Το μύρο

0
42

«Και ενώ αυτός ήτο εν Βηθανία εν τη οικία Σίμωνος του λεπρού, και εκάθητο εις την τράπεζαν, ήλθε γυνή έχουσα αλάβαστρον μύρου νάρδου καθαράς πολυτίμου, και συντρίψασα το αλάβαστρον, έχυσε το μύρον επί της κεφαλής αυτού. Ήσαν δε τινές αγανακτούντες καθ” εαυτούς και λέγοντες· Διά τι έγεινεν η απώλεια αύτη του μύρου; διότι ηδύνατο τούτο να πωληθή υπέρ τριακόσια δηνάρια και να δοθώσιν εις τους πτωχούς· και ωργίζοντο κατ” αυτής. Αλλ” ο Ιησούς είπεν· Αφήσατε αυτήν· διά τι ενοχλείτε αυτήν; καλόν έργον έπραξεν εις εμέ. Διότι τους πτωχούς πάντοτε έχετε μεθ” εαυτών, και όταν θέλητε, δύνασθε να ευεργετήσητε αυτούς· εμέ όμως πάντοτε δεν έχετε. ό,τι ηδύνατο αύτη έπραξε· προέλαβε να αλείψη με μύρον το σώμα μου διά τον ενταφιασμόν. Αληθώς σας λέγω, Όπου αν κηρυχθή το ευαγγέλιον τούτο εις όλον τον κόσμον, και εκείνο το οποίον έπραξεν αύτη θέλει λαληθή εις μνημόσυνον αυτής.» (Μάρκος 14:3-9)

Θέλουμε να δώσουμε ό,τι καλύτερο γίνεται στον Κύριο, νομίζουμε όμως ότι δεν διαθέτουμε κάτι φανταχτερό ή σπουδαίο και παραιτούμαστε. Λίγο πριν από τη γιορτή του Πάσχα ο Ιησούς ήταν καλεσμένος σ’ ένα σπίτι στη Βηθανία για δείπνο, σε κάποιον Σίμωνα.  Μια γυναίκα λοιπόν, καθώς Εκείνος καθόταν στο τραπέζι, ήρθε κοντά Του, μ’ ένα αλάβαστρο, το οποίο το έσπασε και έχυσε απ’ απ’ αυτό ένα πανάκριβο μύρο στο κεφάλι Του. Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης μας λέει ότι το έχυσε και στα πόδια Του και με τα μαλλιά της τα σκούπιζε. Και μας προσδιορίζει ότι η γυναίκα αυτή ήταν η Μαρία, που όταν είχε έρθει σπίτι τους ο Κύριος, θεώρησε  σπουδαίο να καθίσει στα πόδια Του και να ακούει με δίψα τα λόγια Του, παρά να Του ετοιμάζει ένα εντυπωσιακό τραπέζι. Ο Κύριός μας της είπε τότε πως «διάλεξε την αγαθή μερίδα που δεν θα της αφαιρεθεί ποτέ». Ίσως μόνη αυτή να είχε καταλάβει τι εννοούσε ο Ιησούς όταν αναφερόταν στο θάνατό Του, και γι’ αυτό του άλειψε νε μύρο, σαν ένδειξη αγάπης και σεβασμού στο Πρόσωπο του Σωτήρα της, και για να Τον προετοιμάσει για την ταφή Του. Κάποιοι κορόιδεψαν την πράξη της αυτή σαν άσκοπη σπατάλη. Όμως για τη Μαρία μετρούσε μόνο η γνώμη του Κυρίου της, κοιτούσε μόνο το δικό Του το Πρόσωπο. Την υπερασπίστηκε ο Κύριος και είπε πως έκανε ό,τι καλύτερο μπορούσε. Τι ανακούφιση για μας να ξέρουμε ότι αυτό που ευχαριστεί τον Κύριό μας δεν είναι τα μεγάλα και εντυπωσιακά πράγματα, αλλά το να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε! Στο έργο του Κυρίου δεν μετράνε τα νούμερα αλλά η διάθεση τηυς καρδιάς μας, να Του δώσουμε ό,τι πιο πολύτιμο έχουμε.

ΚΑΝΕΝΑ ΣΧΟΛΙΟ

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ