυτού, και ο κόσμος δεν εγνώρισεν αυτόν. Εις τα ίδια ήλθε, και οι ίδιοι δεν εδέχθησαν αυτόν. Όσοι δε εδέχθησαν αυτόν, εις αυτούς έδωκεν εξουσίαν να γείνωσι τέκνα Θεού, εις τους πιστεύοντας εις το όνομα αυτού· οίτινες ουχί εξ αιμάτων ουδέ εκ θελήματος σαρκός ουδέ εκ θελήματος ανδρός, αλλ” εκ Θεού εγεννήθησαν. Και ο Λόγος έγεινε σαρξ και κατώκησε μεταξύ ημών, και είδομεν την δόξαν αυτού, δόξαν ως μονογενούς παρά του Πατρός, πλήρης χάριτος και αληθείας.» (Ιωάννη 1:1-14)

Κείνο που κάνει αίσθηση, που σε εντυπωσιάζει, που κυριολεκτικά σε καταπλήσσει δεν είναι τόσο η χαμηλή ποιότητα της ζωής του ανθρώπου, η αθλιότητα και η βρωμιά μέσ’ την οποία κυλιέται, το χάλι στο οποίο οδηγήθηκε  εξαιτίας της αποστασίας του από τον Θεό και τους νόμους Του, αλλά το ότι ο Θεός ήρθε να μας επισκεφθεί δια του Υιού Του, μέσα ακριβώς σ’ αυτή την κατάσταση και μάλιστα απρόσκλητος και μάλιστα με σκοπούς σωτήριους. Συνήθως, όταν κάποιο μεγάλο πρόσωπο πρόκειται να επισκεφθεί το σπίτι σου, φροντίζεις να του ετοιμάσεις μια ανάλογη με την αξία του υποδοχή, ώστε να νοιώσει όμορφα, να περάσει καλά. Είναι λογικό τούτο από τη δική σου πλευρά. Όμως, τίποτα σαν αυτό δεν συνέβηκε με τον ερχομό του Υιού του Θεού στον κόσμο μας, ούτε απ’ τη δική μας πλευρά, ούτε απ’ τη δική Του. Καμιά προετοιμασία, κανένα καλωσόρισμα. Ή μάλλον για να κυριολεκτούμε, όπως ο Ιωάννης μας λέει στο Ευαγγέλιό του (Ιωάννη 1:11), «στη δική Του δημιουργία ήρθε και τα πλάσματά Του δεν τον δέχτηκαν». Αυτό συνέβηκε από τη δική μας πλευρά, από δε τη δική Του ουδεμία υπήρξε αξίωση ή απαίτηση να γίνει καν δεκτός. Ένας πλανήτης λοξοδρομημένος, άστατος στην τροχιά του, τρελός στην πορεία του. Φέρνοντας επάνω του, σα σε τραίνο, δισεκατομμύρια ανθρώπινων υπάρξεων που δεν γνωρίζουν από πού προήρθαν, πώς να ζήσουν, που θα καταλήξουν. Ένα γένος πλασμάτων των οποίων η ιστορία, για χιλιετίες ολόκληρες γεμίζει μόνο με αποστασία στο Δημιουργό τους και με κακία, ανηθικότητα κι αίμα στη σχέση μεταξύ τους. Ποιο χαμηλά δεν θα μπορούσε να βρίσκεται. Τίποτα χειρότερα δεν υπάρχουν να κάμει. Πιο αδιάντροπες και κακοήθεις και σκληρές συμπεριφορές δεν θα μπορούσε να ζήσει. Ούτε και πιο αποτελεσματικά μέσα εξόντωσής του να εφεύρει. Η ζωή του ανθρώπου ένας τόπος μολυσμένος, ένας τόπος νοσηρός, ένας τόπος ακάθαρτος. Η ζωή του ανθρώπου μια κατοικία ζώων, ένας στάβλος σωστός. Όμοιος ακριβώς με αυτόν, που μόνος προσφέρθηκε την ιστορική εκείνη νύχτα των Χριστουγέννων στη Μαριάμ – «να γεννήσει τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον», που ήταν και το Μεγάλο Πρόσωπο για το οποίο αργότερα ελέχθηκε «ο Λόγος σάρξ εγένετο», «ο Θεός εφανερώθη εν σαρκί» (1 Τιμοθέου 3:16). Να, η κατάληξη, να η έκσταση  που σε καταλαμβάνει σαν σκεφθείς που … ο Ουράνιος Επισκέπτης ήρθε, με ποιους… ο Ουράνιος Επισκέπτης έζησε. Οι μικρές κοινωνίες ανθρώπων του κράτους του Ισραήλ, μέσα στις οποίες ο Χριστός των Ευαγγελίων μεγάλωσε κι έζησε, αποτελούν μια τέλεια εκπροσώπηση κάθε άλλης κοινωνίας ανθρώπων πάνω στον πλανήτη μας. Μιζέρια, ψευτιά, κλεψιά, απάτη, πορνεία, ασέλγειες, ζήλιες, φόνοι, άνομες ηδονές, αδικίες και κάθε άλλη μορφή εγκληματικότητας ήταν το άμεσο και μόνο περιβάλλον που περιτριγύριζε  τον Υιό του Θεού, στα τριάντα τρία χρόνια της επίγειας ζωής Του. Μ’ αυτούς έζησε. Με τους τελώνες και τους Φαρισαίους. Με τον Ματθαίο και τον Ζακχαίο. Με τη Μαρία τη Μαγδαληνή και με την αμαρτωλή που την παρέδωκαν στα πόδια Του πριν την λιθοβολήσουν. Με κείνους που Τον ακολουθούσαν από απλή περιέργεια και με κείνους που προσπαθούσαν να Του βρουν ένα λόγο για να Τον κατηγορήσουν. Με κείνους που τούλεγαν κατά πρόσωπο πως έχει δαιμόνια, και με κείνους που ζητούσαν ευκαιρία να Τον θανατώσουν. Με Καϊάφες και Πιλάτους, με σκληρούς κι άξεστους Ρωμαίους στρατιώτες και Ρωμαίους άρχοντες, με ολιγόπιστους φίλους  και με προδότες συντρόφους, με την κατά σάρκα οικογένειά τουπου δεν μπόρεσε να Τον αναγνωρίσει, με τους 12 και με τους 70 και με τους 120. Μ’ αυτούς, με τέτοιους έζησε και συναναστράφηκε ο Ουράνιος Επισκέπτης. Δεν υπήρχαν άλλοι καλύτεροι απ’ αυτούς, αλλά και δεν ήρθε και γι’ άλλους εκτός απ’ αυτούς. Η μεγάλη σου δε έκπληξη κορυφώνεται σαν σκεφθείς πως, όχι μόνο σ’ ένα βρώμικο στάβλο γεννήθηκε και με μια φαύλη κοινωνία ανθρώπων έζησε, αλλά και πως τελικά προς χάριν αυτών απέθανε και μάλιστα … μαζί με δυο ληστές. Με τη φράση «και μετ’ ανόμων ελογίσθη» χαρακτηρίζει η Γραφή το τελευταίο στάδιο της επίσκεψής Του, την τελευταία φάση της ζωής Του. Στη μέση από δυο ληστές και στη θέση ενός άλλου ληστή, ο Χριστός της Καινής Διαθήκης απέθανε με τον πιο οδυνηρό, τον πιο επονείδιστο θάνατο. Θεωρώντας και ψηλαφώντας και μελετώντας την πρωτότυπη τούτη ιστορία, τούτο το θαύμα, όπως πολλοί το αποκάλεσαν , αναλογίζεσαι: τι κόστος στ’ αλήθεια κατέθεσε ο Θεός για να μας πλησιάσει, για να μας κερδίσει! Ένα κόστος, που όσο κι αν δεν μετριέται, όμως, αν δεν κατετίθετο  άλλος τρόπος να μας κερδίσει δεν υπήρχε. Ένα κόστος που αποδεικνύει πασίφανα κι αναμφισβήτητα μια μεγάλη-μεγάλη αλήθεια. Πως ο Θεός είναι… αγάπη. Πως ο Θεός αγάπησε τον κόσμο(Ιωάννη 3:16, Ρωμαίους 5:8). Κατόπιν αυτών, αγαπητέ μου φίλε κι αδελφέ, σε ρωτώ: Έχοντας δεχτεί τούτη την αλήθεια, τη σώζουσα την ανθρώπινη ψυχή αλήθεια, ποια άραγε θέση έχεις πάρει απέναντί της; Ποια είναι η ποιότητα της ζωής σου, ποια η ευσυνειδησία σου, ποια η συναίσθηση των ευθυνών σου; Απέναντι σε μια τέτοια θυσία Του για τον κόσμο μας, ποιες είναι οι δικές σου θυσίες για να ακουστεί και να πιστευθεί το μήνυμα αυτό; Κάθε σου υπηρεσία στο θείο αυτό Ευαγγέλιο είναι το υψηλότερο και μεγαλύτερο που θα μπορούσες να κάμεις για το συνάνθρωπό σου. Πέσε στα γόνατα και ζήτησε από τον Κύριο να σε κάμει ικανό να ζήσεις αντάξια, να υπηρετήσεις επάξια. Νάσαι ένας νόμιμος αγωνιστής, νάσαι ένας χρησμένος πρέσβυς Ιησού Χριστού(2 Κορινθίους 5:20). Δώσε Του όσα σου ζητήσει. Πάρε όσα σου δώσει. Και μετά τρέξε, βρες φίλους και γνωστούς κι άγνωστους και διηγήσου τους τούτη την πρωτότυπη ιστορία των Χριστουγέννων και πείσε τους πως αφορά όλους, αφορά κι αυτούς. Πεσ’ τους για του Θεού την συγκατάβαση να γεννηθεί ο Υιός σ’ ένα στάβλο. Πεσ’ τους για του Υιού την άγια ανοχή, να υπομείνει την αντιλογία των γλωσσών ενός τέτοιου άθλιου κόσμου, και τον κατατρεγμό και τη θανάτωση από τα άνομα χέρια του. Πεσ’ τους για τον Ιησού των Ευαγγελίων που είναι ο μόνος Σωτήρας(Πράξεις 4:12) και η μόνη ελπίδα για τον αποτυχημένο κόσμο μας. Πεσ’ τους για την ανάγκη τους να Τον δεχτούν, διότι αλλιώς θα πάνε χαμένοι αιωνίως. Μια εκκλησία που δεν συναισθάνεται όλα’ αυτά, που δεν ζει γι’ αυτά, ενώ παράλληλα έχει συμμορφωθεί με τον αιώνα τούτο(Ρωμαίους 12:2, Πράξεις 2:40), είναι μια άσωτη εκκλησία μέσα σ’ ένα άσωτο κόσμο(1 Πέτρου 4:1-5). Το πιο μεγάλο πρόβλημα του Θεού.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ